II GSK 1583/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2506/20 w sprawie ze skargi O.F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 września 2020 r. nr BP.501.618.2020.1284.PO15.8391 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. oddala skargę; 3. zasądza od O.F. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1000 (tysiąc) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

I. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) decyzją z dnia 10 lutego 2020 r., nr WITD.DI.0152.XV0507/9/20, nałożył na O.F. (dalej: skarżący) karę pieniężną w kwocie 2.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na: - wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, - wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, tj. naruszenia określone w Ip. 4.2 i Ip. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.; dalej: u.t.d). Dokonanie powyższych naruszeń stwierdzono podczas przeprowadzonej w dniu 11 grudnia 2019 r. w P. przy ul. D. kontroli drogowej pojazdu marki Opel o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował skarżący. Podczas kontroli ustalono również, że w momencie zatrzymania skarżący przewoził pasażera z ul. [...] na ul. [...] w P., a przejazd ten został zamówiony i opłacony za pomocą aplikacji "A.". Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ II instancji lub GITD) decyzją z dnia 16 września 2020 r., nr BP.501.618.2020.1284.PO15.8391, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1- 3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 u.t.d. oraz lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 marca 2021r. o sygn. akt VI SA/Wa 2506/20, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił decyzje organów obu instancji. Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organu, że skarżący jest podmiotem wykonującym transport drogowy w rozumieniu art. 92a ust. 1 u.t.d. W ocenie Sądu również okoliczności faktyczne, w których organy przypisały skarżącemu naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zostały ustalone zgodnie z zasadami postępowania i w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji, zasadnie organy uznały, że kontrolowany przewóz wykonany przez skarżącego w dniu 11 grudnia 2019 r. miał charakter odpłatny i był to przewóz okazjonalny. Sąd wskazał na utrwalone w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej działalności ewidencjonowanej. Organy prawidłowo zatem przyjęły, że skarżący wykonywał zarobkowy przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. W tych okolicznościach fakt nieposiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy podlegał ocenie w kontekście przesłanek z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. oraz art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. Przyczyną uwzględnienia skargi było natomiast naruszenie reguły normatywnej przewidzianej w art. 92a ust. 10 u.t.d., kształtującej zasady wymiaru kary (nie odpowiedzialności) podmiotowi, który narusza przepisy u.t.d. jednocześnie jako podmiot wykonujący przewóz drogowy (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako "osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym" (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Sąd I instancji wskazał, że w wyniku kontroli pojazdu w dniu 11 grudnia 2019 r., organ pierwszej instancji decyzją z 10 lutego 2020 r., na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z lp. 1.1.1. oraz 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., wymierzył skarżącemu karę 12 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. A zatem to samo zdarzenie, szczegółowo opisane w protokole kontroli z 11 grudnia 2019 r., spowodowało wymierzenie skarżącemu kary zarówno na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. – za delikty przewidziane w załączniku nr 3 do ustawy, jak i na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. – za naruszenie lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. W sprawach przypisano skarżącemu odpowiednio status podmiotu wykonującego transport drogowy oraz innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu I instancji, zastosowanie powinien znaleźć art. 92a ust. 10 u.t.d., zgodnie z którym jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Z tego powodu Sąd I instancji uchylił obie wydane w sprawie decyzje, nakazując organom w ponownie prowadzonym postępowaniu uwzględnienie dokonanej przez sąd oceny prawnej. III. Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie GITD wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 134 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 92a ust. 10 oraz art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d., w zw. z Ip. 1.1, Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz Ip. 4.2 i Ip. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie, w bezspornie ustalonym stanie faktycznym, zastosowany powinien być przepis art. 92a ust. 10 u.t.d., podczas gdy w sprawie brak było podstaw do uznania, że zachowanie skarżącego stanowiące naruszenia, o których mowa w Ip. 1.1 i Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., stanowiło jednocześnie naruszenia określone w Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., a tym samym brak było przesłanek do nałożenia na skarżącego kary wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 10 u.t.d., b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 92a ust. 10 u.t.d. poprzez błędną jego wykładnię, objawiającą się w niezasadnym przyjęciu, że z dyspozycji tego przepisu wynika zakaz nałożenia w drodze decyzji kary pieniężnej za naruszenie określone w zał. 4 do u.t.d. w przypadku ujawnienia w toku kontroli jakichkolwiek naruszeń opisanych w zał. nr 3 i zał. nr 4 do u.t.d., podczas gdy z art. 92a ust. 10 u.t.d. jednoznacznie wynika, że chodzi jedynie o czyny będące naruszeniami jednocześnie opisanymi w zał. nr 3 i zał. nr 4 do u.t.d., a więc jedynie w przypadku tożsamości naruszeń, co z kolei ma prowadzić do braku możliwości podwójnego ukarania strony za to samo tożsame naruszenie, a nie wyłączenie karalności za wszystkie ujawnione naruszenia opisane w zał. nr 4 do u.t.d. w sytuacji stwierdzenia także chociażby jednego naruszenia opisanego w zał. nr 3 do u.t.d. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów pełnomocnik GITD przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. IV. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. V. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (punkt 1), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (punkt 2). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Niniejsze postępowanie odnosi się do administracyjnej kary pieniężnej w łącznej kwocie 2.000 zł, nałożonej na skarżącego jako inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie zawiera zarzuty oparte na podstawie przepisów określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przy czym przyjąć należy w świetle całokształtu tych zarzutów, że istotą sporu jest wykładnia i zastosowanie 92a ust. 10 u.t.d. – poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że z dyspozycji tego przepisu wynika zakaz nałożenia w drodze decyzji kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 4 do u.t.d. w przypadku ujawnienia w toku kontroli jakichkolwiek naruszeń opisanych w załączniku nr 3 i załączniku nr 4 do u.t.d. W pierwszej kolejności należy podnieść, że tożsamy problem prawny w analogicznych stanach faktycznych oraz analogiczne w istocie zarzuty skargi kasacyjnej z zakresu prawa materialnego, były już wielokrotnie przedmiotem analizy przez Naczelny Sąd Administracyjny i na tle tych spraw ukształtował się w orzecznictwie jednolity pogląd, że dyspozycją art. 92a ust. 10 u.t.d. objęte są takie sytuacje, gdy jeden czyn wypełnia znamiona naruszeń opisanych jednocześnie w załącznikach nr 3 i nr 4 do u.t.d. (por. m.in. wyroki NSA z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt 766/20, z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 666/21, z dnia 24 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1028/21, z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1007/21), Rozpoznając niniejszą sprawę w granicach zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i z uwzględnieniem zasad postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zawarty w rozpoznawanej skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zarzutów skargi kasacyjnej, skład orzekający w niniejszej sprawie uznaje bowiem, że ukaranie skarżącego administracyjną karą pieniężną za naruszenia określone w załączniku nr 4, nie wyklucza możliwości wszczęcia wobec tej samej strony postępowania w przedmiocie innych naruszeń stwierdzonych podczas jednej kontroli, określonych w innym załączniku do ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela zatem pogląd przyjęty we wskazanych powyżej orzeczeniach NSA, a za nietrafne uznaje stanowisko Sądu pierwszej instancji przyjęte w zaskarżonym wyroku. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że decyzją z dnia 16 września 2020 r. nr BP.501.617.2020.1284.PO15.8390, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 10 lutego 2020 r., którą nałożono na skarżącego pieniężną karę administracyjną w wysokości 12 000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z lp. 1.1.1. oraz 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Ukaranie nastąpiło w związku z ustaleniami poczynionymi w wyniku kontroli pojazdu w dniu 11 grudnia 2019 r. Skarga wniesiona na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2505/20. W ocenie NSA zasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni przez WSA w niniejszej sprawie art. 92a ust. 10 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że art. 92a ust. 10 u.t.d. wyłącza możliwość nałożenia na ten sam podmiot kary pieniężnej za te same naruszenia, jeśli są one uregulowane i usankcjonowane jednocześnie w dwóch załącznikach do ustawy: nr 3 i nr 4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, normy zawartej w art. 92a ust. 10 u.t.d. nie można odczytywać jako generalnego zakazu nałożenia kary za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia, przewidziane w załącznikach nr 3 i nr 4, bez względu na rodzaj tych naruszeń. Dyspozycją art. 92a ust. 10 u.t.d. objęte są bowiem takie sytuacje, gdy jeden czyn wypełnia znamiona naruszeń z dwóch załączników. Ustanowiony w art. 92a ust. 10 u.t.d. nakaz nałożenia jednej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 (a więc opisanej w załączniku nr 3 do u.t.d.), w określonych w tym przepisie sytuacjach, odnosi się wyraźnie do tożsamości stwierdzonych naruszeń, a nie do tożsamości zdarzenia (w tym przypadku kontroli), będącego podstawą do stwierdzenia tych naruszeń. To nie fakt jednej kontroli (jednego czynu) wyłącza możliwość nałożenia kar pieniężnych przewidzianych w dwóch załącznikach, ale stwierdzenie, że czyn ten stanowi naruszenie opisane jednocześnie w załącznikach nr 3 i nr 4. Taka sytuacja na przykład zachodziłaby w przypadku braku licencji stwierdzonego podczas kontroli przewozu, o jakim mowa w załączniku nr 3 lp. 1.1. oraz nieokazania i niewyposażenia kierowcy w licencję podczas tej samej kontroli, o czym mowa w załączniku nr 4 lp. 1.1., wynikałyby one bowiem z tego samego naruszenia, a zatem zgodnie z art. 92a ust. 10 u.t.d. nie można byłoby ukarać za brak licencji i za jej nieokazanie, bowiem brak licencji pochłaniałby to drugie naruszenie. Przykładów tego rodzaju asocjacji naruszeń w załącznikach nr 3 i 4 jest znacznie więcej (np. naruszenia z Ip. 4.5., 5., 11.-13., 15.1. i 15.2. opisane w załączniku nr 4, stanowią odpowiednio naruszenia z Ip. 6.3.3., 8., 5.4. pkt 3. i pkt 4., 5.5. pkt 3., 9.1. i 9.2. załącznika nr 3). Żadna z opisanych wyżej sytuacji nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. A zatem w niniejszej sprawie naruszenia wymienione w załączniku nr 3, lp 1.1., i lp 2.11., za które inną decyzją wymierzono skarżącemu karę pieniężną 12 000 zł, nie pochłaniają naruszenia wymienionego w załączniku nr 4 lp. 4.2. i lp. 4.3., na podstawie którego podjęto zaskarżoną decyzję. Naruszenie wskazane w jednym z wymienionych załączników nie stanowi zatem w tym konkretnym przypadku jednocześnie naruszenia opisanego w drugim z wymienionych załączników. Należy bowiem podzielić pogląd skarżącego kasacyjnie organu, że czym innym jest wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.) i wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.), a czym innym jest brak badań psychologicznych i lekarskich (lp. 4.2. i lp. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d.). Normy zawartej w art. 92a ust. 10 u.t.d. nie można zaś odczytywać jako generalnego zakazu nałożenia kary za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia, przewidziane w załączniku nr 3 i nr 4, bez względu na rodzaj tych naruszeń. Odmienna wykładnia tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji jest w ocenie NSA błędna. Z powyższych powodów ograniczeniem dla organu w zakresie wysokości kary nałożonej w trakcie jednej kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 11 grudnia 2021r., był w niniejszej sprawie przepis art. 92a ust. 3 u.t.d. – w przypadku naruszeń określonych w załączniku nr 3 (kara nie może przekroczyć 12 000 zł) oraz art. 92a ust. 4 – jeśli stwierdzone naruszenia wyczerpują te, które zostały opisane w załącznika nr 4 (kara nie może przekroczyć 3000 zł). Łącznie, w czasie tej kontroli drogowej, organ nie mógł nałożyć kary wyższej niż 15 000 zł. W stanie faktycznym sprawy przepisy te nie zostały naruszone. Mając powyższe na uwadze, NSA uwzględnił podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni i tym samym wadliwego zastosowania w sprawie art. 92a ust. 10 u.t.d. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. należy wskazać, że wynikająca z art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a jej powstanie jest zależne jedynie od stwierdzenia naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Skarżący jako podmiot wykonujący w dniu kontroli inne czynności związane z przewozem drogowym (przewóz okazjonalny osób) był zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym i posiadania odpowiednich dokumentów. Brak dopełnienia tych obowiązków oraz niewykazanie wystąpienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność za ten brak, jak również prawidłowe niestwierdzenie wystąpienia tych przesłanek przez organ, skutkowało nałożeniem kary. Stwierdzając z powyższych powodów, że kontrolowany wyrok nie odpowiada prawu, NSA orzekł o jego uchyleniu. Równocześnie, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy, NSA na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznał skargę strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenia polegające na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i - uznając tę skargę za bezzasadną - orzekł o jej oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego NSA orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t.: Dz.U. z 2023r., poz. 1935). Zasądzona kwota stanowi wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dla pełnomocnika organu, który nie prowadził sprawy w I instancji (900 zł) oraz równowartość uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł).