II GSK 1508/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 344/20 w sprawie ze skargi W.C. na akt Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 25 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu tymczasowej organizacji ruchu postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok w całości; 2. odrzucić skargę .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 344/20, oddalił skargę W. C. na akt Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 25 maja 2018 r. nr Z.2/4081/121/7.22/2018 w przedmiocie zatwierdzenia projektu tymczasowej organizacji ruchu. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w dniu 25 maja 2018 r. podpisał czynność w zakresie tymczasowej organizacji ruchu w ciągu ulicy K. w S.. Ulica K. została przebudowana w ramach projektu "Budowa drogi krajowej nr S7 o parametrach drogi ekspresowej na odcinku koniec obwodnicy Radomia – granica województwa mazowieckiego km 484+801 – 506-815. W ramach przebudowy ulicy K. nie wykonano fragmentu chodnika od km 0+330 do km 0+424 (strona prawa). Z Projektu tymczasowej organizacji ruchu, wynikało, że bezpieczeństwo pieszych na ulicy K. zostanie zapewnione poprzez wprowadzenie oznakowania pionowego, poziomego oraz odpowiednich elementów bezpieczeństwa ruchu. Tymczasowa organizacja ruchu została przedstawiona na rysunku 2.01, a okres funkcjonowania tymczasowej organizacji ruchu ustalono – na około 6 miesięcy. Do projektu dołączono pozytywną opinię Starosty S. (z 17 kwietnia 2018 r.) i Zarządcy Dróg Powiatowych (z 20 marca 2018 r.). Pismem z 9 grudnia 2019 r. W. C. wezwał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, że jest mieszkańcem S. przy ul K. [...], gdzie znajduje się jego posesja, a wprowadzona tymczasowa organizacja ruchu doprowadziła do zlikwidowania przejścia dla pieszych obok twej posesji – zatwierdzono bowiem ustawienie znaku B-41 (zakaz ruchu pieszych). Po uzyskaniu odpowiedzi i wyjaśnień od GDDKiA, W. C. wniósł skargę na opisany wyżej akt tego organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd pierwszej instancji uzasadniając oddalenie skargi na powyższy akt na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wyjaśnił m.in., że w uzasadnieniu do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 14/13 wyraźnie wskazano, że zatwierdzenie organizacji ruchu drogowego należy do materii publicznoprawnej; nie następuje w drodze decyzji, postanowienia ani aktu prawa miejscowego i ma charakter władczy. Zatwierdzenie organizacji ruchu wykazuje cechy aktu generalnego - oddziałuje generalnie, nie odnosi się do konkretnej sytuacji określonego podmiotu, nie ma charakteru indywidualnego. Zatwierdzenie organizacji ruchu drogowego kreuje nową sytuację prawną osób poruszających się po drogach, lecz nie stanowi aktu wykonawczego. Zatwierdzenie organizacji ruchu ma charakter ogólny i abstrakcyjny, tworzy nową sytuację prawną podmiotów korzystających z dróg i czyni to generalnie - na zasadzie powszechności dostępu. Stąd w tego rodzaju materii nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (tak w uzasadnieniu I OSK 1972/17). Powyższe cechy, zdaniem WSA, powodują, że nie można oczekiwać, aby organ ustalał organizację ruchu z każdym podmiotem korzystającym z drogi lub hipotetycznie mogącym korzystać z drogi czy chodnika. Skarżący jest zainteresowany, by tymczasowa organizacja ruchu odpowiadała jego interesom, jednak zatwierdzenie organizacji ruchu nie może być z powyższych względów dostosowane do jednostki. Zatem nie mogły, w ocenie Sądu pierwszej instancji, odnieść pożądanego przez skarżącego skutku argumenty skargi w zakresie naruszenia innych przepisów prawnych: ustaw czy rozporządzeń. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają natomiast zastosowania w sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem - poprzez nieuwzględnienie na mapie parametrów geometrii drogi, a zgodnie z tym przepisem projekt organizacji ruchu powinien go zawierać, - § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia23 września 2003 r. - poprzez nieprawidłowy opis zagrożeń lub utrudnień wynikających ze skutków wprowadzenia znaku nr B-41 po obu stronach jezdni, - § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez pozbawienie dojścia i dojazdu z działki skarżącego do drogi publicznej, - art. 10 ust. 12 pkt 1 i 3 Prawa o ruchu drogowym - poprzez uznanie, że zapewnione jest bezpieczeństwo wszystkim uczestnikom ruchu oraz zapewnione są potrzeby społeczności lokalnej, w sytuacji gdy interes skarżącego został pominięty, mimo że jest członkiem lokalnej społeczności i odebrano mu bezpieczne i swobodne poruszanie się w obrębie swojej nieruchomości i przy jezdni ul. K. w S, - art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP - poprzez zaakceptowanie przez WSA, że prawa jednostki (w tym prawo własności) mogą być ograniczane w drodze ustawy, natomiast w tych rozważaniach pominięto przekroczenie naruszenia istoty wolności i praw przy wykonywaniu prawa przez organy, co doprowadziło do błędnej konstatacji, że wprowadzona tymczasowa organizacja ruchu nie może naruszać interesu prywatnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną GDDKiA wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W punkcie wyjścia trzeba podnieść, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Tym niemniej nie można tracić z pola widzenia tego, że niezależnie od powyższego, zakres badania sprawy wyznacza także ta wypowiedź, z której wynika, że Sąd "[...] bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania", a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu prawa. Co więcej – a nie jest to bez znaczenia dla wyniku postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną wniesioną w rozpatrywanej sprawie – kolejny i trzeci już zakres badania sprawy wyznacza przepis art. 189 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. W orzecznictwie przyjmuje się, że regulacja zawarta w art. 189 p.p.s.a. ma imperatywny oraz w pełni samodzielny charakter (por. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09). Sąd administracyjny ma zatem obowiązek badania dopuszczalności skargi z urzędu na każdym etapie rozpoznawanej sprawy i to niezależnie od tego, czy w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zastosowanie art. 189 p.p.s.a. i czy zachodzą również brane z urzędu pod uwagę podstawy nieważności (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r., str. 486 – 488 oraz postanowienie NSA z 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 419/11). Trzeba stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego była ocena, czy skarga nie ulegała odrzuceniu przez Sąd I instancji. Rezultat tej oceny prowadzi do wniosku, że w sprawie zaktualizowały się przesłanki stosowania art. 189 p.p.s.a., o czym przekonują następujące argumenty. W rozpatrywanej sprawie GDDKiA zatwierdził projekt tymczasowej organizacji ruchu w ciągu ulicy K. w S. W. C., będący właścicielem posesji przy K. w S., w skardze podnosił, że zatwierdzona organizacja ruchu wyłączyła możliwość poruszania się pieszo po stronie drogi, przy której znajduje się jego posesja oraz dojazd do niej pojazdami silnikowymi. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji odwołując się do uchwały NSA z 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OPS 14/13) przyjął, że zatwierdzenie organizacji ruchu drogowego: - należy do materii publicznoprawnej; - nie następuje w drodze decyzji, postanowienia, nie jest też pisemną interpretacją przepisów wydawaną w indywidualnej sprawie, ani aktem prawa miejscowego, jak i aktem nadzoru; - ma charakter władczy; - wykazuje cechy aktu generalnego - oddziałuje generalnie, nie odnosi się do konkretnej sytuacji określonego podmiotu; - kreuje nową sytuację prawną osób poruszających się po drogach, lecz nie stanowi aktu wykonawczego; - ma charakter ogólny i abstrakcyjny; - nie ma charakteru normatywnego. W cytowanej uchwale NSA uznał, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego, wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zatwierdzenie projektu tymczasowej organizacji ruchu w ciągu ulicy K. w S. dokonane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jest aktem (czynnością) podlegająca kognicji sądów administracyjnych. Z tym poglądem nie można się zgodzić. NSA w składzie rozpoznającym sprawę w całości podziela stanowisko wyrażone w uchwale NSA z 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OPS 14/13). Jednakże odnosząc się do realiów niniejszej sprawy podkreślić trzeba, że zatwierdzenia tymczasowej organizacji ruchu dokonała nie jednostka samorządu terytorialnego, lecz Główny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w związku z wykonaniem odcinka chodnika znajdującego się w ciągu ulicy K. w S. w ramach projektu: Budowa drogi krajowej nr S7 o parametrach drogi ekspresowej na odcinku koniec obwodnicy Radomia – granica województwa mazowieckiego. Fakt wydania tego aktu (czynności) przez GDDKiA w sposób diametralny zmienia jego ocenę prawną. Powyższy akt (czynność) został wydany na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.) oraz art. 10 ust 3. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.) w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest zarządcą dróg krajowych oraz organem zarządzającym ruchem na tych drogach. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, w szczególności przez zatwierdzanie organizacji ruchu. Do działań tych uprawniony jest zarząd drogi. Organizacja ruchu na drogach publicznych polega między innymi na sposobie umieszczania znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu (§ 1 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia) i jest ustalana przez organ zarządzający ruchem. Ustalenie ruchu następuje w kilku etapach: pierwszy to rozpatrzenie projektu organizacji ruchu oraz wniosków dotyczących zmian organizacji ruchu, drugi - opracowanie projektu organizacji ruchu uwzględniające wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu, trzeci – zatwierdzenie organizacji ruchu na podstawie złożonych projektów, czwarty – przekazanie zatwierdzonych organizacji ruchu do realizacji (§ 3 ust. 1). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia organ zarządzający ruchem zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu. Nie budzi zatem wątpliwości, że GDDKiA jako organ zarządzający drogą krajową S7 był uprawniony do decydowania o organizacji ruchu na tej drodze, w tym także zatwierdzenia organizacji ruchu w związku z wykonaniem odcinka chodnika znajdującego się w ciągu ulicy K. w S. w ramach projektu: Budowa drogi krajowej nr S7 o parametrach drogi ekspresowej na odcinku koniec obwodnicy Radomia – granica województwa mazowieckiego. Jeśli poza sporem są zagadnienia podniesione w uchwale NSA sygn. akt I OPS 14/1 co do ogólnej oceny charakteru prawnego zatwierdzenia organizacji ruchu (charakter ogólny i abstrakcyjny, tworzący - na zasadzie powszechności dostępu - nową sytuację prawną podmiotów korzystających z dróg) rozstrzygnięcia wymaga zagadnienie właściwości sądów administracyjnych do rozpoznania skargi na powyższy akt (czynność) wydany przez Głównego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznacza granice właściwości sądu administracyjnego przez regulacje rodzaju skarg, przy czym stanowi, że regulacja ta nie jest zamknięta, sądy administracyjne orzekają bowiem także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Zatem zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w sposób pozytywny. Z tak oznaczonego zakresu sprawowania kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne oraz ich właściwości wynika, że dla uznania właściwości sądu administracyjnego konieczne jest nie tylko to, że przedmiotem sprawy jest działalność administracji publicznej, ale także to, że sprawa jest załatwiana w takiej prawnej formie działania administracji publicznej, która poddana została kontroli sądu administracyjnego, albo zamieszczenie w ustawie wyraźnego przepisu wskazującego na możliwość wniesienia danej sprawy do sądu administracyjnego. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wprost nie wskazał takiego przepisu, czy to ogólnego wynikającego z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani też przepisu szczególnego. Ustawa o drogach publicznych nie zawiera żadnego przepisu, w którym wskazywałaby na możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu przez Głównego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Pozostaje zatem dokonanie analizy charakteru prawnego działania Głównego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu głównie przez pryzmat art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powszechnie przyjmuje się, że dla określenia właściwości sądów administracyjnych do rozpoznawania tych skarg koniecznej jest stwierdzenie, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. można mówić, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, a więc nie mają charakteru generalnego; jakich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Jeśli chodzi o ten ostatni warunek, to konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek określonego adresata. Inaczej mówiąc musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku oznaczonego podmiotu. Uprawnienie lub obowiązek wynika z przepisu prawa, jeżeli ich powstanie nie wymaga konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej (por. uchwała z dnia: 23 lutego 2010 r., sygn. akt II GPS 6/09, 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II GPS 2/13). Mając na uwadze powyższe elementy, które w doktrynie określa się jako konstytuujące pojęcie aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (B. Adamiak w: Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, 2006 r., nr 2, str. 16), uznać należy, że brak jest uzasadnionych podstaw, aby zatwierdzenie projektu tymczasowej organizacji ruchu móc zaliczyć do kategorii aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Oceniając charakter aktu zatwierdzenia organizacji ruchu NSA stanął na stanowisku, że akt ten oddziałuje generalnie na użytkowników dróg, a zatem nie odnosi się konkretnie do sytuacji indywidualnie określonego podmiotu. Zatwierdzenie organizacji ruchu nie stanowi zatem władczego rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie. Akt ten należy zaliczyć do kategorii aktów zarządzania poprzez stosowanie norm prawnych. Powoduje on wprawdzie powstanie nowej sytuacji prawnej adresatów aktu, tworzy reguły zachowania podmiotów korzystających z dróg, które mieszczą się w kategorii powszechnych norm prawnych, to jednak nie są one jednak formą stanowienia przepisów prawnych, ale formą stosowania przepisów prawnych. Mając powyższe na uwadze czynność zatwierdzenia organizacji ruchu dokonana przez Głównego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z tych przyczyn należało uznać, że skarga na zatwierdzenie projektu tymczasowej organizacji ruchu dokonane przez Generalnego Dyrektora Dróg krajowych i Autostrad jest niedopuszczalna, bowiem wniesiono ją w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skarga ta podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wobec nieodrzucenia tejże skargi przez Sąd pierwszej instancji, Naczelny Sad Administracyjny był zobligowany do zastosowania art. 189 p.p.s.a. Przepis ten pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na własną ocenę, czy w dacie orzekania przed wojewódzkim sądem administracyjnym istniały przesłanki do odrzucenia skargi, niezależnie od tego, jak w tym zakresie orzekł Sąd pierwszej instancji. Skoro zatem Sąd pierwszej instancji rozpoznał merytorycznie skargę ulegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to fakt ten skutkuje nieważnością, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Takie rozstrzygnięcie nie stanowi o pozbawieniu skarżącego prawa do sądu. Właściwość sądów administracyjnych wyznacza przepis art. 184 Konstytucji RP, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Już z tego przepisu wynika, że to ustawa wyznacza zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Nie można więc twierdzić, że ustawa (ustawy) określająca właściwość sądów administracyjnych nie może pozostawić poza zakresem kontroli sądu administracyjnego niektórych przejawów działalności administracji publicznej, ponieważ stanowiłoby to naruszenie innej zasady konstytucyjnej, wyrażonej w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, która zakazuje zamykania drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Należy bowiem pamiętać, że określenie w ustawie zakresu kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne wyznacza jedynie właściwość sądów administracyjnych. Nie zamyka to drogi sądowej, ponieważ we wszystkich sprawach, które ustawowo nie zostały zastrzeżone do właściwości innych sądów, wymiar sprawiedliwości sprawują sądy powszechne (art. 177 Konstytucji RP). O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w pkt 3 sentencji postanowienia w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.