II GSK 167/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 355/14 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, 2. zwrócić Dyrektorowi Izby Celnej w K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) złotych.

I. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., po wznowieniu postępowania, Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lipca 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2010 r. odmawiającą zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] czerwca 2009 r. udzielającej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gry. II. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. organ uchylił w całości własną decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] czerwca 2013 r. i umorzył postępowanie w sprawie. III. Po rozpatrzeniu skargi spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 355/14 uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o kosztach postępowania. IV. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł Dyrektor Izby Celnej w K., zaskarżając je w całości. V. Pismem z dnia 6 czerwca 2016 r. organ cofnął skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: VI. Postępowanie w sprawie należało umorzyć wobec skutecznego cofnięcia skargi kasacyjnej przez organ. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 60 w związku z art. 193 p.p.s.a. oraz art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a., możliwe jest cofnięcie skargi kasacyjnej, które wiąże Sąd, o ile działanie takie uznane zostanie za dopuszczalne. Zakreślone w art. 60 p.p.s.a. granice w jakich może poruszać się sąd administracyjny badając dopuszczalność cofnięcia skargi odnoszą się do kwestii związanych z obejściem prawa spowodowanego tymże cofnięciem lub wywołania takim działaniem skutku w postaci utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tak zakreślone przesłanki dopuszczalności odmowy uznania skuteczności cofnięcia skargi ulegają modyfikacji w postępowaniu kasacyjnym (ze względu na jego charakter, zwłaszcza zaś art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a.). W zasadzie uznanie cofnięcia środka odwoławczego za niedopuszczalne będzie więc miało miejsce w tym postępowaniu wtedy, gdy cofnięcie to - oceniane przez pryzmat wcześniej sformułowanych w środku odwoławczym zarzutów - uznane będzie mogło zostać za wywołujące stan obejścia prawa bądź też cofnięcie takie, również oceniane w kontekście wcześniejszych zarzutów kasacyjnych, doprowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych kwalifikowaną wadą nieważności. Nadto, cofnięcie skargi kasacyjnej będzie też mogło zostać uznane za niedopuszczalne w sytuacji, gdy postępowanie sądu pierwszej instancji dotknięte jest wadą nieważności. Powyższe stanowisko wynika ze specyfiki postępowania kasacyjnego, zwłaszcza z zasady związania NSA zarzutami skargi kasacyjnej wyznaczającymi granice sprawy oraz z zasady brania z urzędu pod rozwagę nieważności postępowania przeprowadzonego przez sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą ww. przesłanki. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. umorzono postępowanie kasacyjne. O zwrocie całego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.