II GSK 1574/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Go 175/22 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 7 lutego 2022 r. nr 0801-IOC.5066.16.2021.JCR w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze na rzecz J. K. 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 12 maja 2022r., sygn. akt II SA/Go 175/22 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) oraz art. 135 i art. 145 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U.2026.143 t.j., dalej: "p.p.s.a.") uwzględnił skargę J. K. (dalej też: "strona", "skarżąca") i uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze (dalej też: "DIAS", "organ") z 7 lutego 2022r.,nr 0801-IOC.5066.16.2021.8.JCR oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z 9 czerwca 2021r., nr 418000-COC-1.48.26.2021.3 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej i umorzył postępowanie administracyjne, orzekając o kosztach postępowania sądowego. Za podstawę orzekania Sąd I instancji przyjął następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 24 października 2019r. ok. godz. 18:00 na drodze krajowej nr (...) ((...)) funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę ciągnika samochodowego marki (...) o nr rej. (...) wraz z naczepą marki W. o nr rej. (...) w zakresie wykonywanego transportu drogowego. Kierowca K.M. w trakcie kontroli wyjaśnił, że przewozi dyski używane jako odpad. Do kontroli przedstawił następujące dokumenty: dowody rejestracyjne środka przewozowego, wypis z licencji nr (...) na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydanej przewoźnikowi – J. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P (...)oraz dokumenty na przewożony towar w postaci: (...). Dodatkowo kierowca okazał do kontroli kopię decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 26 marca 2018r. udzielającej firmie T.Sp. z o.o. zezwolenie na przetwarzanie odpadów w związku z prowadzeniem działalności serwisowej oraz zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Decyzja ta obejmowała również odpad klasyfikowany do kodu 16 02 14 ("zużyte urządzenia inne niż wymienione w 160209 do 160213"). Z informacji uzyskanych od kierowcy oraz okazanych dokumentów wynikało, że przedmiotem przewozu są odpady o kodzie 16 02 14 zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13/GC020 - złom elektroniczny o masie 11 306 kg z firmy S (...) (firma niemiecka posiadająca swoje magazyny w C.) do firmy T (...). W toku czynności kontrolnych funkcjonariusze celno-skarbowi ujawnili brak wymaganego, na podstawie art. 24 ust. 6 i 7 ustawy z 14 grudnia 2012r. o odpadach ( tekst jedn. Dz.U z 2019r., poz. 701, aktualny tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 699, dalej: "u.o."), oznakowania środka transportu białą tablicą z napisem "ODPADY" lub literą "A", w widocznym miejscu z przodu pojazdu, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. z 2016r., poz.1742, dalej" " r.w.t.o."). Oględzin towaru dokonano z tyłu naczepy. Stwierdzono towar załadowany bardzo estetycznie na paletach, ofoliowany. Sprzęt nie posiadał śladów użytkowania, czysty, wyglądał jak nowy. Na tabliczkach znamionowych naklejonych na sprzęt widniał model, numer partii, numer seryjny z informacją o kraju produkcji MADE IN (...) 2015. Dodatkowa naklejka posiadała kod kreskowy z datą 08.08.2019 08:49. Z informacji uzyskanych od DKO wynikało, że firma T (...)sp. z o.o., (...) była notowana w systemie CERO 2015 r. (...), odnotowano wówczas używane telefony i tablety, które mogły zagrażać bezpieczeństwu lub negatywnie wpływać na środowisko. Zgłaszającym wówczas była firma S.. W przedmiotowej sprawie natomiast firmą organizującą przemieszczenie towaru była firma T (...), a przewoźnikiem wykonującym transgraniczne przemieszczenie – J. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą P (...). W związku ze stwierdzonym naruszeniem w dniu 25 października 2019r. został sporządzony protokół kontroli (...), z treści którego wynika, że 24 października 2019r. o godz. 18:00 środkiem transportu o nr rej. (...) przewoził z Czech do Polski odpady bez obowiązkowego oznakowania środka transportu. Zawiadomieniem z 14 kwietnia 2021r. Naczelnik Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wlkp. (NLUCS) powiadomił przewoźnika J. K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzonego w dniu kontroli naruszenia przepisów dotyczących transportu odpadów. Jednocześnie organ wskazał, że jeżeli w ocenie strony w sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 92c u.t.d., zwalniające podmiot wykonujący przewóz drogowy od odpowiedzialności za stwierdzone podczas kontroli naruszenie, to powinna je wskazać oraz potwierdzić stosownymi dowodami. Jednocześnie tym samym zawiadomieniem organ I instancji zapewnił stronie, przed wydaniem decyzji, możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Decyzją z 9 czerwca 2021r., nr 418000-COC-1.48.26.2021.3, NLUCS nałożył na J. K. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za wykonywanie w dniu 24 października 2019r. przewozu drogowego pojazdem ciężarowym o nr rej. (...) bez wymaganego oznaczenia pojazdu w przypadku transportu odpadów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021r., poz. 735, dalej: "k.p.a."), art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92a ust. 1, ust. 7 w związku z art. 4 pkt 22 lit. v, art. 93 ust. 1 u.t.d. i lp. 4.8 załącznika nr 3 do niniejszej ustawy, art. 24 ust. 1, ust. 6, ust. 7 u.o. oraz § 10 r.w.t.o.), decyzją z 7 lutego 2022r., nr 0801-IOC.5066.16. 2021.8.JCR, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzona analiza akt sprawy bezspornie wykazała, że 24 października 2019r. przewóz drogowy z Czech do Polski odpadów o kodzie 16 02 14 (zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13) w ilości 11.306 kg wykonywany był przez przewoźnika J. K. z naruszeniem przepisów u.o., mianowicie w toku czynności kontrolnych ujawniono brak wymaganego zgodnie z art. 24 ust. 6 i 7 u.o. oznakowania środka transportu białą tablicą z napisem "ODPADY" lub literą "A", w widocznym miejscu z przodu pojazdu, zgodnie z przepisami r.w.t.o. Nie stwierdził też przesłanek egzoneracyjnych. WSA uwzględnił skargę. Zdaniem Sądu I instancji ujawnienie stwierdzonych w tej sprawie naruszeń w rozumieniu art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., miało miejsce 25 października 2019r. Organ miał zatem wszelkie podstawy do wszczęcia postępowania wobec skarżącej bezpośrednio po dacie kontroli. Tymczasem wszczął postępowanie dopiero 14 kwietnia 2021r., co nie może być uznane, jako początek biegu przedawnienia. Wyjaśnił, że podstawa do umorzenia, określona w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., może powstać nie tylko na etapie postępowania przed organem I instancji, ale jeżeli wniesione zostało odwołanie od decyzji organu I instancji, także na etapie postępowania przed organem odwoławczym, do chwili, gdy zostanie wydana (bądź ewentualnie w niektórych przypadkach - doręczona) decyzja ostateczna. W kontrolowanej sprawie decyzja ostateczna w sprawie została wydana w dniu 7 lutego 2022r. (a wiec dwa lata i 105 dni od ujawnienia naruszenia) i doręczona pełnomocnikowi skarżącej 15 lutego 2022r. Wskazał, że na bieg rozważanego terminu miała wpływ sytuacja prawna spowodowana wprowadzeniem w Polsce od 14 marca 2020r. stanu zagrożenia epidemicznego, a później od dnia 20 marca 2020r. stanu epidemii rozporządzeniami Ministra Zdrowia odpowiednio z 13 marca 2020r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. poz. 433 ze zm.) i z 20 marca 2020r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. poz. 491 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Wskazał, że przepis ten został wprowadzony do ustawy w dniu 31 marca 2020r., niemniej skoro ustawodawca wskazał w nim wprost, że normuje on bieg terminów nie tylko w stanie epidemii,lecz także w stanie zagrożenia epidemicznego, to jego skutki obejmują również terminy, których bieg obejmuje okres od dnia 14 marca 2020r. Przepis art. 15zzr został uchylony ustawą z 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV2 (Dz.U. poz. 875), ogłoszoną w Dzienniku Ustaw w dniu 16 maja 2020r. Ponadto stosownie do art. 68 ust. 2 powyższej ustawy, terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Stąd nawet odliczając okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia od 14 marca 2020r. do 23 maja 2020r., to i tak do daty wydania decyzji ostatecznej upłynął 2 letni termin, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Wobec zatem stwierdzonego naruszenia prawa materialnego w sprawie, to jest art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., należało skargę w niniejszej sprawie uwzględnić i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I wyroku), jednocześnie na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. - umorzył postępowanie administracyjne. W skardze kasacyjnej organ zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i merytoryczne rozpoznanie sprawy, a w razie uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi, zarzucił: I. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019r., poz. 58 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym zastosowaniem, tzn. niesłuszne przyjęcie przez Sąd, iż organy administracji działały z uchybieniem terminu 2 lat określonego w tym przepisie, gdyż terminem końcowym biegu przedawnienia regulowanego ww. przepisem jest termin wydania decyzji ostatecznej w sprawie i związany z tym wniosek Sądu, że nastąpiło przedawnienia uprawnienia organu do nałożenia kary, podczas gdy termin ten został zachowany i uprawnienie to nie przedawniło się, przyjmując że: a) termin jest zachowany, jeżeli do momentu jego upływu zostało wszczęte postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej (stanowisko strony przeciwnej), b) termin jest zachowany, jeżeli do momentu jego upływu zostanie wydana (doręczona) decyzja ustalająca w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którą jest decyzja organu I instancji (jest to stanowisko, którego strona przeciwna nie podziela, jednakże formułuje czyniąc zarzutem niniejszej skargi kasacyjnej celem wykazania, iż nawet przy takim założeniu nie doszło do uchybienia terminowi), - a nadto nie ma oparcia w treści przedmiotowego przepisu wnioskowanie Sądu, iż termin biegu przedawnienia nałożenia kary pieniężnej kończy się wraz z uostatecznieniem decyzji administracyjnej wydanej w danej sprawie, a co za tym idzie umorzenie postępowania przez Sąd było niezasadne. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Z tego względu Sąd odwoławczy przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi zgodnie z art. 174 p.p.s.a. może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Zaznaczyć należy, że sprawa dotycząca analogicznego problemu prawnego była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny mi.inn. w wyrokach z: 28 listopada 2023r., sygn. akt II GSK 170/23 oraz z 11 grudnia 2025r., sygn. akt II GSK 961/22 - dostępne w internecie. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela pogląd prawny w nich wyrażony, co uzasadnia posługiwanie się w niezbędnym zakresie przedstawioną tam argumentacją. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. Przede wszystkim za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. przez jego "błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym zastosowaniem", które miało polegać na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie doszło do przedawnienia kompetencji do wydania decyzji nakładającej karę, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. Powyższy zarzut, stanowi nieuprawnioną próbę przeprowadzenia wewnętrznie sprzecznej i niezgodnej z obowiązującym kanonem wykładni prawa rekonstrukcji znaczenia normatywnego art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Przepis ten, jednoznaczny tak na gruncie wykładni językowej, jak i systemowej oraz funkcjonalnej, wyraźnie przewiduje odmienne momenty przerwania biegu terminu przedawnienia kompetencji organu do wszczęcia postępowania oraz orzekania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. O ile bieg terminu przedawnienia kompetencji do wszczęcia postępowania w sprawie zostaje przerwany w dniu skutecznego wszczęcia postępowania, przypadającego w okresie przed upływem 2 lat od dnia ujawnienia naruszenia prawa, o tyle bieg terminu przedawnienia kompetencji do orzekania przerywa, przypadający również przed upływem 2 lat od dnia ujawnienia deliktu, dzień wydania orzeczenia rozstrzygającego ostatecznie co do istoty sprawę w I lub II instancji. W odniesieniu jednak do obydwu instytucji przedawnienia kompetencji właściwego organu początek oraz koniec biegu terminu przedawnienia jest wyznaczony jednakowo. Termin dwuletni biegnie od dnia ujawnienia naruszenia prawa do dnia upływu dwóch lat od tego dnia, co oznacza, że zarówno organ, który ma zamiar wszcząć postępowanie w sprawie o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jak i organ, który skutecznie wszczął tego rodzaju postępowanie, są zobowiązane do przestrzegania niezależnie od instancji oraz sankcjonowania skutków upływu terminu dwuletniego od dnia ujawnienia naruszenia prawa. Skutki te polegają natomiast na wygaśnięciu kompetencji do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary lub rozstrzygnięcia tego rodzaju sprawy merytorycznie oraz powstaniu obowiązku niewszczynania postępowania albo umorzenia postępowania już wszczętego. Wszelka odmienna od wyżej zaprezentowanej wykładnia rozważanej regulacji jest pozbawiona podstaw normatywnych. Nie jest w szczególności dopuszczalna, sugerowana przez skarżący kasacyjnie organ, wykładnia art. 92a ust. 1 u.t.d., która dokonuje redukcji instytucji przedawnienia kompetencji organu jedynie do czynności wszczęcia postępowania, natomiast obowiązek umorzenia już wszczętego postępowania wiąże z sytuacją, gdy organ wbrew zakazowi wszczęcia postępowania po upływie 2 lat od dnia ujawnienia naruszenia prawa wyda jednak postanowienie o wszczęciu postępowania i bezpodstawnie prowadzi postępowanie. Interpretacja tego rodzaju, niezależnie od nielogicznych i dysfunkcjonalnych założeń stojących u jej podstaw, dodatkowo jest sprzeczna z konstrukcją racjonalności wypowiedzi normatywnych prawodawcy oraz zasadą legalności działania organów władzy. Przyjmując tok rozumowania organu odwoławczego, należałoby przyjąć, że ustawodawca zakłada już w treści przepisu i czyni przedmiotem bezpośredniej regulacji stany faktyczne, które obejmują sprzeczne z prawem wszczynanie postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, pomimo iż fakt upływu dwóch lat od chwili ujawnienia naruszenia prawa (najczęściej w dniu kontroli i sporządzenia odpowiedniego protokołu) jest obiektywnie weryfikowalny i co do zasady bezsporny. Nie jest także przekonującym i istotnym prawnie argumentem okoliczność, że ustawodawca w przepisach art. 92b ust.1, art. 95c ust. 1 lub art. 95e ust. 1 u.t.d. ustanowił odmienną regulację w zakresie przedawnienia kompetencji do nałożenia kary pieniężnej w drodze decyzji (kary pieniężnej "nie nakłada się"). Powyższe przepisy stanowią odrębne jednostki redakcyjne oraz dotyczą innych kategorii kar pieniężnych, a ponadto co jest najistotniejsze przewidują tylko jeden rodzaj przedawnienia kompetencji, to jest kompetencji do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, natomiast nie regulują kwestii przedawnienia kompetencji do wszczęcia postępowania w sprawie. Trzeba również dostrzec, że terminy przedawnienia przewidziane w art. 95c ust. 1 lub art. 95e ust. 1 u.t.d. są zróżnicowane (2 lata lub 5 lat), a początek ich biegu jest związany z dniem popełnienia czynu. Dalsza argumentacja wspierająca uznaną za błędną wykładnię art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. jest pozbawiona istotnego znaczenia w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższymi ustaleniami Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ponieważ w sprawie, której dotyczy skarga, ujawnienie stwierdzonych w tej sprawie naruszeń w rozumieniu art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., miało miejsce 25 października 2019r., a decyzja ostateczna w sprawie została wydana w dniu 7 lutego 2022r. (a wiec dwa lata i 105 dni od ujawnienia naruszenia) i doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 lutego 2022r., stąd nawet odliczając okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia od 14 marca 2020r. do 23 maja 2020r., to i tak do daty wydania decyzji ostatecznej upłynął 2 letni termin, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. W takim wypadku skarżący kasacyjnie organ powinien był uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz umorzyć postępowanie w sprawie (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), co zostało prawidłowo stwierdzone przez kontrolowany Sąd Wojewódzki. Ponadto wobec oddalenia pierwszego zarzutu kasacyjnego,negatywnej ocenie podlega pochodny i konsekwencyjny względem niego zarzut naruszenia art. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Ponieważ stwierdzona powyżej podstawa umorzenia postępowania administracyjnego zaistniała w toku instancji, dlatego obowiązkiem Sądu I instancji było wykonanie kompetencji przewidzianej w art. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. a) i w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 4) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2026.215 t.j,).