II GSK 1569/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. [...] Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 617/22 w sprawie ze skargi P. [...] Sp. z o.o. w G. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktów nieodpowiadających wymaganiom jakości handlowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. [...] Sp. z o.o. w G. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") wyrokiem z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 617/22, oddalił skargę P. [...] sp. z o.o. w G. (dalej zwanej: "skarżącą", "Spółką") na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej zwanego: "GIJHARS", "organem II instancji") z [...] stycznia 2022 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktów nieodpowiadających wymaganiom jakości handlowej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W związku ze skargą konsumencką dotyczącą zaniżonej masy netto produktów pakowanych w opakowania o zmiennej masie w dniach [...] i [...] sierpnia 2020 r. oraz [...] i [...] października 2020 r. (dzień podpisania protokołu kontroli), inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] (dalej zwanego: "WIJHARS", "organem I instancji") przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej mięsa u skarżącej. Pobrano próbki partii artykułów rolno-spożywczych: • [...] Filet z piersi kurczaka, świeży, klasa A, opakowanie zmienno-wagowe ok. 0,6 kg, wielkość partii magazynowej: [...] kg, wielkość partii produkcyjnej: [...] kg, data produkcji: [...].08.2020, należy spożyć do: [...].08.2020, numer partii: [...], deklaracja jakości: Księga HACCP Specyfikacja wyrobu gotowego dla Filetu z piersi kurcząt, numer specyfikacji: [...], wersja 02 z dnia [...].09.2019 r. oraz: [...] Standard Jakościowy na surowe mięso drobiowe produkt: Filet z piersi kurczaka, wersja 2 oraz etykieta, cena zbytu brutto: [...] zł/kg, • [...] Podudzie z kurczaka, świeże, klasa A, opakowanie zmienno-wagowe ok. 0,5 kg, wielkość partii magazynowej: [...] kg, wielkość partii produkcyjnej: [...] kg, data produkcji: [...].08.2020, należy spożyć do: [...].08.2020, numer partii: [...], deklaracja jakości: Księga HACCP Specyfikacja wyrobu gotowego dla Podudzia z kurcząt, numer specyfikacji: [...], wersja [...] z dnia [...].09.2019 r. oraz: [...] Standard Jakościowy na surowe mięso drobiowe produkt: Podudzie z kurczaka, wersja [...] oraz etykieta, cena zbytu brutto: [...] zł/kg. W wyniku przeprowadzonych badań laboratoryjnych stwierdzono zaniżoną masę netto obu ww. partii mięsa. W przypadku produktu: 1) [...] Filet z piersi kurczaka, świeży, klasa A, stwierdzono następujące masy netto (Sprawozdanie z badań nr [...] z [...] sierpnia 2020 r.): 622+-2 g (wymagania: 635 g); 637+-5 g (wymagania: 652 g); 629+-2 g (wymagania: 642 g), 2) [...] Podudzie z kurczaka, świeże, klasa A stwierdzono następujące masy netto (Sprawozdanie z badań nr [...] z [...] sierpnia 2020 r.): 552+-2 g (wymagania: 558 g); 470+-2 g (wymagania; 477 g); 498+-2 g (wymagania: 502 g). W związku z wynikami badań, przeprowadzona ocena oznakowania wykazała, iż w etykietowaniu obu produktów podano zawyżoną masę netto. Organ uznał, że naruszono art. 4 ust. 1 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2178, dalej zwanej: "u.j.h.", "ustawa o jakości"). Stwierdzone nieprawidłowości świadczą również o zafałszowaniu produktu w myśl art. 3 pkt 10 powołanej ustawy. Wszczęto postępowanie administracyjne. Decyzją z [...] lipca 2021 r. [...] WIJHARS, wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 20.000 zł w związku z wprowadzeniem do obrotu opisanych w tej decyzji artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych. W wyniku rozpoznania odwołania, zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2022 r. GIJHARS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi Spółki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej zwanej: "p.p.s.a."), opisanym na wstępie wyrokiem z 15 grudnia 2022 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie ustalono, że Spółka zaniżyła masę netto kontrolowanych produktów, co stanowiło naruszenie art. 4 ust. 1 u.j.h. oraz art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, jak również świadczy o zafałszowaniu w myśl art. 3 pkt 10 u.j.h. Okoliczności te zostały opisane w protokole kontroli z [...] października 2020 r. i stwierdzone na podstawie wyników badań laboratoryjnych tych produktów przeprowadzonych przez Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w K., które to dowody nie zostały podważone w postępowaniu administracyjnym. Za nieuzasadnione Sąd uznał kwestionowanie przez skarżącą właściwości Laboratorium Specjalistycznego GIJHARS w K. Zgodnie z postanowieniami art. 12 rozporządzenia nr 882/2004, właściwy organ wyznacza laboratoria, które mogą przeprowadzać analizę próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowych. Laboratoria te muszą funkcjonować, podlegać ocenie i być akredytowane zgodnie z normami europejskimi dotyczącymi akredytacji laboratoriów. Normą europejską bezwzględnie obowiązującą zgodnie z ww. przepisem, przy wyznaczaniu laboratoriów badawczych jest PN EN ISO/IEC 17025 "Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcowych". Organy wskazały, że Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w K. posiada akredytację PCA nr AB 704. WSA w Warszawie podzielił stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, że w strukturach GIJHARS znajdują się laboratoria pełniące funkcję laboratoriów referencyjnych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 10 grudnia 2014 r. w sprawie krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (dalej: "rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi") oraz laboratorium będące referencyjnym w zakresie badania zawartości wody dodanej w mięsie drobiowym (załącznik XI rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2008 z 16 czerwca 2008 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego). Zadaniem laboratorium referencyjnego jest sprawowanie nadzoru metodycznego nad laboratoriami urzędowymi w zakresie prawidłowości wykonywania badań. Jest ono również organizatorem badań biegłości i porównań między laboratoryjnych dla tych laboratoriów, stanowi również zaplecze doradcze i dydaktyczne dla pracowników Inspekcji, w nim często odbywa się weryfikacja wyników. Wskazał, że mimo tego, iż Centralne Laboratorium w P. GIJHARS jest laboratorium referencyjnym w odniesieniu do badania zawartości wody dodanej w mięsie drobiowym, to nie oznacza to, iż każde oznaczenie tego parametru odbywa się w tym laboratorium. Sąd podkreślił, że Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w K. posiada wymaganą akredytację (akredytacja PCA nr AB 704). Akredytacja to postępowanie, w którym upoważniona jednostka wydaje formalne potwierdzenie, w którym oświadcza, że organizacja lub osoba są kompetentne do wykonywania określonych zadań. W Polsce upoważnioną jednostką akredytującą jest Polskie Centrum Akredytacji (PCA). PCA jest krajową jednostką akredytacyjną upoważnioną do akredytacji jednostek certyfikujących, kontrolnych, laboratoriów badawczych i wzorcujących prowadzących oceny zgodności i weryfikacje na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2019 r. poz. 155). Zgodnie z normą PN EN ISO/IEC 17025, o której mowa w rozporządzeniu nr 882/2004, akredytowane laboratorium musi spełniać wymagania dotyczące zarządzania jakością. Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w K. ma wdrożony system zarządzania jakością zgodny z wymienioną normą, właściwy dla zakresu jego działalności, posiada udokumentowane systemy, programy, procedury i instrukcje zapewniające właściwą jakość wyników badań. Wobec powyższego, w ocenie Sądu I instancji, organy inspekcji jakości handlowej właściwie uznały brak podstaw do podważania właściwości i wiarygodności wyników badań uzyskanych przez Specjalistyczne Laboratorium GIJHARS w K. Odnosząc się do zawartych w skardze wyjaśnień, iż obniżenie masy mięsa jest związane z wyciekiem wody z wewnątrz na zewnątrz, co jest procesem naturalnym towarzyszącym sprzedaży mięsa schłodzonego, Sąd I instancji stwierdził, że okoliczności te nie mają wpływu na ocenę stwierdzonych nieprawidłowości. Podzielił przy tym stanowisko organu, iż w deklaracji produktu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie zawartości netto ww. produktów. Skarżąca powinna być świadoma naturalnego wycieku płynu, a mimo to nie uwzględniła ubytku masy przy określaniu masy netto mięsa w deklarowanej wadze. Również fakt, iż konstrukcja opakowania przedmiotowych produktów żywnościowych pozwalała na absorpcję wycieku wody, jednoznacznie wskazuje, iż producent towaru miał świadomość możliwości obniżenia się wagi netto produktu. WSA podkreślił, że przesłankę możliwości wprowadzenia w błąd konsumenta co do właściwości określonego produktu rolno-spożywczego, należy oceniać z perspektywy klienta, a nie podmiotu wprowadzającego dany produkt do obrotu. WSA w Warszawie podzielił stanowisko organów, w przedmiocie stwierdzonego wprowadzenia w błąd nabywców wspomnianych na wstępie produktów, poprzez zaniżenie ich wagi netto w stosunku do wagi deklarowanej w oznaczeniu tych produktów oraz ustaleń w odniesieniu do zawartości piersi kurczaka i podudzi kurczaka, które w tym zakresie spełniają przesłankę artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego. Takie działanie wypełnia dyspozycję przepisu art. 3 pkt. 10 lit. c) u.j.h. Podkreślił, że zadeklarowane przez producenta wymagania w zakresie jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych powinny zostać zachowane w całym okresie ich przydatności do spożycia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2011 r. sygn. akt: II GSK 273/10). Powyższe, w ocenie Sądu jednoznacznie dowodzi, iż w badanej sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów ustawy o jakości handlowej w wyniku wprowadzenia do obrotu produktu rolno-spożywczego zafałszowanego, tj. mięsa o niższej niż zadeklarowana wadze bez poinformowania o tym fakcie konsumentów, co stanowiło samodzielną przesłankę do uznania ww. produktu za zafałszowany. Sąd podkreślił, że podstawą nałożenia ww. sankcji administracyjnej jest sam fakt wprowadzenia takiego produktu żywnościowego do obrotu, co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 16 grudnia 2013 r., sygn. akt: II GSK 2407/13). Dokonując wykładni art. 40a ust. 1 pkt 4 u.j.h. wskazał, że z przepisu tego wynika zaś, że ten kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1 000 zł. Zdaniem Sądu I instancji, wbrew zarzutom skargi, przy ustalaniu wysokości kary organy uwzględniły stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych (art. 40a ust. 5 powołanej ustawy). Konsument w cenie produktu uzależnionej od jego wagi nabywał towar w ilości nieodpowiadającej jego cenie, zawyżonej w stosunku do zadeklarowanej wagi netto. W konsekwencji konsument ponosił skutek finansowy strat produkcyjnych wynikających z charakteru danego surowca, o czym w żaden sposób nie był informowany. W tych okolicznościach, wymierzona w przedmiotowej sprawie kara jest adekwatna do przedmiotowego naruszenia. Ponadto kara, w ustalonej wysokości, spełnia swoją funkcję prewencyjną, bowiem jest wyraźnym ostrzeżeniem na przyszłość, zapobiegającym powstawaniu nagannych praktyk rynkowych. Dalej wyjaśnił, że o wysokości kary zdecydował stopień szkodliwości czynu – co wynika z treści jej uzasadniania. Wyjaśniono również motywy takiej oceny organu, odwołując się m.in. do celów prawa żywnościowego, którego zadaniem jest zapobieganie oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności i wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzić konsumenta w błąd. WSA zwrócił uwagę, że oznakowanie produktu jest podstawowym, a zwykle jedynym źródłem informacji o produkcie. Konsument nie może tych informacji samodzielnie zweryfikować; działa w zaufaniu do prawdziwości danych tam zamieszczonych. Skarżąca to zaufanie podważyła. Sąd stwierdził, że w tej sprawie interes społeczny wyrażający się w obowiązku przestrzegania standardów bezpieczeństwa i jakości stawianych środkom spożywczym, ale także prawie do rzetelnej informacji, które to prawo konsumentów jest warunkiem dokonywania świadomych wyborów przekładających się na sferę ich interesów ekonomicznych, przeważa nad interesem indywidualnym skarżącej. Odnosząc się do zasadności wymierzonej kary, Sąd I instancji stwierdził, że ta mieści się w ustalonych granicach i stanowi ułamek możliwego obciążenia w tym zakresie, a okoliczności istotne dla jej wymiaru zostały w sprawie ustalone. Uznał za prawidłową argumentację organu w zakresie przesłanek określonych w art. 40a ust. 5 u.j.h. wskazując, że odnosi się ona do wszystkich istotnych okoliczności ustalonych w sprawie. Wskazał przy tym, że kara - co do zasady - musi stanowić określoną dolegliwość finansową, przymusić do bezwzględnego respektowania prawa w przyszłości, a także stanowić formę represji za już dokonane naruszenie określonego obowiązku przez Spółkę. WSA nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej zwanej: "k.p.a.") bowiem w niniejszej sprawie organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Jednocześnie Sąd oddalił wnioski dowodowe oceniając, że nie wypełniają one normy art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy, zebrany w toku postępowania administracyjnego, w pełni uzasadniał rozstrzygniecie podjęte w zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu orzeczeniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 32 ust. 1 u.j.h. i pkt 4 załącznika (dot. Laboratorium Specjalistycznego w K.) do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 10 grudnia 2014 r. w sprawie krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne oparcie się przez organ na wynikach badań prób filetów z piersi kurczaka i podudzia kurczaka Laboratorium Specjalistycznego w K., które to nie jest uprawnione do prowadzenia badań z zakresu oznaczania wody, białka, masy i współczynnika W/RP dla tuszek i elementów drobiowych, ponieważ są one zastrzeżone wyłącznie dla Centralnego Laboratorium w P. Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 10 u.j.h. w zw. z art. 40a ust. 1 pkt 4 u.j.h. w zw. z motywem 52 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1169/2011 z 25 października 2011 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że produkt, w którym nie wprowadzono żadnych zmian i który nie narusza interesów konsumentów w sposób istotny jest produktem zafałszowanym w myśl ww. przepisu, c) art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 40a ust 1 pkt 4 u.j.h.. w zw. z art. 40a ust. 5 u.j.h. w zw. z art. 40a ust. 5c u.j.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że stopień szkodliwości czynu, w zakresie naruszenia i dotychczasowa działalność Spółki uzasadniały wymierzenie kary w wysokości określonej decyzją WIJHARS i decyzją GIJHARS, podczas gdy fakt, że wyciek z produktu stanowi naturalny proces fizyczny, a zatem pozostający poza możliwością realnego wpływu czy kontroli skarżącej, różnice wagowe w stosunku do podanych na opakowaniach były nieznaczne, ponieważ mieszczące się w granicach 0,8-2%, a tego typu odstępstwo miało miejsce po raz pierwszy w dotychczasowym funkcjonowaniu Spółki, uzasadniałyby odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, a co najmniej ograniczenie wysokości tej kary, d) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 1 lit. a i art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1169/2011 z 25 października 2011 r. oraz art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 z 28 stycznia 2002 r. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i niewłaściwe przyjęcie oznaczania masy netto na etykietach produktów w opakowaniach zmienno-wagowych, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowały oparciem się przez organ na wynikach badań przeprowadzonych przez niewłaściwe laboratorium urzędowe, błędnym uznaniem, że skarżąca wprowadziła do obrotu artykuły, których skład jest niezgodny lub w których wprowadzone zostały zmiany (zafałszowane) oraz nieprawidłowego ustalenia masy netto mięsa, co stanowiło podstawę do niezasadnego ukarania skarżącej. 2. przepisów postępowania, tj.: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewłaściwie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (przyjmując za podstawę swojego rozstrzygnięcia badania przeprowadzone przez niewłaściwe laboratorium urzędowe), niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie (brak urzędowego dowodu na okoliczność zaniżenia masy mięsa), nieprawidłową ocenę materiału dowodowego (wyniki badań Laboratorium zostały przeprowadzone bez oparcia w przepisach, procedurach czy wytycznych, a na wewnętrznie sprzecznej notatce służbowej), b) art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7a i 81a k.p.a. poprzez oddalenie skargi do WSA, a w konsekwencji odmowę uchylenia decyzji GIJHARS wymierzającej skarżącej karę pieniężną, pomimo braku jednoznacznych przepisów prawnych nakładających obowiązek oznaczania wagi netto dla produktów zmienno-wagowych oraz rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych w zakresie normy prawnej (dot. pojęcia artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego a także braku jakichkolwiek wytycznych, którym musieliby sprostać producenci produktów zmienno-wagowych) oraz stanu faktycznego (dot. wyników badań) w sposób niekorzystny dla skarżącej, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem, że organy administracyjne prawidłowo przyjęły, że masa mięsa netto jest zaniżona, a wprowadzone do obrotu artykuły rolno-spożywcze są zafałszowane, co stanowiło podstawę do niezasadnego ukarania Spółki, c) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie wniosków dowodowych skarżącej o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów: - wydania zewnętrznego nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. wraz z handlowym dokumentem identyfikacyjnym, - wydania zewnętrznego nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. wraz z handlowym dokumentem identyfikacyjnym, - wydania zewnętrznego nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. wraz z handlowym dokumentem identyfikacyjnym, pomimo że w świetle okoliczności postępowania, w tym w szczególności zarzutu skarżącej odnoszącego się do naruszenia przez GIJHARS przepisów k.p.a. statuujących obowiązek wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i wyjaśnienia sprawy, przeprowadzenie ww. dowodów było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a ich przeprowadzenie jako dowodów z dokumentów złożonych do akt sprawy nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka przedstawiła argumentację na poparcie wniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która - co należy podkreślić - w niniejszej sprawie nie zachodzi. Rozpoczynając od zarzutów tej drugiej kategorii (zarzutów procesowych) wskazać należy, że koncentrowały się one wokół dokonania przez Sąd pierwszej instancji wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji poprzez brak należytej oceny: kompletności materiału dowodowego, kompetencji Laboratorium Specjalistycznego GIJHARS w K. do przeprowadzenia badań kwestionowanych partii mięsa, w konsekwencji na zaakceptowaniu ustaleń faktycznych poczynionych przez organy w tak ułomny sposób. Z kolei zarzut wywiedziony w pkt 2a petitum skargi kasacyjnej w zakresie niewłaściwie wyjaśnionego stanu faktycznego sprawy (przy przyjęciu za podstawę rozstrzygnięcia badania przeprowadzone przez niewłaściwe laboratorium urzędowe), niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie (brak urzędowego dowodu na okoliczność zaniżenia masy mięsa), nieprawidłowej oceny materiału dowodowego (wyniki badań Laboratorium zostały przeprowadzone bez oparcia w przepisach, procedurach czy wytycznych, a na wewnętrznie sprzecznej notatce służbowej), jest komplementarny z zarzutem zawartym w pkt 1a petitum skargi kasacyjnej mającym za przedmiot niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego - o przeprowadzaniu badań laboratoryjnych związanych z kontrolą jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Dlatego też, powyższe zarzuty zostaną rozpatrzone łącznie. Poza sporem w niniejszej sprawie powinna pozostawać okoliczność, że Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w K. posiada akredytację PCA nr AB 704. Ocenę zasadności zarzutów należy poprzedzić wskazaniem, że stosownie do art. 37 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2017/625: "Właściwe organy wyznaczają laboratoria urzędowe do przeprowadzania analiz, badań i diagnostyki laboratoryjnej na próbkach pobranych w ramach kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych w państwie członkowskim, na którego terytorium działają te właściwe organy, lub w innym państwie członkowskim, lub w państwie trzecim, które jest stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym." Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o jakości handlowej: Badania laboratoryjne związane z kontrolą jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych są przeprowadzane w laboratoriach Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, w tym w krajowych laboratoriach referencyjnych, o których mowa w art. 100 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. Laboratoria GIJHARS przeprowadzają badania cech artykułów rolno-spożywczych: • w ramach urzędowej kontroli na podstawie kwartalnych planów kontroli oraz kontroli doraźnych, • w ramach współpracy z państwowymi jednostkami organizacyjnymi, realizującymi politykę rolną państwa, • na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy. Stosownie do ust. 2 – badania laboratoryjne związane z oceną są przeprowadzane w Laboratoriach Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych albo w innych laboratoriach posiadających akredytację, natomiast zgodnie z ust. 3 – w uzasadnionych przypadkach badania laboratoryjne, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być przeprowadzane na zlecenie właściwego organu inspekcji przez inne wyspecjalizowane w danym zakresie laboratoria. Zadaniem laboratorium referencyjnego jest sprawowanie nadzoru metodycznego nad laboratoriami urzędowymi w zakresie prawidłowości wykonywania badań. Jest ono również organizatorem badań biegłości i porównań międzylaboratoryjnych dla tych laboratoriów, stanowi również zaplecze doradcze i dydaktyczne dla pracowników Inspekcji, w nim często odbywa się weryfikacja wyników. Aktywnie współpracuje również z Laboratoriami Referencyjnymi Unii Europejskiej we wszystkich obszarach swojej działalności diagnostycznej, uczestnicząc w szkoleniach, badaniach biegłości i badaniach międzylaboratoryjnych organizowanych przez te instytucje. W strukturach GIJHARS znajdują się laboratoria pełniące funkcję laboratoriów referencyjnych. Z tego wynika, że mimo, iż Centralne Laboratorium GIJHARS w P. jest laboratorium referencyjnym w odniesieniu do badania zawartości wody dodanej w mięsie drobiowym, nie oznacza to, iż każde oznaczenie tego parametru musi odbywać się w tym laboratorium. Z art. 32 ust. 1 u.j.h. nie sposób wywieść wyłączności jednego laboratorium, (określonego w pkt. 4 załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 10 grudnia 2014 r.) do przeprowadzenia spornej kategorii badań. Ustawodawca nie zastrzegł tej wyłączności, a wręcz przeciwnie, dopuścił choćby w art. 32 ust. 3 u.j.h. również inne wyspecjalizowane laboratoria, nawet znajdujące się poza strukturą GIJHARS. Dlatego też prawidłowo Sąd pierwszej instancji wywiódł, że brak podstaw do podważania właściwości i wiarygodności wyników badań uzyskanych przez Specjalistyczne Laboratorium GUJHARS w K. Laboratorium w K. ma wdrożony system zarządzania jakością zgodny z normą PN EN ISO/IEC 17025, o której mowa w rozporządzeniu nr 882/2004, właściwy dla zakresu jego działalności, posiada udokumentowane systemy, programy, procedury i instrukcje zapewniające właściwą jakość wyników badań. Skoro zatem Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w K. posiada akredytację PCA nr AB 704, która szczegółowo wskazuje w zakresie akredytacji, określone przedmioty badania, metody badawcze, ich rodzaj oraz badane cechy, a także dokumenty odniesienia, z tego już tytułu NSA nie znajduje podstaw do podważenia właściwości Laboratorium i wiarygodności wyników badań tam uzyskanych, akceptując w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji. Należy podzielić przy tym wyrażony już w orzecznictwie pogląd, że otrzymanie niekorzystnych czy też niezgodnych z deklaracją wyników badań laboratoryjnych, nie jest podstawą do podważenia rzetelności laboratorium, które posiada akredytację oraz specjalizuje się w badaniach artykułów rolno-spożywczych" (wyrok WSA w Warszawie z 8 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1684/12, LEX nr 1341193). Nie jest również zasadna ta część argumentacji zawarta w skardze kasacyjnej, która kwestionuje samą metodykę badań. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że – co do zasady – otrzymanie certyfikatu akredytacji laboratorium badawczego, niezależnie od jego zakresu przedmiotowego, który może być różny i powiązany z istnieniem szczegółowych norm regulujących proces kontroli wyrobu czy metodę badawczą, oznaczać będzie spełnienie przez laboratorium ogólnych reguł kompetencyjnych, gwarantujących niezależność, wiarygodność i prawidłowość badań. Niezależnie od tego zauważyć należy, że dopiero od 28.04.2022 r. laboratoria urzędowej kontroli żywności mogą badać próbki pobrane w toku kontroli jedynie metodami akredytowanymi. Do tej daty uznawane były również wyniki uzyskiwane metodami nieakredytowanymi. W orzecznictwie sadowoadministracyjnym wskazywano, że "istnieje obowiązek wykonywania badań laboratoryjnych w ramach urzędowej kontroli żywności wyłącznie przez laboratoria akredytowane. Obowiązku takiego jednak nie wprowadzono w odniesieniu do metod badania. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, iż badania należy prowadzić wyłącznie metodami akredytowanymi" por. wyrok WSA w Warszawie z 7.05.2010 r., VI SA/Wa 126/10, LEX nr 675756. Jakkolwiek pogląd ten obecnie stracił aktualność to w chwili wykonywania badań w rozpoznawanej sprawie był w pełni aktualny (por. Aleksandra Jaczyńska, Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych. Komentarz do art. 32, opubl. Lex/el. 2023). Natomiast odnośnie do konkretnej, zastosowanej przez ww. laboratorium i przyjętej przez organ metodyki badawczej oznaczenia masy netto, to sam proces badania został szczegółowo opisany, a jednocześnie nie był skomplikowany, polegał bowiem na zważeniu mięsa. Co istotne jeżeli którakolwiek czynność mogłaby znacząco wpłynąć na wynik badania ze względu na specyfikę próbki, decyzją Dyrektora Laboratorium lub Kierownika Technicznego czynność ta jest odpowiednio modyfikowana tak, aby wynik badania był jak najbardziej wiarygodny. Uzyskane wyniki, jak słusznie wskazuje organ mają z punktu widzenia konsumenta szczególny charakter, bowiem ilość nominalna produktu zadeklarowana na opakowaniu, za którą płaci konsument, jest dla niego bardzo istotną cechą. Z tych względów efekt końcowy badań, przeprowadzonych przez Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w K., mógł stanowić dowód w sprawie, jako uzyskany od akredytowanej jednostki badawczej, w zakresie dostępnej dla tej jednostki wiedzy specjalistycznej. Ponadto, trafnie podnoszono, że Spółka mogła wnioskować o przeprowadzenie badań wtórnika próbki w Centralnym Laboratorium w P. GIJHARS, jednak z tej możliwości nie skorzystała. Nie sposób również nie zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że organ odwoławczy szczegółowo ustosunkował się do zgłaszanych przez Spółkę zastrzeżeń dotyczących zastosowanej metody, a także, że wyjaśnił wszelkie wątpliwości związane z wynikami badań. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 32 ust. 1 u.j.h. i pkt 4 załącznika do ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (zarzut 1a) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. (zarzut 2a) są niezasadne, dokonano zbadania próbek w uprawnionym do tego laboratorium, dopuszczalnymi metodami, w konsekwencji efekt końcowy tych badań, mógł stanowić dowód w postępowaniu administracyjnym. W sprawie niniejszej NSA nie znalazł również podstaw do stosowania art. 7a k.p.a. i art. 81a k.p.a. Zawarta w treści art. 7a dyrektywa interpretacyjna, dotyczy wyłącznie wykładni przepisów, zarówno prawa materialnego, jak i postępowania. Znajduje ona swój użytek w sytuacji, w której pomimo posłużenia się podstawowymi metodami wykładni, nadal w sprawie pozostają niedające się usunąć wątpliwości interpretacyjne, co do treści normy prawnej. W doktrynie wskazuje się, że "organ stosując tę zasadę winien zatem wybrać jeden ze sposobów wykładni normy – ten, który jest najbardziej korzystny dla strony" (por. P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz aktualizowany, LEX 2022). Tymczasem przepisy prawa materialnego będące podstawą wydanej w sprawie decyzji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (również na tle stanu faktycznego sprawy), nie pozostawiały wątpliwości co do treści norm prawnych z nich wynikających. Stąd również zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. okazał się niezasadny, podobnie jak zarzut naruszenia art. 81a k.p.a. Przepis ten odnosi się bowiem wyłącznie do rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występowały, gdyż okoliczności istotne zostały ustalone w sposób niewątpliwy i nie zostały skutecznie podważone przez Spółkę. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że wszystkie istotne okoliczności sprawy, zostały wyjaśnione. Odnosząc się natomiast do postanowionego przez Spółkę zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., związanego z zarzutem naruszenia przez GIJHARS przepisów k.p.a. statuujących obowiązek wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i wyjaśnienia sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wobec braku stwierdzenia tego rodzaju naruszenia, podzielenia argumentacji Sądu pierwszej instancji oraz uznania, że materiał dowodowy sprawy został zgromadzony i przeanalizowany w zgodzie z wymogami ustawowymi, przeprowadzenie dowodów uzupełniających w niniejszej sprawie było zbędne. Należy przypomnieć, że w orzecznictwie NSA zgodnie podnosi się, że "celem postępowania dowodowego (prowadzonego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - NSA) [...] nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. (por. wyrok NSA z 7 lutego 2006 r.; sygn. akt II GSK 359/05, wyrok NSA z 29 maja 2007 r.; sygn. akt I GSK 1511/06, wyrok NSA z 22 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 3/07; wyrok NSA z 4 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1788/09; wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 75/11). Stąd też należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji uznające, że przedstawione wnioski dowodowe nie zasługiwały na uwzględnienie. Przechodząc do zarzutów opartych na naruszeniu prawa materialnego, w pierwszej kolejności właściwe będzie odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 10 u.j.h. w zw. z art. 40a ust. 1 pkt 4 u.j.h. w zw. z motywem 52 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1169/2011 z 25 października 2011 r. W tym zakresie wskazać trzeba, że wobec tego, iż nieskuteczne okazały się próby podważenia przyjętego w sprawie stanu faktycznego, zarzut ten w jego części dotyczącej błędnego zastosowania ww. przepisów nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Organy administracji publicznej dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów ustawy o jakości handlowej. Oferowane do sprzedaży mięso było, w podzielanej przez NSA, ocenie organów, artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej, czego dowodzą omówione wcześniej wyniki badań laboratoryjnych. Definicję produktu zafałszowanego zawiera art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej. Przepis ten stanowi, że artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności jeżeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej; Z kolei zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 u.j.h., kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1000 zł. W myśl natomiast art. 40a ust. 5 u.j.h. ustalając wysokość kary pieniężnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepis art. 40a ust. 1 pkt 4 u.j.h. jest wyrazem odpowiedzialności administracyjnej, która ma charakter obiektywny, więc już sam fakt zachowania wypełniającego zawarte w nim przesłanki odpowiedzialności, a więc naruszającego ten przepis prawa, uzasadnia jego stosowanie wobec podmiotu, który dopuszcza się takiego zachowania (zob. wyrok NSA z 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2171/11, LEX nr 1311457). Za produkt zafałszowany należy uznać taki środek, w którym dodano substancje zmieniające jego skład lub obniżające jego wartość odżywczą albo dokonano zabiegów, które ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd środka spożywczego o należytej jakości, a także, niezgodnie z prawdą podano jego nazwę, skład, datę lub miejsce produkcji, termin przydatności do spożycia, datę minimalnej trwałości lub w inny sposób nieprawidłowo go oznakowano (zob. wyrok NSA z 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1641/12, LEX nr 1497860 oraz sygn. akt II GSK 1654/12, LEX nr 1497861). Skarżąca jako podmiot wprowadzający na rynek artykuły rolno-spożywcze powinna więc dochować należytej staranności w celu zorganizowania produkcji w taki sposób, aby informacje podane w oznakowaniu przedmiotowego produktu w zakresie zawartości netto mięsa świeżego w opakowaniu pozostawały zgodne ze stanem faktycznym. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 273/10, (cytowanym również przez WSA) "jeśli na etykiecie artykułu rolno-spożywczego producent określił masę składnika (ryby), to tym samym charakterystyka jakościowa, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy z 2001 r. o cenach, oraz wymagania w zakresie jakości, w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, zostały sformułowane przez producenta poprzez podanie masy, a nie zawartości procentowej składnika. Producent w ten sposób zapewnia konsumentów o tym, że produkt ma właściwości wymienione przez wskazanie wagi. Należy podkreślić, że zadeklarowane przez producenta wymagania w zakresie jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych powinny zostać zachowane w całym okresie ich przydatności do spożycia". Aprobując tak wyrażone stanowisko wskazać należy, że z analogiczną sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której deklarowana przez producenta masa netto mięsa ulega zmianie wskutek wycieku wody na podkładkę absorbującą. Tymczasem niedotrzymanie deklaracji dotyczącej wagi przedmiotowych produktów, w sposób niewątpliwy wprowadza potencjalnego konsumenta w błąd. Zjawisko wchłonięcia płynu, jaki wydostaje się z mięsa przez wkład absorpcyjny, będący częścią opakowania produktu, nie może skutkować podaniem na opakowaniu innej masy mięsa, niż ta, którą finalnie otrzymuje konsument. Jest to niezależne od tego, że substancja ta stanowiła wcześniej integralną całość produktu. Producent nie może uwolnić się od odpowiedzialności dostarczenia konsumentowi takiego artykułu spożywczego, jakiego spodziewa się wybierając go na podstawie informacji zawartych na opakowaniu, w tym oczekując, że zakupi on zadeklarowaną ilość (wagę) mięsa. Zatem, oznaczenie ilościowe ma odzwierciedlać zakupiony przez konsumenta produkt o określonym ciężarze, a nie jak twierdzi Spółka, podnosząca w skardze kasacyjnej, że dopiero mięso zważone wraz z wkładką absorbującą, oddaje ilość produktu. W konsekwencji należy przyznać, że o ile wyciek wody z mięsa świeżego stanowi naturalny proces (dlatego też opakowanie badanego produktu zwiera wkładkę absorpcyjną umożliwiającą odsączanie jej nadmiaru), to przynajmniej do dnia minimalnej trwałości do spożycia, mięso to powinno posiadać deklarowane właściwości, w tym określoną wagę. Jeżeli zatem masa netto mięsa może ulegać zmianie, w zależności od stopnia wycieku wody, powinno to zostać przewidziane i uwzględnione w opisie produktu. Tymczasem w przedmiotowym postepowaniu przeprowadzone dowody wykazały, iż zadeklarowana przez producenta masa produktu nie została dotrzymana. Z powyższych względów zatem również zarzut "błędnego przyjęcia, że produkt w którym nie wprowadzono żadnych zmian i który nie narusza interesów konsumentów w sposób istotny, jest produktem zafałszowanym" nie mógł okazać się zasadny. Kasator nie zauważa, że skoro nieprawidłowo oznaczona masa netto nie odpowiada stanowi rzeczywistemu produktu, to tym samym okoliczność ta wypełnia dyspozycję art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej. W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do kwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż organy w sposób prawidłowy zakwestionowały jakość handlową przedmiotowych partii mięsa i wymierzyły skarżącej karę pieniężną, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 u.j.h. Tym samym omawiany zarzut (zawarty w punkcie 1b petitum skargi kasacyjnej) należało uznać za bezzasadny. Przechodząc do rozpatrzenia zarzutu zawartego w pkt 1c petitum skargi kasacyjnej, NSA podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie zaakceptowania wysokości wymierzonej kary administracyjnej. Wskazania wymaga, że ustawodawca pozostawił w tym zakresie uznaniu organu wysokość wymierzonej kary w zależności od ziszczenia się poszczególnych czynników. Działanie organu w tym zakresie nie wykracza poza ramy określone w art. 40a ust. 5 u.j.h. zgodnie z którym ustalając wysokość kary pieniężnej, organy Inspekcji Jakości Handlowej uwzględniają wymienione przesłanki. Były to zatem zgodnie z art. 40a ust. 5 u.j.h.: stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych. Analiza treści uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji jasno i wyczerpująco odniósł się do tych przesłanek i wysokości wymierzonej przez organy Spółce kary, uznając że organy działały zgodnie z prawem, szczegółowo uwzględniając wszystkie kryteria. WSA zasadnie też stwierdził, że kara mieści się w ustalonych granicach i stanowi ułamek możliwego obciążenia w tym zakresie. Tak więc i ten aspekt zarzutów kasacyjnych należało uznać za niezasadny. Odnosząc się z kolei do zarzutu zawartego w pkt 1d, petitum skargi kasacyjnej, w którym Spółka podkreśla, że w zakładach PLUKON, znajdujących się w krajach UE występuje odmienna interpretacja art. 7 ust. 1 lit. a oraz art. 16 rozporządzenia (UE), należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie nie występuje kolizja norm prawa unijnego z krajowym. Ustawa o jakości handlowej wprowadziła krajowe przepisy, nie pozostające w sprzeczności z unijnymi, w tym definicję artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego (rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 nie definiuje takiego pojęcia), jak również wprowadziła sankcje za określone czynności np. wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej, nakaz wycofania produktu z obrotu, nakaz zmiany oznakowania. Podkreślić też należy, iż zgodnie z motywem IV preambuły do rozporządzenia nr 1169/2011 generalną zasadą prawa żywnościowego jest zapewnienie konsumentom podstawy do dokonywania świadomych wyborów dotyczących spożywanej przez nich żywności i uniemożliwienie jakichkolwiek praktyk, które mogłyby wprowadzić konsumenta w błąd. Stosownie do art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1169/2011 informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Przy czym, zgodnie z art. 7 ust. 2 informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta, natomiast oznakowanie wprowadzające w błąd to zarówno oznakowanie nieprawdziwe i mylące, jak również niepełne, niewystarczająco precyzyjne jak i wieloznaczne. Wobec stwierdzenia (jak wyżej przedstawiono), że w rozpoznawanym przypadku doszło do nieprawidłowego oznaczenia ilościowego sprzedawanych partii mięsa, w konsekwencji brak spójności między ilością zadeklarowanego mięsa na opakowaniu, a jego faktyczną wagą może wprowadzać potencjalnego konsumenta w błąd, co z kolei nie może być tolerowane przez obowiązane do wykonywania zadań w zakresie czuwania nad przestrzeganiem właściwej jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych organy. Tym samym, omawiany zarzut strony należało uznać za bezzasadny. Konkludując, wobec braku zasadności omówionych zarzutów naruszenia prawa procesowego oraz materialnego, uprawnione było stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji, wyrażone w zaskarżonym wyroku. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). NSA uwzględnił to, że pełnomocnik organu został ustanowiony na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji oraz sporządził w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a., odpowiedź na skargę kasacyjną.