II GSK 1650/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "P. [...]" Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3594/23 w sprawie ze skargi "P. [...]" Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 marca 2023 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do złożenia tłumaczenia zmienionego patentu europejskiego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 9 października 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3594/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę P. [...] Sp. z o. o. w Ł. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 15 marca 2023 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do wniesienia opłaty za 15 rok ochrony patentu europejskiego. Od tego wyroku spółka wniosła skargę kasacyjną zarzucając naruszenie art. 245 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 243 ust. 6 ustawy z 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2021 r., poz. 324 ze zm.) – zwanej dalej "p.w.p." przez niewłaściwe zastosowanie skutkujące wydaniem postanowienia o odmowie stwierdzenia nadzwyczajnych okoliczności, naruszenie art. 141 ust. 1 i 2 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich w związku z art. 8 ust. 1 i 2 oraz w związku z art. 2 ustawy z 14 marca 2003 r. o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz o skutkach patentu europejskiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r., poz. 2) – zwanej dalej "ustawą o dokonywaniu europejskich zgłoszeń" w związku z art. 224 ust. 2 i 4 p.w.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że doszło do uchybienia terminowi uiszczenia opłaty, naruszenie zasady proporcjonalności, "sankcjonowanej nie tylko Konstytucją RP, ale bezpośrednio stosowanym art. 12 Prawa przedsiębiorców" w związku z art. 224 ust. 2 i 4 p.w.p. poprzez odmowę uznania za zachowany termin na wniesienie opłaty rocznej, mimo obiektywnych przeszkód skutkujących niewielkim przekroczeniem terminu, przy jednoczesnym braku uprzedniego wezwania do wniesienia opłaty. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uchylenie postanowienia Urzędu Patentowego RP oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie przede wszystkim ze względu na ich konstrukcję. Zwrócić bowiem należy uwagę, że podniesiono zarzuty niewłaściwego zastosowania, nie zaś błędy w wykładni przepisów prawa materialnego. Stosowanie prawa jest procesem wieloetapowym, dobrze niegdyś opisanym w teorii prawa przez J. Wróblewskiego (zob. tenże, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972, s. 52 i n.). Poza, wyjętymi przez ustawodawcę przed nawias w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wykładnią przepisów prawa oraz, związanym z czynnościami postępowania badaniem stanu faktycznego, stosowanie prawa obejmuje ustalenia walidacyjne (stwierdzenie, które przepisy obowiązują), subsumpcję (podciągnięcie faktów sprawy pod adekwatną doń normę prawną, tj. stwierdzenie że fakty te wyczerpują dyspozycję owej normy prawnej) oraz ustalenie konsekwencji prawnych tychże faktów, a więc orzeczenie o konkretnym uprawnieniu bądź obowiązku. Zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego powinien zatem wskazywać na to, która spośród czynności decyzyjnego modelu stosowania prawa dotknięta jest uchybieniem i na czym ono polega. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty wymagania tego nie spełniają, bowiem w istocie zmierzają one do obalenia faktów uznanych za udowodnione przez organ. Ustawa procesowa możliwość taką dopuszcza, ale podlega ona na odrębnej, bo przewidzianej w przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. formule kwestionowania zaskarżonego wyroku, wymagającej wykazania naruszenia przepisów postępowania. W skardze kasacyjnej nie podniesiono tego rodzaju zarzutów, petryfikując uznane za prawidłowe przez Sąd pierwszej instancji ustalenia dokonane przez Urząd Patentowy RP. Niezależnie od tego, podzielić należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w m. in. wyroku z 13 kwietnia 2007 r., II GSK 304/06, ONSAiWSA 2008/3/47, w wyroku NSA z 4 kwietnia 2023 r., II GSK 1484/19, LEX nr 3647038, czy w wyroku z 6 lutego 2024 r., II GSK 421/23, LEX nr 3700123, zgodnie z którym sześciomiesięczny termin dodatkowy, o którym mowa w art. 224 ust. 2 p.w.p. nie podlega instytucji zawieszenia biegu terminu z powodu nadzwyczajnych okoliczności, skoro konstrukcja terminu dodatkowego sama w sobie pełni funkcję uchylenia skutków upływu terminu podobną do przywrócenia terminu podstawowego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.