II GSK 17/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Sylwia Koszewska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A w B., Holandia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 224/16 w sprawie ze skargi A w B., Holandia na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu europejskiego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz A w B., Holandia 1500 (tysiąc pięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 27 września 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 224/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił w całości skargę A w B. w Holandii (dalej: Spółka) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu europejskiego na wynalazek. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Urząd Patentowy, po rozpatrzeniu wniosku H. S. (z dnia 1 III 2010 r., podtrzymanego pismem z dnia 23 II 2015 r.), na podstawie art. 89 ust. 1 w związku z art. 921 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410, obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 776; dalej jako "p.w.p.") oraz art. 56 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich z dnia 5 października 1973 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 79, poz. 737), a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., unieważnił udzielony Spółce patent europejski na wynalazek pt. "Moduł chłodzący dla przenośnego lodowiska" nr PL/EP146 2755 B1 i przyznał wnioskodawcy od uprawnionego 2600 zł kosztów postępowania. UP uznał, że w dacie zgłoszenia – 22 marca 2004 r. patent nie spełniał wymogu poziomu wynalazczego i wskazał, iż problemem technicznym rozwiązywanym przez wynalazek sporny jest uzyskanie konstrukcji lodowiska przenośnego umożliwiającego uzyskiwanie różnych pól jego powierzchni, a nadto prosty i szybki montaż i demontaż z odzyskaniem płynu chłodniczego. Organ dokonał analizy materiałów dowodowych przedstawionych przez wnioskodawcę i stwierdził, że specjalista w analizowanej dziedzinie mógłby bez wkładu twórczego dojść do przedmiotowego rozwiązania. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę w całości, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. W ocenie Sądu, unieważniając patent europejski na wynalazek pt. "Moduł chłodzący dla przenośnego lodowiska", Urząd Patentowy zasadnie uznał, że w dacie zgłoszenia patentu tj. w dniu 22 marca 2004 r. nie spełniał on wymogu poziomu wynalazczego. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że problemem technicznym rozwiązywanym przez sporny wynalazek jest uzyskanie konstrukcji lodowiska przenośnego umożliwiającego uzyskiwanie różnych pól jego powierzchni, a ponadto prosty i szybki montaż i demontaż z odzyskaniem płynu chłodniczego. Sąd stwierdził, że w toku postępowania przed Urzędem Patentowym wykazano, że analiza przeciwstawionych materiałów dowodowych pozwala przyjąć, iż specjalista w analizowanej dziedzinie mógłby bez wkładu twórczego dojść do przedmiotowego rozwiązania. Jak zauważył Sąd, na znajdującej się w aktach sprawy fotografii stanowiącej zał. 4a widać moduł chłodzący i dwa podzespoły – każdy z zasilającym przewodem rozgałęźnym. Załącznik 4a i zał. 5a przedstawiają "pewną liczbę podłużnych rur", ponadto człony łączące przedstawione są na zdjęciu zał. 5a podobnie, jak w przedmiotowym patencie. Zał. 5b prezentuje co najmniej dwie sztywne sekcje rurowe połączone za pomocą elementu złącznego, który widać również na zdjęciu zał. 5c. Sztywne rury połączone za pomocą giętkiej sekcji rurowej zaciśniętej ponadto za pomocą opasek na rurach przedstawia zdjęcie stanowiące zał. 6a. Na zdjęciu zał. 5e znawca zauważy płynno-szczelne podłoże i co się z tym wiąże umożliwia ono napełnienie widocznej przestrzeni powstającego lodowiska wodą. Zdjęcia zał. 4a i zał. 4b obrazują podwyższone obrzeże, a ponadto na zdjęciu zał. 4a ujawniono przewody zasilające i odprowadzające czynnik chłodzący w postaci rur połączonych z poszczególnymi sekcjami rurowymi. Trzeba także wziąć pod uwagę, na co słusznie wskazał organ, że w oświadczeniu z dnia 30 września 2014 r. C. B. stwierdził, iż aluminiowe lodowiska, które opisał zostały zainstalowane w wielu miastach Belgii i Holandii w latach 1996-2004. Wskazując na dwie fotografie (4a i 4b), stanowiące załącznik nr 4, następnie 5 fotografii (od 5a do 5e) stanowiących załącznik nr 5 oraz 5 fotografii, nad którymi eksperymentowali do 2002 r. (od 6a do 6e) stanowiących załącznik nr 6 (przedstawiające konstrukcję lodowiska stosowanego przez firmę C) C. B. oświadczył, że są one prawdziwe i uczciwe. Także zdjęcia z artykułów prasowych wraz z pierwszymi stronami gazet (z datą publikacji) wskazują, że zaistniała możliwość podania przedmiotowej konstrukcji do wiadomości publicznej poprzez wystawienie jej w miejscach ogólnodostępnych. Na zdjęciu stanowiącym załącznik nr 11 z dnia 8 grudnia 1998 r. (przedstawione w artykule prasowym pt. "Lodowisko i jarmark bożonarodzeniowy wielkim sukcesem" opublikowanym w dzienniku "[...]") widać sztywną sekcję rurową, natomiast zdjęcie stanowiące załącznik nr 12 przedstawia pewną liczbę podłużnych rur, co zgodnie z załączoną dokumentacją (kopia artykułu prasowego pt. "Jedenaście kilometrów rur wytwarza sześćdziesiąt ton lodu" opublikowanego w dzienniku "[...]") datowane jest na 9 dzień grudnia 1999 r. W ocenie Sądu, organ administracji zasadnie uznał, iż powyższe materiały zawierają informacje, które umożliwiłyby specjaliście dojście do rozwiązania jak w spornym patencie przed datą jego zgłoszenia. Ponadto, przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty, rozpatrywane łącznie, ujawniają zespół cech lodowiska wg patentu PL/EP 1462755 B1. Powyższe pozwalało uznać przedmiotowe rozwiązanie za oczywiste w świetle przedstawionych materiałów. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, którą orzeczono o unieważnieniu patentu europejskiego udzielonego na rzecz Spółki jest w pełni zasadna, a "organ przeprowadził dokładnie postępowanie administracyjne i wydane w jego wyniku rozstrzygnięcie jest prawidłowe". Skargą kasacyjną Spółka domagała się uchylenia powyższego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.): a) art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez: – nierozpoznanie zarzutów skargi oraz twierdzeń i argumentów podniesionych przez skarżącą w ich uzasadnieniu, a dotyczących w szczególności naruszenia norm regulujących postępowanie dowodowe, w tym nakazu wnikliwej i wszechstronnej oceny dowodów, czego wyrazem jest brak jakiegokolwiek odniesienia się przez Sąd do poszczególnych zarzutów, twierdzeń i argumentów skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; – niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak przedstawienia przez Sąd I instancji własnego stanowiska w rozpoznawanej sprawie, czego wyrazem jest ograniczenie części dyspozytywnej uzasadnienia do powtórzenia wybranych fragmentów argumentacji organu zawartej w kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2015 r., co uniemożliwia skarżącej zrozumienie motywów rozstrzygnięcia Sądu I instancji polegającego na oddaleniu skargi i tym samym uniemożliwia skarżącej merytoryczną polemikę z treścią rozstrzygnięcia, a Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną wyroku; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 16, 75 § 1, 76, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 921 oraz 252 p.w.p. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo tego, że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego została wydana z naruszeniem zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, a także norm regulujących postępowanie dowodowe, w tym nakazu wnikliwej i wszechstronnej oceny dowodów oraz nakazu należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia, a w szczególności nieuwzględnienie skargi pomimo tego, że Urząd Patentowy RP: – nie dokonał analizy zdolności patentowej każdego z 12 zastrzeżeń patentowych patentu PL/EP 1462755, w tym zastrzeżeń nr 7-12 chroniących sposób wytwarzania lodowiska, oraz nie odniósł się do wszystkich cech technicznych każdego z zastrzeżeń patentu PL/EP 1462755 w zestawieniu z cechami rozwiązań ze stanu techniki, a mimo to podjął decyzję o unieważnieniu patentu w całości; – nie dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, jak również nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których całkowicie pominął argumentację uprawnionego z patentu oraz inne dowody zebrane w sprawie, tym bardziej, że Urząd Patentowy poprzednio wydał już decyzję oddalającą wniosek uczestnika, która została wyeliminowana z obrotu prawnego przez WSA w Warszawie wyłącznie z powodu wad formalnych, a nie merytorycznych; – określił rzekomy "stan techniki mający niweczyć cechę nowości i poziom wynalazczy" na podstawie zdjęć przedstawiających fragment gotowego produktu (bez jakichkolwiek szczegółów technicznych ujętych w zastrzeżeniach patentowych) oraz nieopatrzonych datą, a także materiałów prasowych nieprzedstawiających, a jedynie wspominających, że instalacja bliżej nieokreślonego lodowiska przenośnego miała miejsce (bez ujawnienia szczegółów technicznych istotnych z punktu widzenia patentu), jak również oświadczenia C. B., dyrektora generalnego firmy będącej konkurentem skarżącej, którego oświadczenie o przeprowadzonych eksperymentach w 2002 r. niepoparte jest żadną dokumentacją techniczną lub jakimikolwiek innymi wiarygodnymi dowodami mogącymi podważać nowość lub poziom wynalazczy, a jedynie zdjęciami bez daty i również nieopatrzoną datą ulotkę informacyjną, która, jeśli uznać za prawdziwe zawarte w niej twierdzenia, została opracowana w 2011 r., czyli na wiele lat po dacie pierwszeństwa spornego patentu; – błędnie potraktował pisemne oświadczenie C. B., dyrektora generalnego firmy będącej konkurentem skarżącej, na równi z dokumentem urzędowym lub zeznaniami świadka złożonymi pod rygorem odpowiedzialności karnej, gdy tymczasem jest to li tylko dokument prywatny, który może stanowić dowód na okoliczność, że C. B. złożył oświadczenie zawarte w takim dokumencie (tym bardziej, że do oświadczenia tego nie dołączono jakichkolwiek dokumentów technicznych mogących ujawniać stan techniki istotny dla oceny ważności patentu europejskiego); – błędnie przyjął, że to uprawniony z patentu ma udowodnić w postępowaniu spornym, że patent udzielony uprzednio przez Europejski Urząd Patentowy jest ważny, gdy tymczasem w postępowaniu spornym o unieważnienie patentu to na wnioskodawcy (wnoszącym sprzeciw) spoczywa ciężar dowodu w kwestii rzekomej wadliwości takiej decyzji Europejskiego Urzędu Patentowego, a wątpliwości w kwestii ważności patentu powinny być rozstrzygane na korzyść uprawnionego, zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych; 2. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.): a) art. 52 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 1-3 i art. 56 w zw. z art. 138 ust. 1 lit. a) Konwencji o udzielaniu patentów europejskich w szczególności poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów wyrażającą się w połączeniu w jedno zagadnienie dwóch przesłanek zdolności patentowej – nowości i poziomu wynalazczego – a w szczególności przyjęcie, że "ujawnienie zespołu cech" wynalazku jest tożsame z jego "oczywistością" (brakiem poziomu wynalazczego) oraz że analizy obu tych przesłanek można dokonywać w oparciu o różne dokumenty ze stanu techniki, podczas gdy przesłanki te stanowią odrębne podstawy unieważnienia, z których: – nowość oznacza, że wynalazek (zespół cech objętych zastrzeżeniem) nie został bezpośrednio ujawniony w stanie techniki, przy czym dla oceny zarzutu braku nowości niedopuszczalne jest łączenie cech technicznych z różnych dokumentów, a – poziom wynalazczy oznacza, że dla specjalisty z danej dziedziny wynalazek nie wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki, przy czym ocena zarzutu braku poziomu wynalazczego może być dokonywana z perspektywy większej liczby dokumentów, jeżeli w dacie zgłoszenia łączenie cech rozwiązań z różnych dokumentów byłoby oczywiste dla znawcy; b) art. 56 w zw. z art. 138 ust. 1 lit. a) Konwencji o udzielaniu patentów europejskich w szczególności poprzez: – błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że stwierdzenie braku poziomu wynalazczego jest możliwe, gdy z rozproszonych i cząstkowych informacji na podstawie kilku zagregowanych publikacji zaliczających się do stanu techniki wynika, że znawca teoretycznie miał możliwość dokonania danego wynalazku, podczas gdy wskazany przepis należy rozumieć w ten sposób, iż możliwe jest stwierdzenie braku poziomu wynalazczego, jeżeli można jednoznacznie stwierdzić, że znawca, wychodząc z najbliższego stanu techniki, rozumianego jako konkretne rozwiązanie, i pragnący rozwiązać obiektywny problem techniczny dokonałby wynalazku, ponieważ znalazłby w stanie techniki jednoznaczną zachętę naprowadzającą go na określony w zastrzeżeniach wybór cech technicznych spośród wielu potencjalnie możliwych; a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w okolicznościach niniejszej sprawy; – niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na pominięciu zasad rozkładu ciężaru dowodu obowiązujących w postępowaniu spornym prowadzonym przez UPRP, wedle których niedające się usunąć wątpliwości dotyczące poziomu wynalazczego opatentowanego rozwiązania powinny być rozstrzygane na korzyść uprawnionego, a nie wnioskującego o unieważnienie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano m.in., że wiodącym zarzutem kasacyjnym jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone z naruszeniem tego przepisu. Sąd I instancji nie przedstawił przede wszystkim własnych motywów rozstrzygnięcia, a jedynie dokonał biernej akceptacji stanowiska organu, powtarzając wybrane fragmenty zaskarżonej decyzji. Sąd nie wskazał w jakim zakresie rozważył zarzuty skarżącej dot. naruszenia przepisów postępowania i dlaczego nie uznał ich za uzasadnione, mimo że skarżąca bardzo szczegółowo kwestionowała w skardze postępowanie dowodowe. Sąd nie wyjaśnił również w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia w jej warstwie materialnoprawnej, w szczególności nie odniósł się do zgłoszonej w skardze kwestii połączenia przez UP w jedno zagadnienie przesłanek nowości i nieoczywistości, dokonania analizy przesłanki poziomu wynalazczego z całkowitym pominięciem metody "problem-rozwiązanie" oraz nie wyjaśnił jednoznacznie według jakich kryteriów Urząd oceniał ważność patentu. Bez odpowiedzi pozostał także zarzut w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na to, że organ nie rozpoznał istoty sprawy. Urząd Patentowy nie ustosunkował się do skargi kasacyjnej, natomiast Uczestnik postępowania udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 15 marca 2019 r. Uczestnik uzupełnił odpowiedź na skargę kasacyjną i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest w pełni uzasadniona, a to z uwagi na naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazany przepis określa niezbędne konstrukcyjne elementy prawidłowo sporządzonego uzasadnienia wyroku, takie jak: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także – jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wyłącznie wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia lub gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09; publ. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39). Oznacza to, że orzeczenie sądu I instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem elementów uzasadnienia lub gdy – co prawda obecne – obejmować będą treści podane w sposób powierzchowny, skrótowy, niejasny, nielogiczny lub wewnętrznie sprzeczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyroki NSA: z dnia 15 czerwca 2010 r. o sygn. akt II OSK 986/09, z dnia 12 marca 2015r. o sygn. akt I OSK 2338/13; CBOSA). Nie będzie również poddawało się kontroli kasacyjnej orzeczenie, którego uzasadnienie obciążone jest brakiem w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia w stopniu pozbawiającym stronę możliwości skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu – tak w odniesieniu do wykładni, jak też zastosowania konkretnych przepisów prawa (por. np. wyroki NSA: z dnia 10 grudnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 1311/12, z dnia 5 lipca 2013 r. o sygn. akt II FSK 2204/11, z dnia 14 listopada 2012 r. o sygn. akt I OSK 228/12, z dnia 15 listopada 2011 r. o sygn. akt I FSK 204/11, z dnia 17 stycznia 2013 r. o sygn. akt II GSK 1903/11; CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia rygorów prawem nałożonych, bowiem co zasadnie podnosi skarżąca kasacyjnie, w znakomitej części wywodów merytorycznych, stanowi ono dosłowne powtórzenie stanowiska organu. I mimo, że nie może być kwestionowane prawo sądu do akceptacji stanowiska organu administracji, przy czym za dopuszczalne należy uznać również przywoływanie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia pojedynczych fraz z kontrolowanej decyzji, to koniecznym warunkiem prawidłowego i poddającego się kontroli kasacyjnej uzasadnienia jest przedstawienie, opartego na obowiązujących w danej sprawie przepisach prawa rozumowania, które po wnikliwej ocenie prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy i jego zakwalifikowania pod hipotezę określonej normy prawnej, przywiodło sąd do takiej, a nie innej oceny. Tymczasem sporządzone przez sąd uzasadnienie wyroku pozbawia sąd kasacyjny możliwości oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, bowiem Sąd ten poprzestał na powtórzeniu ocen i wniosków organu zawartych w zaskarżonej decyzji, zaniechał zaś przedstawienia własnych przemyśleń i toku rozumowania uzasadniającego orzeczenie. Nie może być uznane za wystarczające w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji stwierdzenie, że w działaniu organów nie dopatrzył się nieprawidłowości. Za podobnym stwierdzeniem musi pójść szczegółowa analiza całej sprawy z wyjaśnieniem podstawy prawnej i argumentami przemawiającymi za jej zastosowaniem, co się nie stało. Uzasadnienie opierające się na ogólnych stwierdzeniach, odesłaniach do uzasadnienia decyzji poddanej kontroli sądowej lub wręcz wyręczenie się wybranymi wnioskami zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może być uznane za spełniające wymagania stawiane art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 9 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II GSK 494/14, z dnia 9 lutego 2006 r. o sygn. akt I GSK 1447/05, z dnia 9 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II GSK 2545/14, z 31 marca 2006 r. o sygn. akt II FSK 462/05; CBOSA). Sprzeciw budzi przede wszystkim brak oparcia powtórzonych za organem wniosków na przepisach prawa materialnego stanowiących podstawę udzielenia i unieważnienia patentu, przez co część prawna uzasadnienia pozbawiona jest w istocie rzeczy tej cechy i nie spełnia w żadnym razie wiodącego celu uzasadnienia jakim jest przekonanie adresatów wyroku o trafności orzeczenia. Kontrolowana przez WSA sprawa już z samego faktu jej przedmiotu i charakteru jakim jest unieważnienie patentu europejskiego – po wyrokach WSA i NSA ponownie rozstrzygana przez Urząd Patentowy RP – jest niewątpliwie sprawą skomplikowaną, wymagającą od sądu wnikliwej analizy prawidłowości działania organu kwalifikującego przedstawione w postępowaniu spornym dowody jako wystarczające dla uznania niespełnienia przez kwestionowany patent przesłanek zdolności patentowej określonych art. 52 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich. Zaznaczenia wymaga, że nie jest do końca wiadome, czy patent został unieważniony z racji niespełnienia przesłanki poziomu wynalazczego (art. 56 Konwencji), czy też, również, przesłanki nowości (art. 56 Konwencji). Relacja Sądu, podobnie jak organu jest dość zagadkowa. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji dokona wnikliwej, opartej na obowiązujących w sprawie przepisach prawa materialnego i procesowego, analizy zaskarżonej decyzji, mając na uwadze niekonsekwentne, a istotne treści tego rozstrzygnięcia. W opisowej części uzasadnienia decyzji stwierdza się np., że zarzut oparty został na art. 54 i 56 Konwencji, po to, aby w części rozważań stwierdzić, że podniesiony został zarzut braku poziomu wynalazczego. Konieczna jest dogłębna ocena przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego, w wyniku którego przyjęto brak poziomu wynalazczego. Naczelny Sąd Administracyjny za niezbędne uznaje zwrócenie przez WSA uwagi na to, jakie konkretnie dowody i z jakich dat złożyły się na wniosek o braku poziomu wynalazczego wynalazku, a w konsekwencji na utratę patentu europejskiego, przy czym podstawowe znaczenie należy przydać przedmiotowi ochrony, którego treść wyznaczają zastrzeżenia patentowe. Podkreślić w tym miejscu też trzeba, że dla oceny czy patent został udzielony z naruszeniem określonych prawem warunków, niezbędne jest aby zebrane w postępowaniu spornym dowody w postaci artykułów prasowych były niewątpliwe tak co do daty ich pochodzenia, jak publikatora, aby skonfrontowane z wyznaczonym zastrzeżeniami patentowymi zakresem ochrony patentowej mogły stanowić podstawę dla jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy patent w całości lub może w części – jeśli tak, to w jakiej – nie spełniał w dacie jego udzielenia przesłanek nowości i/lub poziomu wynalazczego. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.