II GSK 1626/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 11/18 w sprawie ze skargi D.D. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia Nr 2 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach 28-31 marca 2017 r. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D.D. na rzecz Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia Nr 2 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach 28-31 marca 2017 r. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 22 marca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 11/18 oddalił skargę D.D. (dalej: skarżący) na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia Nr 2 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach 28–31 marca 2017 r. (dalej: organ odwoławczy, Komisja II Stopnia) z [...] października 2017 r. w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Komisja Egzaminacyjna do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2017 r. z siedzibą w Lublinie (dalej: organ pierwszej instancji) uchwałą z [...] kwietnia 2017 r. – powołując się na art. 78f ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2016 r. poz. 1999; dalej cyt. jako: p.o.a.), który przewiduje, że pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu otrzymał ocenę pozytywną – stwierdziła, że skarżący uzyskał z egzaminu wynik negatywny. Z uzasadnienia uchwały wynika, że zdający z zadania z zakresu prawa karnego otrzymał ocenę dostateczną, z prawa cywilnego ocenę dostateczną, z prawa gospodarczego ocenę niedostateczną (dwie oceny niedostateczne), z prawa administracyjnego ocenę dostateczną, zaś z zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki ocenę dobrą. Zaskarżoną uchwałą Komisja II Stopnia, działając na podstawie art. 78h ust. 1, 9 i 12 p.o.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; dalej cyt. jako: k.p.a.), utrzymała w mocy uchwałę organu pierwszej instancji. Odnosząc się do rozwiązania zadania z zakresu prawa gospodarczego i poprawności zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony organ wskazał, że w pracy egzaminacyjnej skarżącego – umowie prawa gospodarczego – nie zostały uwzględnione wymagane regulacje prawne z dziedziny prawa cywilnego i handlowego, a liczne uchybienia umowy, a także brak wystarczającego zabezpieczenia obu stron stosunku zobowiązaniowego w razie niewykonania, czy też nienależytego jej wykonania sprawiły, że praca nie mogła zostać oceniona pozytywnie jako umowa sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto organ stwierdził, że praca jest chaotyczna i występują w niej liczne błędy merytoryczne. W ocenie egzaminatorów umowa dzierżawy została sporządzona z zachowaniem formy pisemnej, została bowiem podpisana przez strony, zawierała również datę jej zawarcia. Wprawdzie określono strony umowy, ale po stronie dzierżawcy wpisano spółkę cywilną, a nie jej wspólników, podczas gdy należało wymienić wszystkich wspólników, wskazując ich miejsca zamieszkania, numery PESEL, oznaczenie prowadzonej działalności gospodarczej i wpisu do CEIDG. Również błędnie zdający wskazał jako wydzierżawiającego spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentowaną przez prezesa zarządu reprezentowanego przez pełnomocnika F.S. Z umowy jednoznacznie nie wynika, czy adwokat F.S. działał jako pełnomocnik członka zarządu, czy jako pełnomocnik umocowany przez zgromadzenie wspólników zgodnie z art. 210 § 1 k.s.h. Między treścią samej umowy a załącznikami do niej występuje sprzeczność. W zakresie wymogów formalnych zdający nieprecyzyjnie określił pełnomocnika spółki. Ponadto nie dokonał opisu załączników umowy. W ocenie Komisji II Stopnia powyższe uchybienia sprawiły, że nie jest jasne, czy zdający rzeczywiście posiada wiedzę w zakresie zasad reprezentacji spółek z ograniczoną odpowiedzialnością. Ponadto w umowie nie wzięto pod uwagę treści art. 15 § 1 oraz art. 17 k.s.h., nie ma bowiem żadnego odniesienia do uchwały zgromadzenia wspólników w spółce z o.o. w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy dzierżawy, w której jednym z dzierżawców jest członek zarządu spółki wydzierżawiającej. Ponadto zdający niekorzystnie dla strony określił wysokość kary umownej oraz zapis o zwłoce, niejasno sformułował zapis o możliwości przedłużenia umowy, a także w sposób nieprecyzyjny określił klauzulę waloryzacyjną. Zdaniem organu w pracy brakuje wyraźnego sformułowania co do automatycznego wzrostu/spadku wartości czynszu w oparciu o konkretny i precyzyjnie określony miernik. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę, w której domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały Komisji II Stopnia, ewentualnie uchylenia zaskarżonej uchwały, stwierdzenia nieważności uchwały organu pierwszej instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Skarżący wniósł o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu uzupełniającego ze wskazanych w skardze dokumentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z 8 marca 2018 r. skarżący wniósł replikę na odpowiedź organu na skargę, prezentując m.in. pogląd o dyskryminacyjnym podejściu egzaminatorów do osób przystępujących do egzaminu adwokackiego bez odbycia aplikacji. Pismem z 20 marca 2018 r. skarżący zgłosił kolejny wniosek dowodowy z dokumentu, tj. pisma Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. Na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. WSA postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz uwzględnić wniosek dowodowy zawarty w piśmie procesowym skarżącego z 20 marca 2018 r. WSA w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej cyt. jako: p.p.s.a.) oddalił skargę. W ocenie sądu pierwszej instancji uzasadnienie zaskarżonej uchwały wskazuje na to, że ocena rozwiązania zadania z zakresu prawa gospodarczego została dokonana z zachowaniem wymogów przewidzianych w art. 78e ust. 2 i art. 78d ust. 1 p.o.a., gdyż Komisja II Stopnia prawidłowo wywiodła, że sporządzona przez skarżącego praca egzaminacyjna zawiera mankamenty, których waga stanowi o nieprawidłowym rozwiązaniu zadania i świadczy o niewystarczającym przygotowaniu egzaminowanego do wykonywania zawodu adwokata. WSA podzielił stanowisko organu odwoławczego, że błędem – zasadniczo prawidłowej od strony formalnej – pracy było wpisanie spółki cywilnej (a nie jej wspólników) jako strony umowy oraz nieprawidłowe wskazanie, jako drugiej strony umowy dzierżawy, spółki z o.o. reprezentowanej przez prezesa zarządu działającego przez pełnomocnika w osobie adwokata. WSA zauważył, że opis istotnych zagadnień egzaminacyjnych do zadania z prawa gospodarczego – mający znaczenie dla oceny kandydatów, lecz niewiążący Komisji – zawiera wskazanie, iż wobec faktu, że prezes zarządu spółki z o.o. był równocześnie wspólnikiem spółki cywilnej, to w braku rady nadzorczej w strukturze spółki z o.o. spółka ta winna być reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego uchwałą rady wspólników (art. 210 § 1 k.s.h.), pod rygorem skutku nieważności dokonanej czynności (art. 58 k.c.). Ze sporządzonej umowy nie wynikało, czyim pełnomocnikiem był adwokat – w tej kwestii występowała sprzeczność pomiędzy treścią umowy a tytułami załączników – wymienionych, lecz nie opisanych przez skarżącego. Skarżący nie wykazał więc, aby posiadał odpowiedni poziom wiedzy co do zasad reprezentacji spółek z o.o. WSA zgodził się również z oceną Komisji II Stopnia co do pozostałych mankamentów pracy egzaminacyjnej w zakresie podjęcia przez zgromadzenie wspólników uchwały o wyrażeniu zgody na zawarcie umowy dzierżawy, której jednym z dzierżawców jest członek zarządu spółki wydzierżawiającej, braku w umowie regulacji dotyczących sposobu i terminu uiszczania przez dzierżawcę dodatkowych świadczeń, takich jak podatki i opłaty za media, nieprecyzyjnego sformułowania zapisów o karach umownych i klauzuli waloryzacyjnej, czego efektem byłoby naruszenie interesu mocodawcy. Sąd pierwszej instancji zgodził się z organem, że błędnie skarżący domagał się uwzględnienia faktu, że w postępowaniu egzaminacyjnym w 2016 r. otrzymał ocenę pozytywną z zadania z prawa gospodarczego, co miałoby świadczyć o posiadanej w tej dziedzinie wiedzy, gdyż nie znajduje to oparcia w aktualnie obowiązujących przepisach prawa nakazujących traktować egzamin jako niepodzielną całość. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył D.D., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, ewentualnie rozpoznania skargi i uchylenia zaskarżonej uchwały, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 p.o.a. poprzez ich niezastosowanie, (tj. niedostrzeżenie, że zaskarżona uchwała Komisji II Stopnia nie zawiera pełnego uzasadnienia prawnego i nie odnosi się w sposób jasny i zrozumiały oraz wyczerpujący do wszystkich 17 (siedemnastu) zarzutów podniesionych w odwołaniu z 9 maja 2017 r., a tym samym naruszenie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647; dalej cyt. jako: p.u.s.a.) w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 146 § 1 p.p.s.a., co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały, 2. art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 p.o.a. i z § 5 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 września 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego (Dz. U. z 2013, poz. 1172) poprzez nieuchylenie uchwały, mimo iż została ona wydana z naruszeniem ww. przepisów regulujących postępowanie przed Komisją II Stopnia, 3. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na nieskonfrontowaniu uchwały ustalającej wynik egzaminu adwokackiego, pomimo takiego obowiązku, z pracą egzaminacyjną, która stanowi część akt administracyjnych oraz ze skargą do WSA, w sytuacji gdy sądowa kontrola zaskarżonej uchwały musiała obejmować zbadanie, czy uchybienia rzeczywiście występują w pracy oraz czy Komisja trafnie przeprowadziła analizę pracy egzaminacyjnej pod kątem warunków określonych w art. 78e ust. 2 p.o.a., w wyniku czego błędnie ustalono, że: a) Komisja rozpoznała sprawę w odniesieniu do zakresu zaskarżenia wskazanego przez skarżącego, b) umowa ma wady, które należy zakwalifikować jako poważne i skutkujące nieważnością umowy tym samym uzasadniające przyjętą ocenę niedostateczną, c) zawarte w zaskarżonej uchwale uzasadnienie oceny pracy egzaminacyjnej jest wyczerpujące i szczegółowe, 4. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu oczywistej obrazy – ewentualnie obrazy – przepisów postępowania i naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegającej na pominięciu w ocenie pracy egzaminowanego faktu sporządzenia wymaganego załącznika, tj. "Uchwały wspólników w sprawie udzielenia pełnomocnictwa dla adwokata F.S. do zawarcia umowy dzierżawy z spółką cywilną H." prawidłowo mocującej pełnomocnika, przy jednoczesnym postawieniu zarzutu błędnej reprezentacji skutkującej nieważnością umowy. Ograniczono się do wyrywkowego zweryfikowania oceny, zwłaszcza jednego z egzaminatorów, z pominięciem wszystkich okoliczności podniesionych w odwołaniu, co skutkowało zaniechaniem wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i w istocie przyjęciem przez Komisję ustaleń tego egzaminatora jako własnych – co doprowadziło do oddalenia skargi. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przyczyny nieważności postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna D.D. oparta została na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ramach zarzutów procesowych skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi sądu pierwszej instancji naruszenia przepisów k.p.a., a to art. 107 § 3, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 7 i art. 8 k.p.a. w związki z art. 78h p.o.a. i art. 135, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie podniósł także naruszenie art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w związku z art. 78e ust. 2 p.o.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem strony występującej ze skargą kasacyjną naruszenie wskazanych przepisów polegało na nieuchyleniu uchwały Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia w sytuacji, gdy to rozstrzygnięcie naruszało prawo, bowiem nie zawierało ono pełnego uzasadnienia i zapadło w postępowaniu, w którym organ dopuścił się naruszenia przepisów procesowych, zwłaszcza polegającego na niezbadaniu w postępowaniu odwoławczym pracy egzaminacyjnej, która była podstawą do wystawienia oceny negatywnej z egzaminu adwokackiego. Niezależnie od tak ujętych zarzutów skarżący kasacyjnie wskazał na wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, a przez to niedokonanie prawidłowej kontroli zaskarżonej uchwały. NSA dokonując oceny zarzutów kasacyjnych stwierdza, że zarzutem najdalej idącym jest podnoszone przez stronę naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tego powodu ten zarzut kasacyjny wymaga rozpoznania w pierwszej kolejności, bowiem w przypadku uznania jego trafności, odniesienie się do pozostałych byłoby przedwczesne, gdyż wadliwość uzasadnienia wyroku zawsze prowadzić musi do uwzględnienia skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie art. 141 § 4 p.p.s.a. jest nietrafny. Sąd drugiej instancji zauważa i podkreśla, że przywołany przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosi się do formalnych wymogów uzasadnienia wyroku. Inaczej rzecz ujmując, wskazuje on z jakich elementów musi składać się uzasadnienie wyroku, by mogło być uznane za odpowiadające prawu. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. nie odnosi się do sposobu, w jaki sąd pierwszej instancji ma realizować wymogi formalne uzasadnienia, a więc nie narzuca sądowi pierwszej instancji sposobu, w jaki ma on zrealizować prawem przewidziane wymogi. Jest to o tyle istotne, że nie można postawić skutecznego zarzutu z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy określone tym przepisem, a strona nie zgadza się ze sposobem ich ujęcia przez sąd pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie analiza treści uzasadnienia wyroku prowadzi wprost do wniosku, że WSA w Warszawie nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji dokonał oceny postępowania prowadzonego przez organy i ocenę tę wyczerpująco uzasadnił, zgodnie z wymogami z art. 141 § 4 p.p.s.a. Inne stanowisko strony w tym zakresie, a zwłaszcza odmienna ocena twierdzeń i wniosków formułowanych przez sąd pierwszej instancji nie może być rozumiana jako naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Warstwa merytoryczna uzasadnienia wyroku nie może być kwestionowana jako naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Jeżeli, zdaniem strony, wyrok narusza przepisy będące procesową i materialną podstawą wyrokowania, to ten rodzaj naruszeń może być podnoszony jako naruszenie przepisów w jednej z podstaw kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Z tego powodu rozpoznawany zarzut należało uznać za niezasadny W ocenie NSA nietrafne są również pozostałe zarzuty procesowe. Jednak w ich przypadku niezasadność ma oparcie w wadach formalnych podnoszonych naruszeń procesowych. Sąd drugiej instancji wskazuje, że skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym to sformalizowany środek prawny. Oznacza to, że jej skuteczność jest uzależniona od spełnienia przez stronę występującą z takim środkiem prawem określonych wymogów. Z tego powodu jest to środek profesjonalny, a więc wymagający stosownej wiedzy prawniczej, dającej gwarancję poprawnego sporządzenia zarzutów w prawem przewidzianych podstawach kasacyjnych. Stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna ma formułować zarzuty i zawierać ich uzasadnienie. Zatem to skarga kasacyjna ma wskazywać, które przepisy naruszył sąd pierwszej instancji, na czym polegało to naruszenie, jak powinny być poprawnie stosowane te przepisy oraz jaki był wpływ tych naruszeń na rozstrzygnięcie. W przypadku zarzutów procesowych wykazanie przez stronę tego wpływu jest warunkiem koniecznym prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej. Konieczność wypełnienia przedstawionych warunków jest istotna, bowiem NSA jest związany zarzutami kasacyjnymi i może dokonać oceny zaskarżonego wyroku tylko w zakresie wynikającym ze skargi kasacyjnej. A zatem warunków formalnych nie spełnia skarga kasacyjna, która podnosi naruszenia konkretnych przepisów i nie wyjaśnia na czym polegało to naruszenie i jaki miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z tego powodu sąd drugiej instancji za nietrafne musi uznać te zarzuty, które podnoszą naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 134 § 1, art. 133 § 1, art. 135 p.p.s.a., gdyż naruszeń tych rozpoznawana skarga kasacyjna nie wyjaśnia, a więc nie wskazuje, w jaki sposób sąd pierwszej instancji mógł naruszyć te przepisy. W konsekwencji oznacza to, że NSA nie mógł dokonać kontroli zaskarżonego wyroku z punktu widzenia naruszeń prawa ujętych w sposób wadliwy. Nieco inaczej należy odnieść się do przedstawionych w zarzutach naruszeń prawa procesowego stasowanego przez organy, a więc przepisów k.p.a. Wprawdzie i tu mamy do czynienia z formalną wadliwością zarzutów, ale w tym zakresie NSA może wypowiedzieć się na temat prawidłowości wyroku. Możliwość taką tworzy dla NSA uchwała z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1). Jednak nawet i w tym zakresie sąd drugiej instancji może dokonywać takiej kontroli tylko w zakresie, jaki można w sposób niewątpliwy ustalić na podstawie treści uzasadnienia skargi kasacyjnej. Analiza tej treści prowadzi do wniosku, że wnoszący skargę kasacyjną dopatruje się wady wyroku w tym, że zaakceptował on rozstrzygnięcia organów wydane bez należytego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego. W tym zakresie NSA zwraca uwagę, że w przypadku odwołań od wyników egzaminów przeprowadzonych dla uzyskania uprawnień do samodzielnego wykonywania zawodów prawniczych kontrolowana jest legalna strona tej procedury. Analiza akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że w tym zakresie nie doszło do naruszenia prawa. Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że na gruncie art. 78e ust. 2 p.o.a. uzyskanie oceny pozytywnej z egzaminu adwokackiego jest możliwe tylko wówczas, gdy praca egzaminacyjna spełnia prawem określone wymogi. W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, a WSA w Warszawie potwierdził, że skarżący kasacyjnie nie spełnił warunku związanego ze stosowaniem właściwych przepisów przy rozwiązywaniu zadania egzaminacyjnego. Fakt ten potwierdzają oceny egzaminatorów, zatem trudno przyjąć, że w tym zakresie doszło do wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego. Z tego więc powodu ten zarzut także należało uznać za nietrafny. Mając na uwadze treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota 360 zł stanowi zwrot kosztów dla pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji z tytułu sporządzenia i wniesienia w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną (pkt 2 sentencji).