II GSK 1556/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1167/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 marca 2020 r. nr BP.5530.81.2019.1235.BTM.3003 w przedmiocie cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego i zawieszenia wydania nowych świadectw kierowców 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1167/20, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 marca 2020 r., w przedmiocie cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego i zawieszenia wydania nowych świadectw kierowców. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. Sp. z o.o. w S., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Na podstawie art. 174 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 32f ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1539; powoływanej dalej jako: u.t.d.) oraz art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE L 2009.300.72) wraz z pkt 10 poz. 3 Załącznika nr I "Kategoryzacja poważnych naruszeń" do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. (Dz. U. UE L 2016.74.8) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że na odpowiedzialność przewoźnika w oparciu o prawo unijne w związku z naruszeniem przepisów normujących instytucję świadectwa kierowcy, nie ma wpływu uprzednie nałożenie przez właściwe organy państwowe kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonej na podstawie Załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; 2. prawa materialnego, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 32f ust. 3 u.t.d. w zw. z art. 3, 12 i 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21.10.2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych oraz art. 22 i art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące akceptacją nałożenia przez organ na skarżącą sankcji nieproporcjonalnej do wagi naruszenia przepisów unijnych, a nadto sankcji wiążącej w razie naruszenia, którego dopuścił się przewoźnik (brak wyboru innych kar), co stanowi nie tylko przejaw naruszenia zasady pierwszeństwa prawa unijnego w polskim porządku prawnym oraz zasad implementacji prawa wspólnotowego, ale i daleko idącym ograniczeniem swobody działalności gospodarczej; 3. przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; powoływanej dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 81 k.p.a. oraz art. 73 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wady postępowania administracyjnego wyrażającej się w niezapewnieniu skarżącej czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym, w szczególności poprzez umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji w I instancji, co miało wpływ na treść wyroku; 4. przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę prawidłowości ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych, w szczególności przez pryzmat wskazywanych przez skarżącą okoliczności dotyczących postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, co miało wpływ na treść wyroku. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania większości zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się już do analogicznych w istocie problemów prawnych w zbliżonych stanach faktycznych spraw (wyrok NSA z 7 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1094/21; wyrok NSA z 14 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 1291/19; wyrok NSA z 27 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 465/20, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny przedstawione w uzasadnieniach wskazanych powyżej wyroków NSA, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, a zatem uznał za zasadne odwołanie się do motywów przywołanych rozstrzygnięć. Przypomnieć należy, że jak wskazuje sama strona skarżąca kasacyjnie, przyczyną braku świadectwa kierowcy był błąd pracownika administracyjnego spółki, który w ramach swoich obowiązków pracowniczych był odpowiedzialny za wypełnianie przez spółkę warunków przewozu drogowego. Nie zasługuje w związku z tym na uwzględnienie zarzut nr 1 dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 32f ust. 3 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych wraz z pkt 10 poz. 3 Załącznika nr I "Kategoryzacja poważnych naruszeń" do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18.03.2016 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że na odpowiedzialność przewoźnika w oparciu o prawo unijne w związku z naruszeniem przepisów normujących instytucję świadectwa kierowcy, nie ma wpływu uprzednie nałożenie przez właściwe organy państwowe kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonej na podstawie Załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie Sąd I instancji przedstawił trafny wywód, który zasługuje w zupełności na akceptację. Wobec tego Sąd II instancji nie ma potrzeby powtarzania tej argumentacji. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że na odpowiedzialność przewoźnika nie może w tym przypadku mieć wpływu okoliczność wcześniejszego nałożenia na niego innej kary (pieniężnej) za stwierdzone naruszenie, na podstawie Ip. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., gdyż sankcje wynikające z prawa unijnego oraz prawa krajowego nie są ze sobą powiązane, a mające pierwszeństwo przed regulacjami krajowymi i bezpośrednie zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 i rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 przewidują za naruszenia w obrębie świadczenia usług międzynarodowych przewozów drogowych możliwość nakładania różnych kar za to samo przewinienie, w zależności od jego istotności. Jak wyżej wskazano, przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy stanowi bardzo poważne naruszenie przepisów i z tego powodu podlega dodatkowej sankcji administracyjnej. Za prawidłowy należy uznać pogląd, że nie ma też istotnego znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia, dokonana przez ustawodawcę we wrześniu 2018 r. nowelizacja przepisów u.t.d. mająca charakter systematyzujący te przepisy w zgodności z prawem UE, gdyż przedmiotowa sankcja wynikała bezpośrednio z prawa UE, tj. wspomnianego wyżej rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że sankcja wynikająca z tego przepisu pełni przede wszystkim funkcję prewencyjną, służy bowiem mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Strona jako profesjonalista wykonujący usługi transportowe miała pełną świadomość co do zatrudniania kierowców i dokumentów, jakimi winni się legitymować zatrudniani kierowcy, niebędący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że przedsiębiorca przewozowy odpowiada za zatrudnianych pracowników i za posiadane przez nich dokumenty oraz ponosi w tym przedmiocie odpowiedzialność. Określone w ustawie wymogi powinny być spełnione w dniu dokonywania przewozu drogowego rzeczy w transporcie międzynarodowym i nie przewidują one konwalidowania w okresie późniejszym. Nie ma usprawiedliwionych podstaw także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 32f ust. 3 u.t.d. w zw. z art. 3, 12 i 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych oraz art. 22 i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP i art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące akceptacją nałożenia przez organ na skarżącą sankcji nieproporcjonalnej do wagi naruszenia przepisów unijnych, a nadto sankcji wiążącej w razie naruszenia, którego dopuścił się przewoźnik (brak wyboru innych kar). Zgodnie z art. 32f ust. 3 u.t.d., w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. W tym kontekście należy podkreślić, iż art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1072/2009 stanowi, że w przypadku poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje, takie jak: a) zawieszenie wydawania świadectw kierowców; b) cofnięcie świadectw kierowców; c) uzależnienie wydania świadectw kierowców od dodatkowych warunków w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu; d) czasowe lub trwałe cofnięcie niektórych lub wszystkich uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej; e) czasowe lub trwałe cofnięcie licencji wspólnotowej. Państwa członkowskie na mocy pkt 25 preambuły rozporządzenia nr 1072/2009 zostały zobowiązane do podjęcia działań niezbędnych do wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji. Sąd drugiej instancji zauważa, że stosownie do art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009, wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. W myśl zaś art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który: a) jest posiadaczem licencji wspólnotowej; oraz b) albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim: - na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych oraz, w odpowiednich przypadkach, - na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim. Stosownie do treści art. 5 ust. 2 rozporządzenia 1072/2009 świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1. Treść powyższych przepisów koresponduje z pkt 12 preambuły rozporządzenia nr 1072/2009, zgodnie z którym świadectwo kierowcy ustanawia się w celu umożliwienia państwom członkowskim skutecznego sprawdzenia, czy kierowcy z państw trzecich są legalnie zatrudnieni lub pozostają do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Zatem zasadnym jest uznanie, że zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku, jest konsekwencją zobowiązania państw członkowskich do podjęcia działań w zakresie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji (pkt 25 preambuły rozporządzenia nr 1072/2009 r.). Nie można się zatem zgodzić ze stanowiskiem kasatora, że z punktu widzenia zasady proporcjonalności skoro doszło do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określonej na podstawie Załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a dodatkowo w prawie wspólnotowym sankcją za brak świadectwa kierowcy jest cofnięcie tego dokumentu, to organ nie może ponadto orzec o zawieszeniu wydawania świadectw także dla (innych) kierowców przez okres roku. Podkreślić należy, że literalne brzmienie art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1072/2009 wskazuje, że sankcje określone w tym przepisie muszą zostać nałożone w przypadku poważnego naruszenia, przy czym za poważne naruszenie ustawodawca nakazuje uznać wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców. Jak zauważa się w orzecznictwie brak lub niewłaściwie wykorzystywanie świadectwa kierowcy poprzez niespełnienie warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy, prowadzi do bardzo poważnego naruszenia polegającego na przewozie towarów bez ważnego świadectwa kierowcy. W świetle ww. argumentacji bezzasadne też było zarzucanie, że organ przyjął, iż została zachowana zasada proporcjonalności, bez przeprowadzenia wystarczającego postępowania dowodowego. Zdaniem składu orzekającego NSA trafności dotychczasowych wywodów nie podważa też zarzut naruszenia art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W myśl akapitu trzeciego tego przepisu dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Należy stwierdzić, że można powołać się bezpośrednio na naruszenie przepisów dyrektywy wówczas, gdy jej postanowienia nie zostały wprowadzone do krajowego porządku prawnego albo wówczas, gdy zostały one wprowadzone do krajowego porządku prawnego nieprawidłowo. W sytuacji implementacji dyrektywy stosowanie dyrektywy - dla osiągnięcia rezultatu, o którym mowa w art. 288 TFUE - wymaga prounijnej wykładni przepisów prawa krajowego (nazywanej pośrednią skutecznością dyrektyw). W związku z powyższymi wywodami należy jednoznacznie przyjąć, iż taka sytuacja nie ma miejsca na gruncie przepisów wskazywanych w niniejszej sprawie. Z tych przyczyn, analizowane zarzuty z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Za chybione uznać należy także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę prawidłowości ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych, w szczególności przez pryzmat wskazywanych przez skarżącą okoliczności dotyczących postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Zarzuty te sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. NSA nie podzielił zarzutów skargi kasacyjnej akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Stan faktyczny zaakceptowany przez Sąd I instancji nie został przez skarżącą kasacyjnie skutecznie podważony ponieważ ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że skarżąca spółka w toku postępowania nie kwestionowała faktu, że kierujący nie posiadał świadectwa kierowcy, jednocześnie wskazując, iż organ nieprawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, iż zasadnie oceniono sytuację, w której we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca kasacyjnie wskazała, że złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 marca 2019 r., nr WITD.DL0152.I0973/10/19 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że odnosząc się do tego wniosku, organ wyjaśnił, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 10 marca 2020 r., nr BP.504.573.2019.1235.DL1.2670 odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej. Dlatego też GITD uznał, że brak było podstaw do zawieszenia toczącego się postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. W tym zakresie Sąd I instancji przedstawił trafny wywód, który zasługuje w zupełności na akceptację. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 §1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. oraz art. 73 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wady postępowania administracyjnego wyrażającej się w niezapewnieniu skarżącej czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym, w szczególności poprzez umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. W omawianym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podzielił również stanowisko Sądu I instancji odnośnie braku podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wskazać należy, że organ I instancji w toku prowadzonych w tej sprawie postępowań informował stronę nie tylko o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, ale także - powołując się na art. 10 k.p.a. - o przysługującym stronie uprawnieniu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz prawie wypowiedzenia się w sprawie. Nadto podnieść należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane naruszenie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W niniejszej sprawie zarówno w skardze złożonej od decyzji organu II instancji, jak i w skardze kasacyjnej, podnosząc powyższy zarzut, skarżąca nie wskazała jakich konkretnych czynności procesowych, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, z powodu braku prawidłowego pouczenia w trybie art. 10 k.p.a. nie mogła w postępowaniu administracyjnym dokonać. Rzecz też w tym, że cały materiał dowodowy zgromadzony został przez organ pierwszej instancji i wobec tego materiału strona zajęła stanowisko w odwołaniu. Organ drugiej instancji wydał zaś decyzję opierając się na zgromadzonym wcześniej materiale wobec którego strona zajęła stanowisko procesowe. Jak powiedziano wyżej, to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Stwierdzić zatem należy w okolicznościach tej sprawy, iż skarżąca nie wykazała takiego związku przyczynowego, dlatego też nie można uznać naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. za naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 wyroku, na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona na rzecz organu kwota stanowi wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie, w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a., odpowiedzi na skargą kasacyjną oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym profesjonalnego pełnomocnika, który nie występował przed sądem pierwszej instancji.