II GSK 168/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 października 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 672/18 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 19 października 2019r.,sygn. akt III SA/Gl 672/18 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302, obecnie: Dz.U. z 2022r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. Sp. z o.o. w B. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej też: "DIAS", "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z [...] marca 2018r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu [...] października 2015r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Katowicach przeprowadzili w lokalu: D. w B. kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. W lokalu tym działalność gospodarczą prowadziła: A. Spółka z o.o. z/s w B. W trakcie kontroli w w/w lokalu stwierdzono sześć włączonych do sieci i gotowe do gry urządzeń: Hot Spot nr [...], Hot Spot nr [...], Hot Spot nr [...], Casino Games nr [...], Hot Spot Platin nr [...], Hot Spot nr [...]. Funkcjonariusze przeprowadzili eksperyment polegający na rozegraniu gier kontrolnych na ww. automatach, przy czym nie udało się go przeprowadzić na automacie Hot Spot nr [...]. Według ustaleń funkcjonariuszy przeprowadzających eksperyment, gry na urządzeniach zawierały element losowości i spełniały definicję gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Ponadto organizowane były w lokalu niebędącym kasynem, bez stosownego zezwolenia, urządzenia nie posiadały poświadczenia rejestracji. Naczelnik Urzędu Celnego w Katowicach (dalej też: "organ I instancji") wszczął wobec skarżącej postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a następnie decyzją z [...] czerwca 2016r. wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 60.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Jako podstawę prawną wskazał w szczególności przepisy art. 2 ust. 3 i ust. 4 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 612 ze zm., dalej: "u.g.h.") Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z [...] marca 2018r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że gry przeprowadzone w drodze eksperymentu w kontrolowanym lokalu na ww. pięciu automatach, których przebieg został utrwalony w protokole z eksperymentu procesowego oraz na nośniku DVD, pozwoliły na stwierdzenie, że: - ww. automaty to urządzenia elektroniczne przeznaczone do rozgrywania gier losowych o wygrane pieniężne lub rzeczowe; - wyposażenie urządzeń wskazuje na prowadzenie gier o charakterze komercyjnym, warunkiem ich uruchomienia jest zakredytowanie przez grającego wybraną kwotą pieniędzy, za którą grający otrzymuje określoną liczbę punktów kredytowych przeznaczonych na prowadzenie gier, - gry na ww. automatach urządzane były poza kasynem gry, bowiem lokal, w którym przeprowadzono kontrolę nie posiadał takiego statusu. Ponadto stwierdzono, że na urządzeniach zainstalowane były również gry, takie jak: American Poker II, Extra Poker II, które jako gry karciane z natury są grami losowymi, ponieważ grający nie ma jakiejkolwiek możliwości wpływu na wybór rozdania następnych kart, oferuje zatem gry spełniające kryteria, o których mowa w art. 2 ust. 3 i 3 u.g.h. Organ odwoławczy wskazał też, że gry na automatach poza kasynem urządzała A. Spółka z o.o., właściciel urządzenia, co potwierdza umowa najmu w lokalu D. zawarta pomiędzy jego dysponentem, a stroną. Za nietrafne uznał organ odwoławczy zarzuty naruszenia prawa Unii Europejskiej. Wskazał, że organ I instancji prawidłowo przyjął, że norma prawna zawarta w art. 89 u.g.h. nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, gdyż z racji materii jaką reguluje, tj. kwestie odpowiedzialności finansowej za działanie niezgodne z przepisami ustawy, nie wprowadza istotnych warunków mających wpływ na właściwości czy też sprzedaż produktu, jakim jest automat do gry o niskich wygranych. Stanowisko takie potwierdzają orzeczenia sądów administracyjnych które przywołano, a w szczególności uchwała NSA z 16 maja 2016r., sygn. akt II GPS 1/16. Wskazano w niej m.in., że organy władzy publicznej nie mogą w sposób dowolny odmawiać stosowania prawa, zwłaszcza gdy normy prawne nakładają na nie obowiązek określonego działania. Dlatego też prawidłowe było działanie organu I instancji, który na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 60.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Tym bardziej, że 11 marca 2015r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 4/14) uznał zgodność tego przepisu oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 9 oraz art. 20 i art. 22 w zw. z art.31 ust.3 Konstytucji RP. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i umorzenie postępowania. Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z 19 października 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podkreślił, że Dyrektor IAS prawidłowo zastosował w sprawie obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez Spółkę regulacje art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowiące, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry oraz że wysokość tej kary wynosi od każdego automatu 12.000 zł, tj. w sumie 60.000 zł. Ponadto, przeprowadzone przez organy administracji postępowanie pozwoliło na ustalenie, że gry na ujawnionym trakcie kontroli urządzeniu posiadają cechy, które kwalifikują je jako gry w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h. Gry na badanych urządzeniach organizowano w celach komercyjnych. Wynik gry nie zależał od umiejętności (zręczności) gracza bądź jego zdolności psycho-motorycznych, grający nie miał realnego wpływu na to w jakiej konfiguracji zatrzymują się i układają symbole skutkujące wygraną, gry miały charakter losowy. W ocenie Sądu I instancji art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Co więcej, urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011r. także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., który nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Ponadto w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016r. sygn. akt II GPS 1/16, NSA jednoznacznie rozstrzygnął wątpliwości dotyczące stosowania ustawy o grach hazardowych i nakładania kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem. W ocenie WSA nie mógł zostać uwzględniony, jako niezasadny, również zarzut naruszenia przepisów art. 15 - 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez uznanie, że przepisy art. 6 i art. 14 ust. 1 u.g.h. są przepisami, które godzą w wolność wyboru zawodu podejmowania pracy, wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności, a nadto naruszają zasadę proporcjonalności w ograniczaniu tych praw. Zapis ten dotyczy prawa wyboru zawodu i wykonywania pracy, a zatem beneficjentami reguł w nim zawartych są osoby fizyczne, które wybierają zawód i go wykonują. Do kręgu takich podmiotów nie może należeć osoba prawna, która zawodu nie posiada. Przepis ten w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy nie ma znaczenia. W skardze kasacyjnej A. Sp. z o.o. w B. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przewidzianych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 15 - 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez uznanie, iż przepisy art. 6 i art. 14 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych są przepisami, które nie godzą w wolność wyboru zawodu i podejmowania pracy, wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności a nadto przez uznanie, iż spełniają test proporcjonalności stosowany dla ograniczeń tych praw; - art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 14 ust 1 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych w zw. z art. 91 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku, w zw. z art. 2 Aktu dotyczącego Warunków Przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, w zw. z art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 dyrektywyb98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego oraz w zw. z art. 4 ust. 3 TUE i art. 288 TFUE, poprzez przyjęcie, iż nawet jeśli art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym w rozumieniu powołanej dyrektywy, brak jest podstaw do odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS (zastępowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i wydanie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania, w tym zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020r., poz. 1842 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej złożonej w tej sprawie należy zauważyć, że problem prawny objęty tymi zarzutami był już przedmiotem rozważań m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2020r. (sygn. akt II GSK 1419/18, II GSK 119/19, II GSK 1443/19). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zasadnicze motywy uzasadnienia wskazanego orzeczenia, gdyż są one trafne również w okolicznościach tej sprawy. Autor skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie nie zawarł jakichkolwiek stwierdzeń w zakresie naruszenia przez WSA przepisów p.p.s.a. Ponadto treść zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej oraz ich uzasadnienie są powtórzeniem zarzutów zawartych w skardze wniesionej do WSA. Nie wykazano natomiast w skardze kasacyjnej na czym polegał błąd w przeprowadzonej przez WSA ocenie zgodności z prawem wydanej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, taka konstrukcja skargi kasacyjnej, wadliwej formalnie, powoduje, że sąd kasacyjny może rozpoznać tę skargę tylko w takim zakresie, jaki może być ustalony na podstawie treści jej uzasadnienia ujmowanego w kontekście podstaw kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Możliwość taka jest konsekwencją uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1). Uchwała ta przełamuje częściowo formalizm skargi kasacyjnej, jednak nie pozbawia tego środka formalizmu, który musi być spełniony, by skarga kasacyjna mogła być rozpoznana. Według uzasadnienia uchwały w sytuacji, gdy strona przytoczy w petitum skargi kasacyjnej wyłącznie zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, nie powiązawszy go z zarzutem naruszenia prawa przez Sąd I instancji, nie jest uzasadnione bezwarunkowe i automatyczne dyskwalifikowanie takiej skargi z powołaniem się na niedopełnienie wymagań określonych w art. 176 p.p.s.a. ("przytoczenie podstaw kasacyjnych"). Jeżeli więc zarzut naruszenia prawa przez organ administracji nie został wyraźnie powiązany w skardze kasacyjnej z zarzutem naruszenia prawa przez wojewódzki sąd administracyjny, nie ma przeszkód, dla których Naczelny Sąd Administracyjny - przeanalizowawszy uzasadnienie skargi kasacyjnej - nie mógłby samodzielnie zidentyfikować zarzutu naruszenia prawa przez WSA (np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b lub c bądź też art. 151 p.p.s.a.) i tak przedstawiony zarzut rozpoznać merytorycznie, mimo niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie wprawdzie w skardze kasacyjnej nie powołano się na którykolwiek z punktów art. 174 p.p.s.a., jednakże sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej pozwala przyjąć, że skarżąca, wskazując na naruszone przepisy jako należące do prawa materialnego, oparła skargę na podstawie kasacyjnej sformułowanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Brak postawienia zarzutów w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oznacza z kolei, że skarżąca nie podważa ustaleń stanu faktycznego przyjętego przez WSA. Odnosząc się do zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 15-17 KPP przez uznanie, że art. 6 i art. 14 ust. 1 u.g.h. są przepisami, które nie godzą w wolność wyboru zawodu i podejmowania pracy, wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności, a ponadto przez uznanie, że spełniają test proporcjonalności stosowany dla ograniczeń tych praw. Przede wszystkim stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie pozwala na jej analizę pod kątem naruszenia art. 15 KPP, gdyż przepisy te (art. 15 KPP składa się z trzech jednostek redakcyjnych) dotyczą prawa wyboru zawodu i wykonywania pracy, korzystania z prawa do przedsiębiorczości oraz świadczenia usług. Według art. 15 KPP każdy ma prawo do podejmowania pracy oraz wykonywania swobodnie wybranego lub zaakceptowanego zawodu (ust. 1); każdy obywatel Unii ma swobodę poszukiwania zatrudnienia, wykonywania pracy, korzystania z prawa przedsiębiorczości oraz świadczenia usług w każdym Państwie Członkowskim (ust. 2); obywatele państw trzecich, którzy posiadają zezwolenie na pracę na terytorium Państw Członkowskich, mają prawo do takich samych warunków pracy, z jakich korzystają obywatele Unii (ust. 3). Oznacza to, że beneficjentami opisanych w art. 15 KPP praw są osoby fizyczne, które wybierają zawód i go wykonują, korzystają z prawa przedsiębiorczości oraz świadczą usługi. Prawa te są związane z pojęciem obywatelstwa Unii oraz obywatelstwa państw trzecich, co sprawia, że do kręgu takich podmiotów z zasady nie może należeć osoba prawna, czyli w rozpoznawanej sprawie Spółka z o.o., która zawodu ani obywatelstwa nie posiada i pracy nie wykonuje. Według art. 16 KPP uznaje się wolność prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z prawem Unii oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi. Natomiast zgodnie z art. 17 KPP każdy ma prawo do władania, używania, rozporządzania i przekazania w drodze spadku mienia nabytego zgodnie z prawem. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym, w przypadkach i na warunkach przewidzianych w ustawie, za słusznym odszkodowaniem za jej utratę wypłaconym we właściwym terminie. Korzystanie z mienia może podlegać regulacji ustawowej w zakresie, w jakim jest to konieczne ze względu na interes ogólny (ust. 1). Własność intelektualna podlega ochronie (ust. 2). Odnośnie do wolności prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16 KPP) oraz prawa do własności (art. 17 KPP) stwierdzić należy, że KPP stanowi zbiór praw mających na celu zagwarantowanie poszanowania godności ludzkiej, wolności, równości i solidarności i wykładnia jej przepisów powinna uwzględniać ten cel. Przy czym prawa i wolności gwarantowane KPP nie mają charakteru absolutnego. Należy przyznać prymat prawom gwarantującym wolności nadrzędne, takie jak: godność, prawo do życia, prawo do poszanowania swej integralności fizycznej i psychicznej, ochrona zdrowia czy prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego, nad prawami ekonomicznymi. Wskazuje na to Preambuła, stanowiąca, że Unia jest zbudowana na niepodzielnych, powszechnych wartościach godności ludzkiej, wolności, równości i solidarności; opiera się na zasadach demokracji i państwa prawnego. Poprzez ustanowienie obywatelstwa Unii oraz stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości stawia jednostkę w centrum swych działań, która kładzie nacisk na prawa osobiste, ale także kolejność, w jakiej dane wolności są uregulowane w KPP. Ponadto podkreślić należy, że sama KPP przewiduje możliwość nakładania ograniczeń w odniesieniu do wolności prowadzenia działalności gospodarczej i prawa własności, stwierdzając, że istnieje "wolność prowadzenia działalności gospodarczej", ale "zgodnie z prawem wspólnotowym oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi", a także, że "korzystanie z własności może podlegać regulacji ustawowej, jeśli jest to konieczne ze względu na interes ogólny", a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Ponieważ sektor hazardowy niesie ryzyko uzależnienia osób grających od hazardu, a jego monitorowanie i ograniczanie dostępności gier hazardowych, a co za tym idzie minimalizacja jego wpływu na społeczeństwo jest celem uznanym przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Tak więc ustawodawstwo krajowe, które nie zakazuje całkowicie organizowania gier hazardowych, a jedynie zawiera regulacje mające na celu zmniejszenie dostępności do hazardu i zwiększenie kontroli nad branżą hazardową, nie może być uznane na naruszające prawa i wolności człowieka przewidziane w KPP (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 29 maja 2018r., sygn. akt II GSK 3167/17; z 7 grudnia 2018r., sygn. akt II GSK 5080/16, z 9 lipca 2019r., sygn. akt II GSK 1207/17). Tym samym nie ma podstaw do uznania, że WSA, stosując przepisy u.g.h., naruszył art. 15 - 17 KPP. W zakresie zaś drugiego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego technicznego charakteru przepisów u.g.h. i braku ich notyfikacji, to po pierwsze wskazać należy, że problem ten został rozstrzygnięty uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016r. (sygn. akt. II GPS 1/16) - nie tylko prawidłowo cytowaną przez WSA w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku, ale także przez WSA prawidłowo odczytaną, tak co do treści uchwały i płynących z niej konsekwencji prawnych, jak też co do jej mocy wiążącej na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. Po drugie, w uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: 1) art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 u.g.h; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Z zacytowanej uchwały wynika więc, że dla stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. Stanowisko to jest jednolicie przyjmowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po podjęciu powyższej uchwały (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 marca 2018r., sygn. akt II GSK 3870/17, z 24 maja 2019r., sygn. akt II GSK 3639/17, z 29 maja 2018r., sygn. akt II GSK 3167/17, z 23 stycznia 2020r., sygn. akt II GSK 3013/17, z 29 stycznia 2020r., sygn. akt II GSK 3862/17; z 5 lutego 2020r., sygn. akt II GSK 2730/17; z 1 lipca 2020r., sygn. akt II GSK 3948/17, z 27 października 2020r., sygn. akt II GSK 4144/17). Takie też stanowisko zajął w zaskarżonym wyroku WSA. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w odniesieniu do tego zagadnienia sprowadza się w istocie do próby polemiki z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z tym należy przypomnieć, że z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca uchwał powiększonych składów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por. A Kabat; [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex). W rozpoznanej sprawie zarówno WSA, jak i Naczelny Sąd Administracyjny związane są ww. uchwałą. Nie można postawić skutecznie zarzutu naruszenia przez WSA art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h, jeżeli Sąd ten za prawidłowe uznał zastosowanie tego przepisu w sposób zgodny w uchwałą. Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 265), zasądzając od skarżącej na rzecz Dyrektora IAS 4050 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego udzielonego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA.