II GSK 157/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 1309/21 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lipca 2021 r. nr BP.501.1185.2020.1834.ML6.2515 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz [...] 1160 (tysiąc sto sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I. Przedmiot kontroli kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1309/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] (skarżąca, strona skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (organ II instancji, GITD, organ) z dnia 13 lipca 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku. W dniu 21 lutego 2020 r. przeprowadzono kontrolę, w trakcie której kierowca wykonujący na rzecz skarżącej transport drogowy okazał zaświadczenie wystawione przez skarżącą, zgodnie z którym w okresie od godz. 21:40 dnia 10 lutego 2020 r. do godz. 12:50 dnia 19 lutego 2020 r. kierowca przebywał na zwolnieniu chorobowym. W wyniku analizy okazanych do kontroli wykresówek ustalono natomiast, że w dniu 11 lutego 2020 r. wykonywał na rzecz skarżącej transport drogowy. Kierowca zeznał, że na zwolnieniu przebywał od dnia 12 lutego 2020 r., natomiast nie wie, dlaczego otrzymał od pracodawcy zaświadczenie, w którym zawarte są nieprawdziwe informacje, jednakże podpisał zaświadczenie bez uprzedniego sprawdzenia danych wskazanych w dokumencie. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania skarżąca wyjaśniła w piśmie z 26 marca 2020 r., że błędna data wprowadzona do przedstawionego w trakcie kontroli zaświadczenia ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej. Decyzją z dnia 26 maja 2020 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Krakowie (organ I instancji) nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za sfałszowanie ewidencji czasu pracy kierowcy. Pismem z dnia 22 czerwca 2020 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, załączając wydruki ewidencji czasu pracy i zwolnienie lekarskie kierowcy. Decyzją z dnia 13 lipca 2021 r. organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku. Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd I instancji stwierdził, że organ dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo przyjął, iż doszło do sfałszowania ewidencji czasu pracy kierowcy. W ocenie WSA zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (u.c.p.k.) zaświadczenie jest elementem ewidencji czasu pracy kierowcy. Zdaniem Sądu I instancji, badane w niniejszej sprawie zaświadczenie niewątpliwie zawiera nieprawdziwe informacje o aktywności kierowcy (a zatem jest fałszywe) i niewątpliwie zostało sporządzone (podpisane) przez skarżącą; poza tym zostało wystawione w oparciu o zarejestrowane dane cyfrowe na karcie kierowcy bez uwzględnienia jego późniejszej pracy w pojazdach wyposażonych w tachograf analogowy. Jak ustaliły organy, w dniu 10 lutego 2020 r. kierowca zakończył pracę na pojeździe właśnie o godzinie 20.44 i od tamtej chwili nie miał zarejestrowanych żadnych danych na swojej karcie kierowcy. W ocenie Sądu I instancji trafnie stwierdzono, że świadczy to co najmniej o braku staranności w dokumentowaniu czasu pracy kierowcy, jak również daje możliwość ukrycia wykresówek stosowanych przez kierowców w pojazdach wyposażonych w tachograf analogowy. Następnie WSA wyjaśnił, że okoliczność prowadzenia trzymiesięcznej ewidencji czasu pracy kierowców ani nie znosi obowiązku wystawiania zaświadczeń, o których mowa w art. 31 ust. 1 u.c.p.k., ani nie usprawiedliwia podawania w nich nieprawdziwych danych, ani też nie sprawia, że przestają być elementem ewidencji czasu pracy. Zaświadczenia te podlegają przy tym bieżącej kontroli. Sąd I instancji dodał, że na dzień kontroli, jak również na dzień składania wyjaśnień skarżąca nie była w stanie przedstawić ewidencji czasu pracy kierowcy uwzględniającej badany okres, przygotowanej za pomocą stosowanego przez nią programu (z uwagi na niezakończony okres ewidencyjny). Dokumenty sporządzone następczo, jak podkreślił WSA, w obliczu znanych już wyników kontroli nie mogą mieć znaczenia. Sąd I instancji stwierdził również, że skarżąca nie wykazała okoliczności i nie przedstawiła dowodów, o których mowa w art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.), tj. wskazujących na to, by skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zrzekła się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. 1. prawa materialnego, tj. art 25 u.c.p.k., poprzez błędną interpretację definicji ewidencji czasu pracy, która została określona w ww. przepisie, i zrównanie tego dokumentu z zaświadczeniem, o którym mowa w art 31 u.c.p.k., co w konsekwencji skutkowało utrzymaniem w mocy kary pieniężnej za fałszowanie ewidencji; 2. "przepisów prawa materialnego, w szczególności błędnej interpretacji pojęcia »zaświadczenie« i przyznanie mu prymatu dokumentu jakim jest »ewidencja czasu pracy kierowcy«, choć przedstawiony dokument nie zawiera istotnych elementów, które winna posiadać ewidencja" (tak w oryginale); 3. art 2 Konstytucji RP stanowiącego, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, albowiem ww. Sąd wbrew sprawiedliwości społecznej w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego oraz w wydanym wyroku w sposób stronniczy przyznaje słuszność stanowisku organu, nie zważając na prawa podmiotowe skarżącej, a tym samym pomijając prymat zasady w postaci "budowania zaufania obywateli do Państwa", bowiem Sąd arbitralnie stwierdził, że działanie skarżącej zmierzało do ukrycia wykresówek, co w żaden sposób nie zostało potwierdzone w toku postępowania, a wyjaśnienia skarżącej w zakresie omyłki, tzw. "czeskiego błędu", są spójne i logiczne; II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji i w konsekwencji niezasadne utrzymanie ich w mocy na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że organy dokonały prawidłowej wykładni art. 25 oraz art. 31 u.c.p.k., pomimo że doszło do rozszerzającej wykładni ww. przepisu, a w konsekwencji wadliwym uznaniu, że omyłka pisarska w zaświadczeniu stanowi fałszowanie ewidencji czasu pracy kierowcy; 2. art. 151 w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji i w konsekwencji niezasadne utrzymanie ich w mocy na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że organy rozważyły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy organy w sposób niepełny i nieprawidłowy zebrały i oceniły te przesłanki, a w konsekwencji wadliwe uznanie przez Sąd, że decyzje wydane zostały z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa; 3. art. 151 w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji i w konsekwencji niezasadne utrzymanie ich w mocy, na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że przewoźnik dokonał fałszowania ewidencji czasu pracy, co jest niewłaściwe, gdyż skarżąca, wystawiając zaświadczenie na komputerze, omyłkowo wpisała niewłaściwą datę. V. Stanowisko strony przeciwnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ II instancji wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie na rozprawie, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Wywiedziona skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zakres jej skuteczności w zakresie podniesionych zarzutów jest ograniczony do płaszczyzny materialnoprawnej, która jest relewantna w przedmiotowej sprawie. 2. Dochodząc do powyższego wniosku judykacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny miał na względzie, że zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. sprawa sądowoadministracyjna podlega w postępowaniu kasacyjnym – co do zasady – rozpoznaniu jedynie w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zostanie stwierdzona wada nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji, natomiast granice powyższego środka zaskarżenia są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne, które – stosownie do art. 174 p.p.s.a. – obejmują: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie szczegółowej konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. 3. Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych, uznając, że – w świetle podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. – część z nich nie jest pozbawiona zasadności, co stanowi dostateczną podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej i wzruszenia zaskarżonego wyroku. 4. Istota stwierdzonej wadliwości wykładni i weryfikacyjnego zastosowania prawa materialnego na tle wskazanego w skardze kasacyjnej wzorca wynikającego z art. 25 w zw. z art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (u.c.p.k.) jest związana z trzema zasadniczymi kwestiami: 1) ustaleniem miarodajnego dla oceny prawnej sankcjonowanego zachowania strony skarżącej stanu prawnego, wyznaczającego zakres przedmiotowy pojęcia ewidencji czasu pracy kierowców w rozumieniu art. 25 ust. 2 u.c.p.k.; 2) wyznaczeniem relacji ewidencji czasu pracy kierowcy, o której mowa w art. 25 u.c.p.k., do zaświadczenia wystawianego na podstawie art. 31 ust. 1 u.c.p.k. kierowcy przez przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy; 3) rozumieniem terminu "fałszowanie ewidencji czasu pracy", o którym mowa w załączniku nr 3 do u.t.d. (poz. 5.21.). Odnosząc się do powyższych kwestii, należy stwierdzić, co następuje. 4.1. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za fałszowanie ewidencji czasu pracy (art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z poz. 5.21. załącznika nr 3 do u.t.d.), kontrolowany Sąd Wojewódzki w związku z istotną zmianą normatywną treści art. 25 u.c.p.k. był zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia miarodajnej wersji stanu prawnego w tym zakresie. Z rozważań prawnych Sądu a quo wynika, że podstawą sformułowania pozytywnej oceny legalności zaskarżonej decyzji była treść art. 25 ust. 2 u.c.p.k. w wersji nadanej przez ustawę z dnia 26 stycznia 2022 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 209), która weszła w życie 1 marca 2022 r. Powyższa ustawa nowelizująca w art. 2 pkt 5) nadała nowe brzmienie art. 25 u.c.p.k., wyznaczając m.in. na nowo zakres przedmiotowy ewidencji czasu pracy kierowców (nowa treść art. 25 ust. 2) i wskazując, że ewidencja to obejmuje liczbę przepracowanych godzin oraz godzinę rozpoczęcia i zakończenia pracy, liczbę godzin przepracowanych w porze nocnej, liczbę godzin nadliczbowych, dni wolne od pracy z oznaczeniem tytułu ich udzielenia, liczbę godzin dyżuru oraz godzinę rozpoczęcia i zakończenia dyżuru, ze wskazaniem, czy jest to dyżur pełniony w domu, rodzaj i wymiar zwolnień od pracy, rodzaj i wymiar innych usprawiedliwionych nieobecności w pracy, wymiar nieusprawiedliwionych nieobecności w pracy, z uwzględnieniem: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-3. Z nowej treści art. 25 ust. 2 w sposób jednoznaczny wynika, że pojęcie ewidencji czasu pracy obejmuje m.in. rodzaj i wymiar zwolnień od pracy oraz rodzaj i wymiar innych usprawiedliwionych nieobecności w pracy. Tymczasem w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 marca 2022 r. w art. 25 u.c.p.k. ustawodawca nie określał zakresu przedmiotowego ww. ewidencji, wskazując przede wszystkim formy jej prowadzenia (art. 25 ust. 1). Powyższa zmiana normatywna ma znaczenie w przedmiotowej sprawie, albowiem sankcjonowane zachowanie miało miejsce 21 lutego 2020 r., podczas gdy ww. ustawa nowelizująca z dnia 26 stycznia 2022 r. weszła w życie 1 marca 2022 r. Wobec braku regulacji intertemporalnej w tym zakresie – miarodajny pozostaje stan prawny obowiązujący w dniu zaistnienia sankcjonowanego zachowania. Sąd meriti powinien był zatem ocenić, czy i w jakim zakresie wskazana wyżej zmiana normatywna co do art. 25 u.c.p.k. ma wpływ na wyniki interpretacji pojęcia ewidencji czasu pracy kierowców w stanie prawnym przed nowelizacją, w tym na objęcie jego zakresem przedmiotowym zwolnień od pracy lub innych usprawiedliwionych nieobecności w pracy. Zagadnienie to pozostaje w bezpośrednim związku z problemem zaliczalności do ewidencji czasu pracy kierowców, w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 marca 2022 r., zaświadczeń, o których mowa w art. 31 ust. 1 u.c.p.k. 4.2. Niezależnie od stwierdzonych wyżej defektów w zakresie wyznaczenia właściwego reżimu czasowego zastosowanej regulacji prawnej, nie można zaakceptować stanowiska, które zmierza do nadania treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 1 u.c.p.k., znaczenia niezależnego i odrębnego względem pełnej treści ewidencji czasu pracy kierowców za dany (zamknięty) okres rozliczeniowy. W tym zakresie ocena prawdziwości (zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy) zaświadczenia wystawianego przez przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy kierowcy, w przypadku braku możliwości wprowadzenia danych, zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 lub Umową AETR, nie może zostać oderwana od szczegółowej oceny pełnego stanu ewidencji czasu kierowców w obowiązującym na dzień kontroli okresie rozliczeniowym, albowiem zaświadczenia obejmujące okresy pracy kierowców, które nie podlegają uwzględnieniu w treści wykresówek lub kart kierowców, mogą być (co wymaga zestawienia z miarodajną wersją stanu prawnego – zob. uwagi powyżej) rozważane jedynie jako integralny element ww. ewidencji. Stwierdzenie realizacji znamion deliktu stypizowanego pod poz. 5.21. załącznika nr 3 do u.t.d. (fałszowanie ewidencji czasu pracy lub odmowa udostępnienia jej kontrolerom) w sytuacji wystawienia niezgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy zaświadczenia (art. 31 ust. 1 u.c.p.k.) wymaga zatem ustalenia, czy wskazanie przez pracodawcę w ww. zaświadczeniu błędnych danych dotyczących okresów niepodlegających uwzględnieniu w treści wykresówek lub kart kierowców (w tym okresów przebywania na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby), według stanu ujawnionego na dzień kontroli, dotyczyło otwartego albo zamkniętego okresu rozliczeniowego obowiązującego w odniesieniu do danego pracownika (zob. art. 15 ust. 3, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 4-5 u.c.p.k.), objętego określonym systemem i rozkładem czasu pracy oraz wymiarem czasu pracy w danym okresie rozliczeniowym (zob. art. 15-23 u.c.p.k., z zastrzeżeniem art. 4 u.c.p.k. oraz odpowiednich przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy/k.p.), oraz – w razie ustalenia, że dane te dotyczą okresu otwartego – czy i w jakim zakresie wadliwość danych wynikających z treści wystawionego zaświadczenia mogła zostać skorygowana na koniec okresu rozliczeniowego, z uwzględnieniem nieprzekraczalnych norm określających czas pracy, obowiązkowe przerwy przeznaczone na odpoczynek w czasie dnia pracy oraz odpoczynek dobowy i tygodniowy (art. 5 i n., art. 11-14 u.c.p.k., z zastrzeżeniem art. 23 u.c.p.k.). Dla przyjęcia odpowiedzialności sankcyjnej w rozważanym zakresie nie jest bowiem wystarczające samo stwierdzenie wadliwości ("fałszywości") zaświadczenia, bez dokonania konfrontacji jego treści z aktualnym na dzień kontroli stanem ewidencji czasu pracy w danym okresie rozliczeniowym. 4.3. W przedmiotowej sprawie wyjaśnienia wymaga także zagadnienie prawidłowej wykładni terminu "fałszowanie ewidencji czasu pracy", stanowiącego normatywny opis czynu sankcjonowanego, o którym mowa pod poz. 5.21. załącznika nr 3 do u.t.d. Niezależnie bowiem od zasady obiektywizacji odpowiedzialności administracyjnoprawnej nie można abstrahować od tych znamion ustawowych sankcjonowanych zachowań, które wprowadzają określone elementy subiektywne lub elementy subiektywizujące przesłanki tej odpowiedzialności w sferze norm prawa administracyjnego. O ile zatem elementy te same w sobie nie mogą być podstawą do konstruowania odpowiedzialności warunkowanej przesłanką zawinienia, o tyle użycie przez prawodawcę terminu "fałszowanie" w miejsce neutralnego subiektywnie określenia przedmiotowego (np. "rejestrowanie czasu pracy niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy" lub "błędne prowadzenie ewidencji czasu pracy") rodzi określone konsekwencje w procesie wykładni tego rodzaju wyrażeń. Pomijając nawet element wolicjonalny czynności "fałszowania" (wskazujący na zamiar bezpośredni jej dokonania), warunkiem uznania, że doszło do tego rodzaju zachowania jest co najmniej świadomość rejestrowania przez pracodawcę niezgodnych z rzeczywistością danych w ewidencji czasu pracy. Potwierdzenia prawidłowości powyższego wniosku można poszukiwać także w równoległych wersjach języków urzędowych państw członkowskich UE; zob. np. pkt 3, nr 11 w załączniku I do rozporządzenia Komisji /UE/ 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U.UE.L. z 2016 r. Nr 74, str. 8 ze zm. (wersja angielska: "Employers falsifying working time records..."; wersja niemiecka: "Arbeitgeber fälschen Aufzeichnungen über Arbeitszeiten..."; wersja francuska: "Falsification, par un employeur, des registres des temps de travail", które również odwołują się do terminów "fałszowanie"/"falsyfikacja", które z kolei w znaczeniu podstawowym wyrażają czynności celowego przedstawiania czegoś niezgodnie z prawdą). Nie można zatem przyjąć, że odpowiedzialności sankcyjnej za "fałszowanie" ewidencji czasu pracy (poz. 5.21. załącznika nr 3 do u.t.d.) mógłby podlegać pracodawca, który nie miałby świadomości rejestrowania nieprawdziwych danych ewidencyjnych, w szczególności zaś ten, który zamieściłby tego rodzaju dane w wyniku błędu lub innej omyłki. W takiej sytuacji dowód okoliczności, że pracodawca świadomie wprowadzał do ewidencji czasu pracy kierowców nieprawdziwe dane, obciąża właściwy organ kontrolny. 5. Ocena interpretacyjna przedstawiona powyżej jest wystarczająca do wzruszenia zaskarżonego wyroku i – wobec uznania, że istota sprawy sądowoadministracyjnej nie została dostatecznie wyjaśniona – przekazania kontrolowanemu Sądowi Wojewódzkiemu sprawy do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 w zw. z art. 188 p.p.s.a.). Weryfikacja pozostałych zarzutów wywiedzionych w skardze kasacyjnej, niezależnie od ich wadliwości konstrukcyjnej, okazała się natomiast bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, dokona zatem, z zachowaniem zasady związania prawomocną wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 190 p.p.s.a.), ponownej weryfikacji legalności zaskarżonej decyzji. 6. Mając na względzie powyższe argumenty oraz działając na podstawie art. 185 § 1, art. 207 § 2 w zw. z art. 203 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzeniu od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. ----------------------- 2