II GSK 1544/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Ch. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2025 r. sygn. akt III SAB/Wr 24/24 w sprawie ze skargi K. Ch. na bezczynność Starosty Świdnickiego w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo w przedmiocie stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt III SAB/Wr 24/24, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę K. Ch. (dalej: skarżący) na bezczynność Starosty Świdnickiego (dalej: Starosta, organ I instancji) w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo w przedmiocie stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż pismem z dnia 8 maja 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie braku udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości. Pismo to stanowiło ustosunkowanie się skarżącego do stwierdzonych w protokołach kontroli nieprawidłowości. Sąd zauważył, że z akt administracyjnych wynika, że skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego przesłano dwa protokoły z przeprowadzonych 8 maja 2018 r. kontroli. Do protokołów organ l instancji dołączył prośbę o ustosunkowanie się do stwierdzonych w protokołach nieprawidłowości w terminie 7 dni od ich otrzymania. W dniu 22 maja 2018 r. skarżący wniósł do organu l instancji pismo zawierające jego stanowisko w odniesieniu do stwierdzonych protokołem nieprawidłowości. W wyniku postępowania administracyjnego, Starosta w dniu 13 czerwca 2018 r. wydał decyzję nr KD.7140.34.2018, od której skarżący nie wniósł odwołania w związku z czym decyzja ta stała się prawomocna. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wr 431/20 nie stwierdził podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Następnie skarżący w dniu 29 lutego 2024 r. wniósł ponaglenie na przewlekłość organu I instancji w zakresie odpowiedzi na pismo z dnia 22 maja 2018 r. Postanowieniem z dnia 12 marca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu stwierdziło, że brak jest podstaw do uwzględniania ponaglenia, bowiem w sprawie nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.). WSA uzasadniając odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej stwierdził, że odpowiedź na wyjaśnienia do protokołu nie jest władczą formą działań administracji, nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach kontrolowanej jednostki, a stanowi jedynie odpowiedź na wniesione przez skarżącego wyjaśnienia. Wskazano, że w ramach postępowania kontrolnego nie podejmuje się czynności procesowych prowadzących do przyznania stronie prawa lub nałożenia na nią obowiązku, lecz zmierza się do wykrycia nieprawidłowości i umożliwienia ich usunięcia kontrolowanemu. Wobec tego odpowiedź na wyjaśnienia w sprawie nieprawidłowości ujawnionych w protokole kontroli nie stanowi aktu ani czynności władczej ingerencji organu i nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Nie jest więc aktem ani czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. W związku z powyższym, w ocenie Sądu I instancji wniesiona skarga dotyczyła aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych i tym samym należało ją odrzucić. II Skarżący wniósł skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Sądu I instancji żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 84 ust. 4 i 5 oraz art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez bezpodstawne nie poinformowanie kontrolowanego o wszczęciu wobec niego postępowania dotyczącego wymierzenia kary pieniężnej skutkującej wydaniem decyzji z 13 czerwca 2018 r., co powinno wystąpić po zakończeniu czynności kontrolnych oraz po złożeniu przez niego pisma wyjaśniającego w dniu 22 maja 2018 r. II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 61 § 4 k.p.a. poprzez uznanie, że Starosta Świdnicki, jako prowadzący czynności kontrolne dot. przewozu osób przez firmę skarżącego nie pozostawał w bezczynności w sprawie udzielenia odpowiedzi na pismo wyjaśniające kontrolowanego z 22.05.2018 r., pomimo tego, że organ prowadzący postępowanie po dniu złożenia wyjaśnień przez kontrolowanego w ww. piśmie, prowadził postępowania skutkujące wydaniem decyzji z dnia 13 czerwca 2018 r. o nałożeniu kary pieniężnej, czym naruszono zasadę zaufania do organu administracji publicznej i transparentności jego działania. 2) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. przez błędną ocenę działania organu administracji publicznej i uznanie, że organ nie pozostał w zwłoce w udzieleniu odpowiedzi, pomimo złożenia przez stronę odpowiedzi wobec protokołu kontroli, czym naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, oraz, że wbrew ww. zasadzie przed wydaniem decyzji nie umożliwiono wypowiedzenie się kontrolowanemu co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W badanej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Należy wskazać, że z zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej jak również z jej uzasadnienia wynika, iż skarżący dąży w istocie do podważenia postępowania administracyjnego zakończonego prawomocną decyzją z dnia 13 czerwca 2018 r., której prawidłowość skarżący już raz próbował wzruszyć składając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o stwierdzenie jej nieważności, która została oddalona wyrokiem z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wr 431/20. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla zatem, że argumentacja skarżącego dotycząca już zakończonego postępowania administracyjnego nie mogła odnieść skutku w niniejszej sprawie dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo w przedmiocie stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości. W zakresie oceny postanowienia Sądu I instancji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wyrażony w nim pogląd oraz argumentację przytoczoną na jego uzasadnienie, tj. że odpowiedź organu na pismo skarżącego dotyczące stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości nie jest aktem lub czynnością objętą zakresem właściwości sądów administracyjnych wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że skargę na bezczynność organu w przedmiocie wydania aktu, który nie należy do katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych należało odrzucić na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.