II GSK 1483/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 13 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. w M., [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 969/25 o odrzuceniu skargi A. w M., [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 16 stycznia 2025 r. nr DNP-I.491.2.2025 w przedmiocie przedłużenia okresu ustanowienia tymczasowego zarządu przymusowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 3 czerwca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 969/25, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę A. w M., [...] (dalej: skarżąca) na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 16 stycznia 2025 r. w przedmiocie przedłużenia okresu ustanowienia tymczasowego zarządu przymusowego oraz orzekł o zwrocie A. w M. kwoty 200 złotych uiszczonej tytułem wpisu od skargi. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z 25 lipca 2023 r. Minister Rozwoju i Technologii, na podstawie art. 6a ust. 2 w związku z art. 6a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących bezpieczeństwu narodowego (Dz. U. z 2023 r. poz. 129 i 185; dalej: ustawa o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących bezpieczeństwu narodowego), m.in. ustanowił wobec B. Sp. z o.o. w W. na okres 6 miesięcy tymczasowy zarząd przymusowy w celu zbycia posiadanych przez ten podmiot środków finansowych, funduszy i zasobów gospodarczych. Jako osobę wykonującą zarząd wskazano P. R. P. Decyzją z 23 stycznia 2024 r. Minister Rozwoju i Technologii przedłużył do 12 miesięcy ustanowiony decyzją z 25 lipca 2023 r. tymczasowy zarząd przymusowy. Decyzja ta została doręczona B. Sp. z o.o. w W. oraz P. R. P., tj. wyznaczonemu tymczasowemu zarządcy przymusowemu. Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 14 czerwca 2024 r. wyznaczył C. R. (w miejsce P. R. P.) jako osobę wykonującą zarząd wobec podmiotu B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Następnie Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 23 lipca 2024 r. przedłużył do 18 miesięcy określony decyzją z 25 lipca 2023 r. i z 23 stycznia 2024 r. okres ustanowienia wobec podmiotu B. Sp. z o.o. w W. tymczasowego zarządu przymusowego w celu zbycia posiadanych przez ten podmiot środków finansowych, funduszy i zasobów gospodarczych. Decyzja ta została doręczona B. Sp. z o.o. w W. oraz C. R. Z kolei decyzją z 16 stycznia 2025 r. Minister Rozwoju i Technologii przedłużył do 24 miesięcy określony decyzją z 25 lipca 2023 r., z 23 stycznia 2024 r. i z 23 lipca 2024 r. okres ustanowienia wobec podmiotu B. Sp. z o.o. w W. tymczasowego zarządu przymusowego w celu zbycia posiadanych przez ten podmiot środków finansowych, funduszy i zasobów gospodarczych. Decyzja ta została doręczona B. Sp. z o.o. w W. oraz C. R. Pismem z 19 lutego 2025 r. skarżąca wniosła skargę na decyzję z 16 stycznia 2025 r. wskazując, że jest wyłącznym wspólnikiem B. Sp. z o.o. w W., dlatego posiada bezpośredni interes prawny w wyniku tego postępowania. Skarżąca podkreśliła, że zaskarżona decyzja o przedłużeniu okresu tymczasowego zarządu przymusowego prowadzi do bezpośredniego naruszenia praw spółki wynikających z przepisów Kodeksu spółek handlowych. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym opartym na konkretnych przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Wyjaśniając motywy odrzucenia skargi WSA w Warszawie wskazał, że interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Osoba, która nie posiada interesu prawnego, nie może poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W przypadku niewykazania tego rodzaju legitymacji, sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić. W ocenie Sądu skarżąca spółka posiada jedynie interes faktyczny w rozstrzygnięciu sprawy, w której adresatem zaskarżonej decyzji był inny podmiot, co nie jest wystarczające do uznania jej interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja w przedmiocie przedłużenia tymczasowego zarządu przymusowego leżąca u podstaw przedmiotowej sprawy została bowiem wydana w stosunku do B. Sp. z o.o. w W., a więc nie dotyczy praw i obowiązków skarżącej spółki (udziałowca B. Sp. z o.o. w W.) i tym samym nie ma bezpośredniego przełożenia na sytuację prawną skarżącej spółki. W wyniku wydania zaskarżonej decyzji, nie doszło według WSA w Warszawie do naruszenia interesu prawnego skarżącej, który polegałby na istnieniu związku między rozstrzygnięciem organu a jej własną indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z przepisów prawa. Skarżąca nie jest ani adresatem zaskarżonej decyzji, ani nie jest wskazana jako strona postępowania administracyjnego. Natomiast twierdzenie, że ma interes prawny w tym postępowaniu oraz że zaskarżona decyzja prowadzi do naruszenia jej praw, zdaniem Sądu, jest niewystarczające. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. w związku z art. 6a ust. 11 pkt 2 w związku z art. 6a ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących bezpieczeństwu narodowego w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja RP) w związku z art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), poprzez odrzucenie skargi skarżącej kasacyjnie od zaskarżonej decyzji pomimo braku zaistnienia przesłanek odrzucenia w postaci niedopuszczalności wniesienia skargi, w szczególności wadliwego niedostrzeżenia posiadania przez skarżącą kasacyjnie legitymacji procesowej czynnej i interesu prawnego w zaskarżeniu zaskarżonej decyzji, a ponadto zaniechanie przeprowadzenia analizy sprawy i przesłanek rozpoznania skargi skarżącej kasacyjnie, a w konsekwencji braku przedstawienia własnego toku myślenia przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a zamiast tego oparcie się przez WSA wyłącznie na wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w innej sprawie, pomimo iż nie ma on mocy wiążącej w niniejszej sprawie, ani charakteru uchwały oraz powieleniu uzasadnienia innych rozstrzygnięć wydanych w sprawach wspólników spółek B. (np. V SA/Wa 2425/24, V SA/Wa 971/25, V SA/Wa 2813/24, V SA/Wa 2772/24); ← co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ narusza prawo do sądu skarżącej kasacyjnie z uwagi na brak rozpoznania jego skargi, a ponadto lakoniczne uzasadnienie sprawia, że jest nadzwyczaj utrudnione, jeśli nie niemożliwe, skontrolowanie poprawności toku rozumowania WSA. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w trybie autokontroli jako w całości uzasadnionej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uwzględnienie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. III W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości na podstawie art. 184 p.p.s.a. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji, która w niniejszej sprawie nie występuje. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. W skardze kasacyjnej podniesiono jeden zarzut, kwestionujący zgodność z prawem dokonanej przez WSA oceny dopuszczalności wniesienia skargi skarżącej spółki na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 16 stycznia 2025 r. w przedmiocie przedłużenia okresu ustanowienia tymczasowego zarządu przymusowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ten zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny. Niezasadnie zarzuca skarżąca kasacyjnie, że w tej sprawie Sąd naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazania co do dalszego postępowania. Zdaniem NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W sposób wystarczający Sąd przedstawił w nim stan faktyczny przyjęty za podstawę postanowienia, wskazując z jakich przyczyn skarga podlegała odrzuceniu, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń WSA w kwestionowanym zakresie. Natomiast brak przekonania skarżącej kasacyjnie o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym zwłaszcza odnośnie do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, nie oznacza wadliwości uzasadnienia orzeczenia, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącą kasacyjnie, nie uzasadnia zatem twierdzenia, że uzasadnienie orzeczenia zawiera wady konstrukcyjne, czy też że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem poprzez zarzut jego naruszenia nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani też stanowiska sądu odnośnie do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13). Nie ma też racji skarżąca kasacyjnie kwestionując prawidłowość poglądu Sądu, że będąc wspólnikiem podmiotu wobec którego toczyło się postępowanie w sprawie przedłużenia okresu ustanowienia tymczasowego zarządu przymusowego na podstawie ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących bezpieczeństwu narodowego, nie ma możliwości udziału w tym postępowaniu sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie podziela przyjęty już w dotychczasowym orzecznictwie pogląd w tym zakresie (por. postanowienie NSA z 12 września 2024 r., sygn. akt II GZ 373/24). W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalone jest bowiem stanowisko, że o tym, czy podmiot ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny. Interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. to istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem, czynnością lub innym działaniem administracji publicznej. O istnieniu zaś tego związku, mającego uzasadniać istnienie interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., można i należy wnioskować tylko na tej podstawie, że skarga dotyczy tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej oraz indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. postanowienie NSA z 11 grudnia 2024 r., sygn. akt II GZ 527/24). Interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., gdy chodzi o jego źródło, ma – co do zasady – charakter materialnoprawny, co oznacza, że jest oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, a więc na takiej normie prawnej, która przewiduje w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu (np. decyzji lub postanowienia) lub też podjęcia określonego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Interes prawny musi więc wynikać z przepisów prawa materialnego i rekonstruowanych z nich konkretnych norm prawnych, które są źródłem uprawnień i interesów prawnych (zob. np. wyrok TK z 16 września 2008 r. w sprawie SK 76/06), co oznacza, że kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia istnienia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem (zob. wyrok NSA z 27 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3087/19). Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma zatem charakter obiektywny, a jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego (zob. m.in. postanowienie NSA z 26 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 290/13; wyrok NSA z 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 478/12 oraz postanowienia NSA z: 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/11; 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/11; 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 126/10). Niniejsze postępowanie sądowe dotyczy kontroli legalności decyzji, mocą której organ przedłużył wobec B. Sp. z o.o. w W. tymczasowy zarząd przymusowy. Przedłużenie tymczasowego zarządu przymusowego nastąpiło w konsekwencji wpisania B. Sp. z o.o. w W. na listę, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących bezpieczeństwu narodowego. W sprawie zainicjowanej skargą strony skarżącej, badana jest wyłącznie kwestia prawidłowości przedłużenia tymczasowego zarządu przymusowego dla realizacji celów tej ustawy. Interes prawny w sprawie dotyczącej kontroli tej decyzji posiada zatem wyłącznie podmiot, który został objęty tymczasowym zarządem przymusowym. Ponieważ zatem skarżąca jest odrębnym podmiotem prawnym od podmiotu będącego adresatem zaskarżonej decyzji (jest jedynie wspólnikiem tej spółki), należy uznać, że przedmiot tego postępowania nie odnosi się bezpośrednio do jej interesu prawnego. Interes prawny musi bowiem być osobisty, własny i indywidualny. Pogląd, że skarżąca kasacyjnie nie ma interesu prawnego w niniejszej sprawie, uzasadnia konstrukcja prawna spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, charakter i ustrój tej osoby prawnej oraz zaistniałe okoliczności sprawy. Zgodnie z art. 151 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm., dalej: k.s.h.) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona w każdym celu prawnie dopuszczalnym, w tym również w celu prowadzenia działalności gospodarczej i wówczas będzie jej przysługiwał status przedsiębiorcy. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest organizacją wspólników o strukturze korporacyjnej, z osobowością prawną, działająca przez swoje organy (zarząd), mająca podzielony na udziały kapitał zakładowy i odpowiadająca za zobowiązania spółki wyłącznie swoim majątkiem. Jest to kapitałowa spółka handlowa, która powstaje w drodze jednostronnej czynności prawnej lub w wyniku umowy przynajmniej dwóch podmiotów, w której wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia celu spółki przez wniesienie wkładów na pokrycie udziałów w kapitale (art. 152-154 k.s.h.) oraz jeżeli umowa tak stanowi przez współdziałanie w inny oznaczony sposób. Spółka z o.o. jest zatem zorganizowanym przedsiębiorcą, posiada zdolność prawną, a z chwilą wpisu do rejestru sądowego uzyskuje osobność prawną (art. 12 k.s.h.), a zatem jest podmiotem wszelkich praw i obowiązków związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną we własnym imieniu i na własny rachunek. Jest to więc, samodzielny i odrębny od wspólników podmiot praw, niezależnie od więzi prawnych łączących wspólników ze spółką z o.o. (umowa, akt założycielski). Wspólnicy nie odpowiadają za zobowiązania spółki (art. 151 § 4 k.s.h.) i są zobowiązani jedynie do świadczeń określonych w umowie spółki (art. 151 § 3 k.s.h.) o charakterze osobistym lub rzeczowym, brak jednak w przepisach regulujących ustrój i działanie spółki z o.o. regulacji prawnych obligujących wspólników spółki z o.o. do podejmowania działań prawnych na rzecz spółki w sprawach takich jak przedmiotowa. Nie wynikają one również z przepisów k.s.h., tj. art. 191 § 1 k.s.h., art. 193 § 1 k.s.h., art. 201 § 4, art. 212 § 1 k.s.h., art. 228 k.s.h., art. 231 § 2 k.s.h., art. 242 § 1 k.s.h., art. 255 § 1 k.s.h., art. 286 § 1 k.s.h. Wskazywane zatem przez skarżącą powiązania kapitałowe, w tym również prawa wywodzące się z regulacji Kodeksu spółek handlowych i odnoszące się ściśle do dysponowania środkami finansowymi skarżącej, a tym samym wpływu na sytuację materialną skarżącej, nie uzasadniają twierdzenia, że skarżąca, będąca wspólnikiem B. Sp. z o.o. w W., ma interes prawny w niniejszej sprawie. Oczywiście nałożenie i przedłużenie okresu ustanowienia tymczasowego zarządu przymusowego wobec B. Sp. z o.o. w W. rodzi doniosłe skutki prawne, uniemożliwiające podejmowanie jakichkolwiek dyspozycji w odniesieniu do majątku tego podmiotu. Jednakże wskazywane przez skarżącą jako wspólnika tej spółki przesłanki natury majątkowej i własnościowej, mające przemawiać za jej uprawnieniem do zaskarżenia aktów wydanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym innego podmiotu – powiązanego z nią kapitałowo – nie świadczą o przymiocie strony w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących bezpieczeństwu narodowego. Świadczą one wyłącznie o istnieniu interesu faktycznego, nie zaś o interesie prawnym, przesądzającym kwestię dopuszczalności udziału w postępowaniu. Odnośnie zaś kwestii uniemożliwienia B. Sp. z o.o. w W. samodzielnej obrony praw na skutek pozbawienia jej praw korporacyjnych przez ustanowienie tymczasowego zarządu przymusowego wskazać należy, że zgodnie z art. 6a ust. 11 pkt 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących bezpieczeństwu narodowego zarządca zarządza przedsiębiorstwem, a w szczególności przechodzi na niego prawo podejmowania uchwał i decyzji we wszystkich sprawach zastrzeżonych do właściwości władz i organów podmiotu gospodarczego, w tym reprezentuje on podmiot gospodarczy. Tym samym stwierdzić należy, że B. Sp. z o.o. w W. nie została pozbawiona prawa reprezentacji, a w miejsce dotychczasowych organów spółki został powołany tymczasowy zarządca przymusowy, który na czas toczącego się postępowania przejął władztwo nad podmiotem. Taka sytuacja również nie przemawia za wystąpieniem po stronie skarżącej kasacyjnie interesu prawnego w tej sprawie. Z tych przyczyn niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji było zgodne z prawem. Skarżąca nie legitymuje się bowiem interesem prawnym opartym na konkretnych przepisach powszechnie obowiązującego prawa, aby skutecznie zaskarżać rozstrzygnięcia podjęte w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym decyzji administracyjnej, której adresatem była B. Sp. z o.o. w W. Faktyczne zainteresowanie wspólnika (będącego również przedsiębiorcą) rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy nie jest wystarczające do uznania jego interesu prawnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.