II GSK 1689/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Sp. k. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5149/23 w sprawie ze skargi T. Sp. k. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 czerwca 2023 r. nr BP.502.393.2021.1186.BD2.426454 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. Sp. k. w G. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 5149/23, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę T. Sp. k. w Gdyni na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 czerwca 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T. Sp. k. w G., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, tj. uchylenia zaskarżonej decyzji GITD i poprzedzającej ją decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 listopada 2021 r., nr WITD.DI.0152.W.II0080/15/21, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; powoływanej dalej jako: k.p.a.) przez uznanie, że organ administracji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, podczas gdy zastosowane podczas ważenia wagi nie zostały użyte w sposób prawidłowy; 2. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przez błędne ustalenie stanu faktycznego polegającego na uznaniu, że kontrolowany pojazd członowy składał się z trzech pojazdów, tj. pojazdu samochodowego i dwóch naczep, podczas gdy kontrolowany pojazd członowy składał się z pojazdu samochodowego i jednej naczepy (składającej się z dwóch części); 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niedokładnym zbadaniu sprawy oraz niepełnym i częściowo błędnym ustaleniu stanu faktycznego będącego przedmiotem skargi, przy równoczesnym bezkrytycznym przyjęciu ustaleń organów administracji jako prawidłowych oraz nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku i nieodniesieniu się do wszystkich zarzutów skarżącego. II. prawa materialnego, tj.: 1. art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345; powoływanego dalej jako: rozporządzenie ws. wag), poprzez jego niezastosowanie i pominięcie definicji "masy pojazdu", z której wynika że jest to wartość masy pojazdu otrzymana w wyniku ważenia pojazdu, gdy jest w całości oparty na pomoście lub pomostach wagi (tj. w trybie statycznym), co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie przez WSA w Warszawie skargi administracyjnej skarżącego; 2. art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia ws. wag, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że za pomocą przedmiotowych wag mogły zostać wyznaczone naciski grupy osi - osi wielokrotnych, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie przez WSA w Warszawie skargi administracyjnej skarżącego; 3. art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia ws. wag w zw. z tabelą 1 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia, poprzez błędne i nieuprawnione przyjęcie, że zastosowanie korekty wyników ważenia było bezcelowe, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie przez WSA w Warszawie skargi administracyjnej skarżącego; 4. art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt 49 oraz art. 62 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.r.d.), poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że kontrolowany pojazd silnikowy oraz naczepa odpowiada definicji zespołu pojazdów, w sytuacji gdy właściwą jest definicja pojazdu członowego zawarta w art. 2 pkt 35 p.r.d. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty, polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego, w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niż podniesione przez skarżącą naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, stwierdził, że decyzja ta nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają przedstawionego stanowiska Sądu I instancji. Na wstępie należy zauważyć, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się już do analogicznych w istocie problemów prawnych w zbliżonych stanach faktycznych spraw (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2023 r. sygn. akt II GSK 532/20; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1416/19; wyrok NSA z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt II GSK 1896/17; wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II GSK 67/16; wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2809/14, wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1801/16, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny przedstawione w uzasadnieniach wskazanych powyżej wyroków NSA skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, a zatem uznał za zasadne odwołanie się do motywów przywołanych rozstrzygnięć. Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że większość zarzutów skargi kasacyjnej pozostaje w związku funkcjonalnym. W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego uzależnione jest bowiem od uwzględnienia treści regulacji prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. To przepisy prawa materialnego determinują przebieg postępowania dowodowego (określają, co i jakimi środkami dowodowymi powinno zostać dowiedzione), które jest przecież prowadzone w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Na usprawiedliwienie nie mogły zasługiwać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, sformułowane w pkt II petitum skargi kasacyjnej, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt 49 oraz art. 62 ust. 4 p.r.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że kontrolowany pojazd silnikowy oraz naczepa odpowiada definicji zespołu pojazdów, w sytuacji gdy właściwą jest definicja pojazdu członowego zawarta w art. 2 pkt 35 p.r.d. Wskazać należy, że w myśl art. 62 ust. 4 p.r.d., zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów. Natomiast według art. 62 ust. 4b pkt 1 p.r.d., przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d. Jak stanowi art. 64d ust. 1 p.r.d., zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Za prawidłowy należy wobec tego uznać pogląd WSA, że zgodnie z art. 2 pkt 35 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, pojazd członowy to zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą. Stosownie zaś do treści art. 2 pkt 49 powołanej ustawy, zespół pojazdów to pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość; nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania. Jak wynika zaś z treści art. 2 pkt 50 i pkt 52 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, przyczepa to pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem, a naczepa to przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny podziela myśl, która przyświecała Sądowi pierwszej instancji, że uznanie nienormatywności ww. zespołu pojazdów, który faktycznie składał się z trzech (zamiast dozwolonych dwóch) pojazdów, jest prawidłowe. Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że dla każdego z trzech pojazdów wchodzących w skład zespołu wystawiony został odrębny dowód rejestracyjny i każdy z tych pojazdów ma własne numery VIN oraz tablice rejestracyjne. Tymczasem według przepisów ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym, dowód rejestracyjny to dokument stwierdzający dopuszczenie do ruchu pojazdu, który spełnia określone prawem wymagania, w tym wymagania o charakterze technicznym (art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 p.r.d). Dowód rejestracyjny jest zatem dokumentem urzędowym, potwierdzającym, że pojazd, którego rejestracja została w ten sposób potwierdzona, jest pojazdem w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym. Definicję pojazdu zawierają zaś przepisy art. 2 pkt 31, 50 i 52 tej ustawy. W pojęciu pojazdu mieści się również naczepa i przyczepa. Jeżeli zatem zarówno ww. ciągnik samochodowy, naczepa o numerze [...] oraz przyczepa o numerze rejestracyjnym [...] były zarejestrowane jako odrębne pojazdy, to nie ma podstaw do zarzucenia organowi niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz do kwestionowania zajętego w niej przez organ merytorycznego stanowiska co do rzeczywistego charakteru połączonych elementów tego zespołu pojazdów. Status pojazdu określa bowiem dowód rejestracyjny a nie okoliczności faktyczne, dotyczące sposobu jego użytkowania (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II GSK 67/16; por. również analogiczny wyrok tego Sądu z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1801/16). W związku z powyższym zasadnie Sąd I instancji uznał, że nie ma podstaw, aby pomimo rejestracji pojazdu i wystawienia na przyczepę o nr rej. [...] dowodu rejestracyjnego, traktować ją jako niesamodzielny element zespołu, ze skutkiem uznania, że zespół składa się z dwóch a nie - jak ustalono w sprawie - trzech elementów, przez co jest nienormatywny. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, iż p.r.d. nie wymaga, aby zarejestrowany pojazd był w stanie samodzielnie poruszać się po drodze; to, że jedna naczepa nie może być używana bez naczepy poprzedzającej, nie zaprzecza możliwości zakwalifikowania obu tych środków transportu jako osobnych pojazdów (por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1801/16). Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że prawidłowości tej oceny nie zmienia powołanie się przez skarżącą na znajdujący się w aktach wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 19 października 2016 r. o sygn. akt [...], ponieważ nie ma on znaczenia w sprawie, albowiem nie dotyczy zespołu pojazdu, który podlegał kontroli w dniu 18 maja 2021 r. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował ustalenie organów, że skontrolowany zespół pojazdów składał się z trzech pojazdów. W konkluzji powyższych wywodów należy ponownie zaznaczyć, iż podnoszone przez autora skargi kasacyjnej kwestie dowodowe odnoszące się do technicznych możliwości użytkowania pojazdów, tzn. ich łącznego i rozłącznego używania - nie mogą w żadnej mierze być podstawą do kwestionowania prawidłowości ich urzędowej rejestracji jako odrębnych pojazdów. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że bez znaczenia pozostaje, iż pojazd nie może samodzielnie poruszać się po drodze, bowiem z definicji zawartej w p.r.d. nie wynika taki obowiązek, a zatem zarzut skarżącej spółki, że organy powinny zbadać kwestię użytkowania naczep, jest bezpodstawny. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie organy przyjęły, że skontrolowany zespół pojazdów stanowił pojazd nienormatywny z uwagi na naruszenie dyspozycji art. 62 ust. 4 p.r.d. Prawidłowo więc została na skarżącą nałożona kara pieniężna za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym - jak za przejazd bez zezwolenia kategorii V. Jednocześnie w ocenie Sądu II instancji na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące prawidłowości ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów i ustalonych na tej podstawie wyników. W tym kontekście należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że w sytuacji zaistniałej w sprawie wszelkie rozważania na temat masy sumarycznej pojazdu i masy pojazdu, jak również zastosowania marginesu błędu pomiaru w wysokości 4 %, nie mają żadnego sensu, ponieważ nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skoro bowiem w rozpoznawanej sprawie ustalono, że przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej wynosiło 27,13 %, to w tej sytuacji wszelkie rozważania na temat masy sumarycznej pojazdu i masy pojazdu, jak również zastosowania marginesu błędu pomiaru w wysokości 4 %, nie mają znaczenia z uwagi na brak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznaje zatem zarzuty z pkt II. ppkt 1-3) petitum skargi kasacyjnej, w tym zarzut naruszenia § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wag, poprzez pominięcie definicji "masy pojazdu", a w konsekwencji – w zestawieniu z treścią § 3 pkt 9 tego rozporządzenia - błędne przyjęcie przez WSA, że pojęcia: sumaryczna masa pojazdu i masa pojazdu (rzeczywista) są tożsame. Z argumentacją skarżącej przedstawioną w tym zakresie nie sposób się zgodzić. Stwierdzić należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco wyjaśnił procedurę ważenia dotyczącą zastosowanych wag. Możliwość zastosowania dwóch platform pomiarowych (dwóch wag) do wyznaczania rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, a tym samym nacisku na grupie osi, w trybie pomiaru w ruchu, wynika z opisu pracy tych wag m.in. w pkt 8.5. instrukcji (Tryb "DYNAMIC" - dynamiczne ważenie osiowe z sumowaniem). Dodatkowo należy zaznaczyć, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że podstawowymi dokumentami mającymi zasadnicze znaczenie dla wyjaśnienia kwestii poprawności przeprowadzonych w toku kontroli pomiarów, jest przede wszystkim opracowana przez producenta instrukcja użytkowania wag użytych do pomiarów oraz świadectwa ich homologacji (wyroki NSA: z 15 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3912/16; z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2342/16; z 12 września 2017 r., sygn. akt 3342/15; z 8 września 2015 r., sygn. akt II GSK 2027/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie podważyła skutecznie stanowiska Sądu I instancji, że użyta przez kontrolujących waga została wykorzystana w sposób zgodny z instrukcją obsługi tej wagi pochodzącą od jej producenta. W ocenie NSA, zarzuty skarżącej kasacyjne, zgłaszającej wątpliwości co do innego wyglądu i producenta zastosowanych wag niż wagi przedstawione w instrukcji obsługi są gołosłowne i ograniczające się do polemiki z ustaleniami organu zawartymi w protokole kontroli. W tym też kontekście - i zarazem w opozycji do stanowiska skargi kasacyjnej, które eksponowało, że waga powinna posiadać dokumentację wystawioną przez rzeczywistego producenta wagi, tj. D., zaś Główny Urząd Miar powinien był odrzucić wniosek o nadanie zatwierdzenia typu wagom – Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarżąca kasacyjnie pominęła jednocześnie znaczenie konsekwencji wynikających z art. 4 pkt 9a ustawy Prawo o miarach, definiującego pojęcie "producenta" (którym w rozumieniu tej ustawy jest osoba fizyczna lub prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która projektuje i wytwarza przyrząd pomiarowy, albo - co trzeba podkreślić - dla której ten przyrząd zaprojektowano lub wytworzono w celu wprowadzenia go do obrotu lub użytkowania pod własną nazwą lub znakiem), a ponadto treść decyzji w sprawie zatwierdzenia typu wag samochodowych w zakresie odnoszącym się do opisanej w nich charakterystyki typu (miernik/terminal wagowy). Wymaga podkreślenia, że ze znajdujących się w aktach sprawy i przywołanych powyżej decyzji ostatecznych w sprawie zatwierdzenia typu wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu, które zostały wydane przez upoważniony organ administracji publicznej w zakresie przyznanych mu kompetencji - zob. w tej mierze przepisy ustawy Prawo o miarach, a zwłaszcza: art. 1 (cel ustawy); art. 2 (zakres przedmiotowy ustawy); art. 4 pkt 5, pkt 8, pkt 9a; pkt 10, pkt 12 (definicje, odpowiednio: "przyrządu pomiarowego"; "wymagań"; "producenta"; "badania typu"; "zatwierdzenia typu"); art. 8 ust. 1-3, ust. 5 (przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej; sposoby i zakres kontroli); art. 8a (ważność zatwierdzenia i legalizacji); art. 8b (podmioty wykonujące prawną kontrole metrologiczną); art. 8h (okres ważności zatwierdzenia typu); art. 8i (znak zatwierdzenia typu na przyrządzie pomiarowym); art. 8m (sprawdzenie przyrządu pomiarowego pod względem zgodności z wymaganiami); art. 8n (legalizacja, okres ważności, utrata ważności); art. 10 (organy administracji miar) - wynika, że wymienionym wagom został nadany konkretny znak zatwierdzenia typu. W świetle przedstawionych argumentów, w opozycji do stanowiska skarżącej kasacyjnie trzeba więc stwierdzić, że nie było podstaw, aby podważać prawidłowość ustaleń faktycznych przeprowadzonych w rozpatrywanej sprawie w sytuacji, gdy użyta do ważenia pojazdu waga posiadała ważne świadectwo legalizacji i była używana zgodnie z instrukcją obsługi (zob. wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2301/11; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt II GSK 593/23, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt I petitum skargi kasacyjnej, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. NSA nie podzielił zarzutów skargi kasacyjnej akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Stan faktyczny zaakceptowany przez Sąd I instancji nie został przez skarżącą kasacyjnie spółkę skutecznie podważony, ponieważ ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. W ocenie NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Uzasadnienie powinno być zatem sporządzone w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle przedstawionych wywodów stwierdzić należy, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12) oraz za udział pełnomocnika organu w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.