II GSK 1654/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 970/13 w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić W. D. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 (sto) złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z 25 lutego 2014 r. (sygn. akt III SA/Łd 970/13) oddalił skargę W. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2013 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W. D. 14 maja 2012 r. złożył wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (grupa upraw JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 5,50 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej (grupa upraw UPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 4,50 ha na rok 2012. Następnie skarżący 26 czerwca 2012 r. złożył korektę wniosku. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. (dalej: Kierownik Biura Powiatowego) pismem z [...] kwietnia 2013 r. poinformował beneficjenta, że powierzchnia referencyjna PEG ustalona w oparciu o system informacji geograficznej dla działek ewidencyjnych o nr [...] i [...] wynosi odpowiednio: 0,00 ha i 0,35 ha. Następnie decyzją z [...] kwietnia 2013 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego odmówił przyznania W. D. jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych z powodu wykluczenia z płatności powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], na której położona była działka rolna C o powierzchni 0,46 ha, oraz części powierzchni działki ewidencyjnej nr 135/1, na której położona była działka rolna F o powierzchni 0,18 ha oraz działka rolna M o powierzchni 0,36 ha. Stwierdzona powierzchnia działek rolnych C, F i M była mniejsza niż minimalna powierzchnia uprawniająca do otrzymania płatności. Działki rolne C, F i M o łącznej powierzchni 1,00 ha zostały wykluczone z płatności. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. decyzją z [...] lipca 2013 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z [...] kwietnia 2013 r., podzielając ustalenia i ocenę prawną przedstawione przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę W. D. na decyzję z [...] lipca 2013 r. Sąd stwierdził, że przedmiotem sporu w sprawie były wyłącznie ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji, które po dokonaniu weryfikacji wniosku strony skarżącej, stwierdziły rozbieżności pomiędzy danymi zadeklarowanymi przez skarżącego a stanem rzeczywistym. Wyjaśnił, że w świetle dokonanych przez organy ustaleń faktycznych argumentacja strony, zgodnie z którą na wykluczonych działkach rolnych znajdowały się zagajniki o krótkiej rotacji, nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zdaniem Sądu pierwszej instancji bezsporny był brak utrzymania dobrej kultury rolnej na spornych działkach w roku, którego dotyczył wniosek. Ustalenia faktyczne zawarte w zaskarżonej decyzji zostały oparte na wynikach kontroli przeprowadzonej przy wykorzystaniu dostępnych narzędzi informatycznych, takich jak ortofotomapa oraz dane LPIS/GIS. Ustalenia te, w ocenie Sądu były przekonujące, zaś skarżący w toku postępowania nie zgłaszał żadnych argumentów ani wniosków dowodowych, za pomocą których mógłby wykazać, że stanowisko organów w zakresie ustalonej w trakcie kontroli powierzchni działek rolnych kwalifikujących się do płatności JPO i UPO jest nieprawidłowe. Sąd podkreślił, że powierzchnia działek zadeklarowanych we wniosku pomocowym została zweryfikowana przez organy obu instancji w ramach kontroli administracyjnej, przy wykorzystaniu ustanowionego zgodnie z prawem wspólnotowym i krajowym systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS) stanowiącego element zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli. Podstawę prawną tej kontroli w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS stanowi w szczególności art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z którym system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych GIS – ortoobrazów lotniczych lub zdjęć satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. Z art. 28 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. wynika, że kontrole administracyjne pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, a według art. 28 ust. 1 lit. c dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy. Sąd zaznaczył, że ortofotomapa prezentuje w najbardziej rzeczywisty sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu. Skarżący wbrew zasadom wynikającym z art. 3 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o płatnościach, nie przeciwstawił w postępowaniu o przyznanie płatności takiego dowodu, na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów administracji stanowiące faktyczną podstawę wydanej w sprawie decyzji. W związku z tym ustalenia faktyczne organów administracji należało uznać za prawidłowe, a zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego za niezasadne. W ocenie WSA, organy administracji zebrały niezbędne dowody do rozstrzygnięcia sprawy i dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Sąd oceniając raporty z kontroli administracyjnej oraz wykonane w sprawie zdjęcia potwierdzające wnioski zawarte w raporcie nie powziął wątpliwości co do przyjętego przez organy stanu faktycznego sprawy. Z uwagi na fakt, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności a obszarem zatwierdzonym przekraczała 20% organy administracji stosownie do treści art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2099 słusznie odmówiły przyznania płatności JPO i UPO. W. D. zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z 25 lutego 2014 r. , wnosząc o: 1. uznanie działki C (0,46ha) na działce ewidencyjnej [...] jako zadeklarowanej poprawnie o powierzchni 0,46ha lub skorygowanej o odpowiednią ilość arów. 2. uznanie działki F(0,18ha) na działce ewidencyjnej [...] jako zadeklarowanej poprawnie o powierzchni 0,84ha (PEG z dnia 01.03.2012) lub skorygowanej o odpowiednią ilość arów. 3. odstępuję od zarzutu dotyczącego działki M(0,36ha) na działce ewidencyjnej [...] (PEG z dnia 01.03.2012 wynosił 0,84ha) ze względu na znaczną dowolność interpretacyjną dotyczącą kwalifikacji obszarów działki. 4. rozpoznanie wniosku o odmówienie przywrócenia terminu do wniesienia skargi złożonego przez Pana Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] września 2013 r. odrębnej rozprawie. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z 25 lutego 2014 r. i "skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z powołanej regulacji wynika, że to strona ma obowiązek przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie podnosząc naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub też naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej winien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego, wskazując na czym polega ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, zaś przy powołaniu podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazać naruszone przepisy postępowania i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga kasacyjna W. D. nie spełnia wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. Strona skarżąca nie przytoczyła żadnej podstawy kasacyjnej i nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, który został naruszony przez WSA. Brak w skardze kasacyjnej określenia jej podstaw powoduje, że skarga ta, pozbawiona jednego ze swych elementów konstrukcyjnych jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.