II GSK 1669/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 211/23 w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 30 listopada 2022 r. nr ZPŚ.642.642.2022(3).KK w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 27 października 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 211/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. B. (dalej: skarżący) na postanowienie Ministra Zdrowia (dalej: organ, Minister) z dnia 30 listopada 2022 r. nr ZPŚ.642.2022(3).KK w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") zarzucono naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przez to uznanie przez Sąd, że małoletni N. B. został poddany badaniom kwalifikacyjnym w dniu 23 maja 2022 roku, które nie wykluczyły przeciwwskazań do przyjęcia szczepienia preparatem TETRAXIM, zaś w dniu 26 września 2022 roku został skierowany do poradni specjalistycznej - alergologa z uwagi na możliwą alergię na składniki szczepionki, co doprowadziła do błędnego przyjęcia, że Skarżący uchyla się od obowiązku poddania syna N. B. szczepieniom ochronnym, 2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na uznaniu, iż mimo zaniedbania organu w zakresie sporządzenia uzasadnienia, nie wpłynęło to na możliwość zweryfikowania przez skarżącego prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego podczas gdy znaczne braki w uzasadnieniu nie pozwalają na stwierdzenie na podstawie jakich dowodów zostało ono wydane, 3. art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. polegające na przyjęciu przez Sąd, że zaniedbania organu w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w toku postępowania nie wpłynęły na możliwość obrony swoich praw oraz wynik rozstrzygnięcia, podczas gdy oczywistym jest, że dla skarżącego istotnym do prawidłowego "działania" w postępowania niezbędnym jest informowanie go o każdych podejmowanych przez organ działaniach, 4. art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 15 w zw. z art. 119 w zw. z art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na uznaniu, ze nałożenie przez Organ grzywny było zasadne podczas gdy Skarżący nie uchyla się od spełnienia obowiązku szczepienia małoletniego N. B., a także polegające na wymierzeniu kary w wysokości, która narusza możliwości majątkowe Skarżącego mając na względzie, że tożsama grzywna została nałożona odrębnie także w stosunku do matki małoletniego N. B. – J. G. 5. art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie w rozpoznaniu sprawy i uzasadnieniu wyroku podniesionego przez Skarżącego zarzutu, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, z uwagi na fakt, iż rozpoznanie przez Sąd wskazanego zarzutu, z dużym prawdopodobieństwem wpłynęłoby na ostatecznie rozstrzygnięcie, 6. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi skarżącego, podczas gdy z materiału dowodowego i okoliczności faktycznych wynika, iż winna ona zostać uwzględniona w całości, 7. art. 145 § 1 pkt. 1 lit a p.p.s.a. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2 oraz art. 17 ust. 2, 4 i 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1845; dalej jako "u.z.z.ch.") poprzez niezastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że Skarżący nie wyraził zgody na poddanie małoletniego N. B. szczepieniu przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi, pneumokokom, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, poliomyelitis, Haemophiliusinfluenzae typu B oraz odrze, śwince i różyczce, w sytuacji, gdy podczas badania kwalifikacyjnego lekarz nie wykluczył przeciwwskazań do przyjęcia szczepionki, zaś w dniu 26 września 2022 roku nastąpiło odroczenie w/w obowiązku z uwagi na skierowanie małoletniego do konsultacji specjalistycznej w celu wykluczenia przeciwwskazań do przyjęcia szczepionki. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Minister działając bez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zaznaczenia wymaga, że zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem postanowienia Ministra z 30 listopada 2022 r. nakładającego na skarżącego grzywnę w wysokości 1000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania małoletniego syna N. B. obowiązkowym szczepieniem ochronnym stwierdził, że postanowienie to nie narusza prawa w stopniu wskazującym na konieczność jego uchylenia, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że zdaniem sądu pierwszej instancji, ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że skarżący nie poddał małoletniego syna obowiązkowym szczepieniem ochronnym, co skutkowało wszczęciem postępowania egzekucyjnego w wyniku wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela tego obowiązku, czyli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pruszczu Gdańskim. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wystawienie tytułu wykonawczego zostało poprzedzone badaniem kwalifikacyjnym dziecka przeprowadzonym 22 maja 2022 r., (powinno być 23 maja, dopisek NSA) w którym wyraźnie stwierdzono, że dziecko jest zdrowe oraz wskazano brak przeciwskazań do szczepienia. Pomimo tego rodzice dziecka nie wyrazili zgody na wykonanie szczepień ochronnych. Ustosunkowując się zaś do konsultacji lekarskiej z 26 września 2022 r., sąd pierwszej instancji wskazał, że odbyła się ona bez udziału dziecka, a wynika a niej jedynie to, że matce dziecka wydano skierowanie do alergologa z uwagi na wystąpienie w przeszłości wysypki po antybiotyku. Z powyższej konsultacji nie wynika, aby istniały przeciwskazania do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, dającego podstawy do odroczenia wykonania szczepienia. Jednocześnie sąd pierwszej instancji wskazał, że dostrzega mankamenty uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, które powinno być bardziej szczegółowe i nie mieć charakteru "ogólnego". Przy czym jednak kluczowe okoliczności sprawy w postaci braku wykonania obowiązku szczepienia N. B., pomimo braku przeciwskazań zostały wskazane i znajdują odzwierciedlenie w przesłanych do sądu aktach administracyjnych sprawy. Dlatego sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 i art. 138 § 1 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwszeństwo w rozpoznaniu mają, co do zasady, zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu. W orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11 oraz wyrok z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Autor skargi kasacyjnej nie sformułował w sposób precyzyjny jej zarzutów, bowiem nie wskazał, które z nich należy uznać za naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a które za naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi jednak na powiązanie zarzutów z pkt 1-6 petitum skargi kasacyjnej z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należy przyjąć, że związane są one z naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei zarzut z pkt 7 petitum skargi kasacyjnej, w którym wskazano na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z szeregiem przepisów u.z.z.ch. należało uznać, za wywiedziony na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. sprowadzający się do nieprawidłowego zastosowania wskazanych regulacji ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Przechodząc do zarzutu podniesionego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługiwał on na uwzględnienie. W tym miejscu należy wskazać, że przedmiotem kontroli sądu pierwszej instancji było postępowanie toczące się w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie zaś w oparciu o przepisy k.p.a. Art. 18 u.p.e.a. zawiera wprawdzie odesłanie do przepisów k.p.a., lecz w ograniczonych przypadkach. Ustawodawca nakazuje zatem stosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym nie wprost, lecz odpowiednio, to jest z uwzględnieniem jego specyfiki polegającej przede wszystkim na przymusowym jego charakterze, a także szybkości i skuteczności wykonania określonych prawem obowiązków - por. R. Hauser i A. Skoczylas, Odpowiednie stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (System egzekucji administracyjnej, C.H. Beck 2004, s. 204 i nast.). Skoro zatem do u.p.e.a. wprowadzono zasady ogólne i szczególne przepisy procesowe to one powinny być stosowane w pierwszej kolejności w postępowaniu egzekucyjnym. Posiłkowe zaś stosowanie przepisów k.p.a. możliwe jest wyłącznie w sytuacji, kiedy nie stoi to w sprzeczności z celami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z tym odpowiednie stosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym, musi nastąpić przy uwzględnieniu specyfiki - charakteryzującego się przymusowością - postępowania egzekucyjnego, rządzących tym postępowaniem zasad, w tym zwłaszcza zasady efektywności i skuteczności stosowania środków egzekucyjnych prowadzących do wykonania obowiązku. Sąd kasacyjny podzielił ustalenia faktyczne sprawy dokonane przez sąd pierwszej instancji w ślad za organami obu instancji. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów – konsultacji lekarskiej przeprowadzonej w dniu 23 maja 2022 r. (k. 19-21 akt adm.) jednoznacznie wynika, że lekarz przeprowadzający konsultację stwierdził, że dziecko jest zdrowe, brak jest przeciwskazań do przeprowadzenia szczepienia, zaś po otrzymaniu przez rodziców ulotki preparatu Tetraxim, rodzice nie wyrazili zgody na szczepienie dziecka jak również odmówili podpisania oświadczenia o odmowie szczepienia. W rozpoznawanej sprawie nie ulegało zatem wątpliwości, że skarżący, będąc pełnoprawnym opiekunem małoletniego, nie wypełnił obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym, co spowodowało konieczność wszczęcia względem niego administracyjnego postępowania egzekucyjnego, w którym doszło do wymierzenia grzywny w celu przymuszenia do realizacji tego obowiązku. Grzywnę tę wymierzono na podstawie art. 119 § 1 u.p.e.a. Z kolei w dniu 26 września 2022 r., odbyła się jedynie wizyta lekarska, w trakcie której matce małoletniego dziecka wydano skierowanie do alergologa z uwagi na wystąpienie w przeszłości u dziecka wysypki po antybiotyku. Powyższa wizyta lekarska nie może stanowić dowodu wskazującego, że istniały przeciwskazania do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, dającego podstawy do odroczenia wykonania szczepienia. Skarżący w tym zakresie nie przedstawił żadnych wiarygodnych dokumentów potwierdzających własne twierdzenia, dlatego też jego stanowisko sprowadzające się do tezy, że nie uchylał się od obowiązku zaszczepienia małoletniego N. B., należało uznać za nieudowodnione a w konsekwencji podniesiony zarzut należało uznać za niezasadny. Brak było podstaw do podzielenia naruszenia zarzutów podniesionych w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej sprowadzających się do błędnego przyjęcia przez sąd pierwszej instancji, że zaniedbania organu w zakresie poprawności sporządzonego uzasadnienia oraz wykonania obowiązków informacyjnych ciążących na organie, nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia nie dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów postępowania, zasadnie przyjmując, że co prawda uzasadnienie zaskarżonego postanowienia miało charakter ogólny, jednakże zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na poczynienie kluczowych okoliczności sprawy w postaci niewykonania obowiązku szczepienia małoletniego N. B., a zatem naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżący nie zakwestionował skutecznie ustalonego przez organy, a przyjętego do wyrokowania stanu faktycznego, z którego jednoznacznie wynika, że mimo bycia prawnym opiekunem małoletniego, nie wypełnił wynikającego z przepisów prawa obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym. Zaznaczyć należy, że skarżący był obecny podczas konsultacji lekarskiej przeprowadzonej w dniu 23 maja 2022 r., a zatem miał świadomość na podstawie jakich okoliczności organy poczyniły w sprawie ustalenia faktyczne. Odnośnie zaś obowiązków informacyjnych wynikających z art. 10 § 1 k.p.a oraz art. 81 k.p.a. wskazać należy, że w postępowaniu egzekucyjnym znacznie ograniczone zastosowanie ma zasada czynnego udziału strony w postępowaniu (por. P. Pietrasz, (w:) D. R. Kijowski (red.) Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Komentarz, wyd. II, opubl. LEX 2015). Ustawa egzekucyjna w wielu miejscach pozwala na skuteczne dokonanie czynności egzekucyjnych bez konieczności zapewnienia uczestnikom możliwości czynnego w nich udziału, np. zajmowanie praw majątkowych. Zastosowanie art. 10 k.p.a. do każdej czynności w praktyce uniemożliwiłoby wyegzekwowanie od zobowiązanych jakiegokolwiek świadczenia. Jednocześnie zgodzić się należało z sądem pierwszej instancji, że naruszenie powyższej zasady należy oceniać z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Skarżący nie wskazał jakie konkretnie czynności zamierzał podjąć na etapie postępowania w sprawie wymierzenia grzywny w celu przymuszenia, nie wykazał też, że uchybienie obowiązkowi informacyjnemu przez organ mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Dlatego też powyższe zarzuty również należało uznać za niezasadne. Niezasadny okazał się również zarzut z pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, dotyczący nałożenia grzywny w celu przymuszenia bez uwzględnienia możliwości majątkowych skarżącego. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że z treści art. 121 u.p.e.a. nie można wywodzić obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego. Tym bardziej, że może się on uwolnić od zapłacenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek. Podkreślić należy, że grzywna ta nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Dowodem na to są postanowienia art. 125 i 126 u.p.e.a., zgodnie z którymi, w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte, podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego (zob. m.in. wyroki NSA: z 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2239/16, z 25 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2970/19, z 25 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 891/22). W niniejszej sprawie skarżącemu została wymierzona grzywna w celu przymuszenia w wysokości 1000 zł, co stanowi 10% maksymalnej kwoty, jaka w świetle art. 121 § 2 u.p.e.a. mogła być na skarżącego nałożona, dlatego też, przy braku jakichkolwiek dowodów obrazujących sytuację materialną skarżącego i jego rodziny, powyższa kwota nie może być uznana za naruszająca ogólną zasadę efektywności prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Za niezasadny należało także uznać zarzut z pkt 5 petitum skargi kasacyjnej. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. (str. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), uznając że podniesione zarzuty nie miały wpływu na wynik sprawy. Nadmienić przy tym należy, że skarżący kasacyjnie nie sformułował zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., dlatego też przyjąć należało, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełniało niezbędne wymagania prawne. Nie jest też usprawiedliwiony zarzut obrazy art. 151 p.p.s.a. Po pierwsze przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że na stronę skarżącą, chcącą powołać się na zarzut naruszenia tejże regulacji, nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy - por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1261/08. Po drugie, wbrew stanowisku skarżącego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że skarżący, będąc prawnym opiekunem małoletniego N. B., nie wypełnił obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym, co spowodowało konieczność wszczęcia względem niego administracyjnego postępowania egzekucyjnego, w którym doszło do wymierzenia grzywny w celu przymuszenia do realizacji tego obowiązku. Przechodząc do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 145 § 1 pkt. 1 lit a p.p.s.a. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2 oraz art. 17 ust. 2, 4 i 5 u.z.z.ch. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie wyraził zgody na poddanie małoletniego szczepieniom ochronnym, w sytuacji gdy lekarz nie wykluczył przeciwskazań do przyjęcia szczepionki, stwierdzić należy jest on nieskuteczny. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12; wyrok NSA z dnia 15 listopada 2024 r, III OSK 5384/21, CBOSA). Zgodnie z utrwalonymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, CBOSA). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, CBOSA). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie (czy niezastosowanie) jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11; wyrok NSA z dnia 8 listopada 2024 r., III OSK 5182/21, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy skarżący nie podważył skutecznie ustalonego przez organy a przyjętego do wyrokowania przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, dlatego też podniesiony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za nieskuteczny. Wobec powyższego Naczelny Sad Administracyjny skargę kasacyjną, jako niezasadną, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił.