II GSK 1470/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1828/14 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1828/14, wydanym w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 28 marca 2014 r. nr ... w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy, oddalono skargę. Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy: J. M., dalej "skarżący" w dniu 27 grudnia 2011 r. wniósł do Urzędu Patentowego podanie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "IG>35 dietaMontignac". Znak ten składa się z: szarego tła (określonego w zgłoszeniu jako jasno niebieskie), elementu słownego "IG>35"(pisanego kursywą, w kolorze szarym obwiedzionego czarnym konturem) umieszczonego w lewym górnym rogu, dwóch wąskich półksiężyców (niebieskiego i zielonego) umieszczonych na środku, elementu słownego złożonego z połączonych słów "dietaMontignac" (pisanych klasyczną czcionką, w kolorze czarnym dla słowa "dieta", w kolorze szarym dla słowa "Montignac") oraz linii poziomej w kolorze szarym umieszczonej poniżej napisu. Powyższy znak przeznaczony jest do oznaczania preparatów medycznych do odchudzania, preparatów witaminowych, żywności dietetycznej do celów leczniczych w klasie towarowej 5 oraz do oznaczania żywności na bazie mąki w klasie towarowej 30. Wskazaną na wstępie decyzją Urząd Patentowy utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję z dnia 7 czerwca 2013 r., odmawiająca udzielenia prawa ochronnego na omawiany znak towarowy. Podstawę prawną decyzji stanowił przepis art. 132 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej "pwp"). W myśl art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp, nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Zgodnie z art. 145 ust. 1 pwp, jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi brak ustawowych warunków do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, wydaje, z zastrzeżeniem ust. 2, decyzję o odmowie jego udzielenia. Według Urzędu Patentowego omawiany znak jest podobny, w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp do następujących wspólnotowych znaków towarowych słownych zarejestrowanych na rzecz NUTRIMONT, A., Francja: 1) znaku towarowego słownego MICHEL MONTIGNAC, na który udzielono prawa ochronnego pod numerem CTM-003284965 z pierwszeństwem od dnia 21 lipca 2013 r., przeznaczonego do oznaczania towarów z klasy 5 takich jak: dietetyczne substancje przystosowane do celów medycznych; odżywcze dodatki do celów leczniczych; witaminowe preparaty; preparaty mikroelementowe stosowane w żywieniu ludzi, a także przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30 takich jak m.in. mąka i preparaty zbożowe, chleb, ciasto i wyroby cukiernicze. 2) znaku towarowego słownego MONTIGNAC, na który udzielono prawa ochronnego pod numerem CTM-003941788 z pierwszeństwem od dnia 5 lipca 2004 r. przeznaczonego do oznaczania towarów z klasy 5 takich jak: dietetyczne substancje przystosowane do celów medycznych; odżywcze dodatki do celów leczniczych; witaminowe preparaty; preparaty mikroelementowe stosowane w żywieniu ludzi, oraz do oznaczania towarów w klasie 30, takich jak mąka i preparaty zbożowe, chleb, ciasto i wyroby cukiernicze. Podobieństwo stwierdzone w decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy, dotyczyło zarówno samych oznaczeń, jak również towarów, do oznaczania których znaki zostały przeznaczone. Podobieństwo znaków, w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp, jak podniósł Urząd Patentowy, powinno być rozpatrywane jednocześnie w dwóch aspektach: a mianowicie podobieństwa samych znaków oraz jednorodzajowości towarów/usług, do oznaczenia których znak został przeznaczony. Znak towarowy ma pełnić rolę odróżniającą w taki sposób, aby nie wprowadzał w błąd uczestników obrotu gospodarczego, co do źródła pochodzenia towarów/usług. O niebezpieczeństwie wprowadzenia w błąd, a więc o istnieniu ryzyka konfuzji, można mówić wtedy, gdy podobieństwo znaków i towarów sprzyja mylnemu wyobrażeniu odbiorców o pochodzeniu towarów/usług. Do stwierdzenia podobieństwa nie jest konieczne rzeczywiste pomylenie znaków przez odbiorców. Wystarczy, że zaistnieje taka możliwość, co wynika wprost z treści art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp. W myśl przywołanego orzecznictwa wspólnotowego prawdopodobieństwo konfuzji w obrocie zachodzi, jeżeli odbiorcy towarów i usług mogliby uznać, że pochodzą one od tego samego przedsiębiorstwa, ewentualnie od przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo (wyrok ETS z dnia 24 listopada 2004, sygn. T - 352/02, znak PC WORKS, teza nr 22 oraz z dnia 17 listopada 2004, sygn. T - 359/02, znak STAR TV, teza nr 25). Ryzyko wprowadzenia w błąd w konkretnej sprawie zależy więc od następujących elementów: ustalenia relewantnego kręgu odbiorców, względem którego należy dokonywać analiz (wyrok ETS w sprawie PC WORKS, teza nr 24 oraz w sprawie STAR TV, teza nr 27); ustalenia podobieństwa towarów/usług, do oznaczania których służą oznaczenia; ustalenia podobieństwa samych oznaczeń. Określenie towarów, jakie oznaczane są analizowanymi znakami towarowymi, pozwala na sprecyzowanie jaki jest krąg odbiorców, będących nabywcami towarów oznaczanych tymi znakami. Co do zasady, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przyjmuje się, że konsument jest należycie poinformowany, uważny i rozsądny. Niemniej jednak oznaczenie właściwego kręgu odbiorców nie może odbywać się w oderwaniu od towarów, jakie oznaczane są znakiem towarowym. Towary są określane przez zgłaszającego w podaniu o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy zgodnie z obowiązującą Międzynarodową Klasyfikacją Towarów i Usług (klasyfikacja nicejska). W przedmiotowym zgłoszeniu wskazano następujące towary: preparaty medyczne do odchudzania, preparaty witaminowe, żywność dietetyczna do celów leczniczych (kl.05); żywność na bazie mąki (kl.30). W procesie badania znaku towarowego, jak wskazano, Urząd Patentowy jest związany wykazem towarów podanym przez zgłaszającego. Kręgiem odbiorców omawianych towarów będzie ogół społeczeństwa – bez względu na płeć, wiek, miejsce zamieszkania, czy poziom wykształcenia. Towary objęte zgłoszeniem są nabywane stosunkowo często i w niewygórowanych cenach. Wszystko to wzmacnia ryzyko konfuzji, gdyż przeciętny konsument nie oddaje się analizowaniu rozmaitych szczegółów znaku, koncentrując się na cechach dominujących i odróżniających, które są zapamiętywane najłatwiej" (wyrok z dnia 11 maja 2005, sygn. T - 31/03, znak G., teza nr 67). W porównywanych znakach towarowych obu wspomnianych klasach towarowych występuje jednorodzajowość towarów. Towary skarżącego zawierają się wśród towarów sygnowanych przez NUTRIMONT znakami towarowymi chronionymi z wcześniejszym pierwszeństwem. Nie można więc wykluczyć sytuacji, w której towary z klas 5 i 30 znaku zgłoszonego będą dostępne w tych samych sklepach, na tych samych stoiskach, eksponowane na tych samych lub sąsiadujących półkach co towary sprzedawane przez NUTRIMONT pod znakami chronionymi z wcześniejszym pierwszeństwem. W ocenie Urzędu Patentowego przeciwstawione znaki towarowe są również podobne w stopniu mogącym wprowadzić w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Zgodnie z niekwestionowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem znaki towarowe porównuje się całościowo, ze szczególnym uwzględnieniem elementów o charakterze dominującym. Oceny podobieństwa oznaczeń dokonuje się z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów, pomijając drobne lub nieistotne różnice między nimi. Znaki porównuje się w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, a do uznania znaków za podobne wystarczy podobieństwo w jednej z tych płaszczyzn. Sporny znak jest znakiem słowno-graficznym, zaś przeciwstawione znaki są znakami słownymi. Znaki słowne podlegają zwiększonej ochronie. Chronione jest słowo, zarówno w jego postaci wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Może być ono używane przez uprawnionego w obrocie w różnej przedstawieniowo formie graficznej (tj. dowolnie dobranej czcionce) i kolorystycznej. Raz użyta w obrocie forma graficzna dla przedstawienia znaku towarowego słownego nie ogranicza uprawnionego do stosowania wyłącznie danej czcionki i kolorystyki przy oznaczaniu towarów zarejestrowanym znakiem towarowym słownym. Element wspólny porównywanych znaków towarowych "Montignac" jest oznaczeniem fantazyjnym, dystynktywnym wobec towarów, dla oznaczania których są przeznaczone analizowane znaki. Organ uznał za opisowe w spornym znaku elementy warstwy słownej: "IG>35" i "dieta". Elementy te odnoszą się wprost do towarów, dla oznaczania których jest przeznaczony zgłoszony znak towarowy. Oznaczają one, że w oparciu o produkty oferowane pod tym znakiem potencjalni nabywcy mogą komponować swoją dietę oraz poszczególne posiłki, gdzie indeks glikemiczny będzie przekraczał 35. Wobec tego element warstwy słownej zgłoszonego znaku towarowego "IG>35 dieta" pełni funkcję opisową zarówno wobec towarów z klas 5 i 30 przedmiotowego zgłoszenia, jak i wobec "środków specjalnego przeznaczenia żywieniowego", gdzie jedna torebka z produktem to zastępnik jednego posiłku, czy "środków spożywczych do zastępowania posiłku (o wyższym poziomie IG)", na które powołuje się skarżący. Dlatego wobec towarów, dla oznaczania których jest przeznaczony zgłoszony znak towarowy, to właśnie element warstwy słownej "Montignac" świadczy o istocie i sile odróżniającej tego znaku towarowego. Ten element słowny jest świadczy o podobieństwie przeciwstawionych znaków towarowych. Analizując podobieństwo omawianych znaków w warstwie fonetycznej również wspólnym elementem jest wyraz "Montignac". Składa się on z 9 liter i jest wymawiany, jako "montiniak", według zasad wymowy pochodzących z języka francuskiego. Aczkolwiek dla części odbiorców towarów sygnowanych porównywanymi znakami towarowymi sposób wymowy słowa "montignac", pochodzącego z języka francuskiego, nie będzie znany, co wymusi fonetyczną wymowę, zgodną z zasadami wymowy pochodzącymi z języka polskiego, jako "montignac". Wspólny dla porównywanych oznaczeń element słowny "montignac", w zakresie liczby sylab, ich brzmienia oraz akcentu, jest identyczny we wszystkich trzech porównywanych znakach towarowych. Warstwa fonetyczna znaku zgłoszonego IG>35 dietaMontignac (Z-3946517) obejmuje oprócz wspólnego dla wszystkich trzech porównywanych znaków towarowych słowa "montignac" element: "IG>35 dieta". Składa się on w sumie z 10 znaków, z czego 2 pierwsze znaki to litery "i-g", trzeci znak to matematyczny znak większości ">", kolejne 2 znaki to cyfry "3-5", ostatnich 5 znaków to litery "dieta". Element ten wymawiany będzie wprost jako "i-gie-większe-od-trzydzieści-pięć-dieta" lub przez lepiej zorientowanych nabywców jako "indeks-glikemiczny-większy-od-trzydziestu-pięciu-dieta". Element: "IG>35 dieta" różnicuje w warstwie fonetycznej znak zgłoszony wobec znaków wcześniejszych. Jednak stanowi trudne do wymówienia zestawienie liter, znaku matematycznego, cyfr i ponownie liter, co w istocie utrudnia przekaz znaku towarowego w sensie fonetycznym, zamiast go ułatwiać. Dlatego może być pomijany przez odbiorców znaku na rynku i w sensie fonetycznym sprzyjać ograniczaniu znaku zgłoszonego IG>35 dietaMontignac (Z-3946517) w procesie jego wymowy do "dietaMontignac". Tym samym poziom podobieństwa zachodzący na bazie warstwy fonetycznej między porównywanymi znakami należy ocenić niewątpliwie jako istotny. Przechodząc do analizy warstwy wizualnej zaznaczyć trzeba, jak stwierdził organ, że obydwa przeciwstawione znaki towarowe to oznaczenia słowne, którym brak wyróżniającej szaty graficznej. Decydujące znaczenie w ich odbiorze mają wyrazy składające się na te oznaczenia. Wspólny element wszystkich trzech porównywanych oznaczeń słownych to słowo "Montignac", w którego zapisie wszystkie 9 liter jest identycznych. W warstwie wizualnej znaku wcześniejszego MICHEL MONTIGNAC (CTM-003284965) 9 spośród 16 liter składających się na wcześniejszy znak towarowy jest inkorporowane w tej samej sekwencji przez zgłoszone oznaczenie. W warstwie wizualnej znaku wcześniejszego MONTIGNAC (CTM-003941788) wspólne, tożsame dla porównywanych oznaczeń słowo "montignac" stanowi jedyny element znaku, wobec czego wszystkie 9 spośród 9 liter składających się na wcześniejszy znak towarowy jest inkorporowane w tej samej sekwencji przez zgłoszone oznaczenie. Warstwa wizualna znaku zgłoszonego IG>35 dietaMontignac (Z-3946517) składa się z: szarego tła (określonego w zgłoszeniu jako jasno niebieskie), elementu słownego "IG>35"(pisanego kursywą, w kolorze szarym obwiedzionego czarnym konturem) umieszczonego w lewym górnym rogu, dwóch wąskich półksiężyców (niebieskiego i zielonego) umieszczonych na środku, elementu słownego złożonego z połączonych słów "dietaMontignac" (pisanych klasyczną czcionką, w kolorze czarnym dla słowa "dieta", w kolorze szarym dla słowa "Montignac") oraz linii poziomej w kolorze szarym umieszczonej poniżej napisu. W kompozycji graficznej tego znaku element słowny "IG>35" umieszczony w lewym górnym rogu pełni najmniej znaczącą rolę. Centralne miejsce na szarym tle zajmują dwa półksiężyce. Element słowny "dietaMontignac" zajmuje przeważające miejsce w sensie szerokości tła, na którym napis ten biegnie od lewego do prawego brzegu tła i jest dodatkowo uwypuklony podkreśleniem na niemal całej szerokości napisu. Podobieństwo przeciwstawionych znaków w warstwie fonetycznej jest wystarczająco silne aby, pomimo rozbudowanej warstwy wizualnej znaku zgłoszonego IG>35 dietaMontignac (Z-3946517), potencjalni odbiorcy mogli zostać wprowadzeni w błąd. Mogą sądzić, iż mają do czynienia z serią znaków towarowych, pochodzących od tego samego przedsiębiorcy, dla których NUTRIMONT uprawniony do ochrony wcześniejszych znaków MICHEL MONTIGNAC (CTM-003284965) i MONTIGNAC (CTM-003941788) uzyskał dodatkową ochronę na element fantazyjny bazujący na wspólnej warstwie fonetycznej analizowanych oznaczeń. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję wniesioną przez skarżącego, podzielając w całej rozciągłości stanowisko Urzędu Patentowego w kwestii podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych w rozumieniu przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp, które służą do oznaczania podobnych towarów. Według Sądu pierwszej instancji Urząd Patentowy prawidłowo i wyczerpująco dokonał analizy podobieństwa omawianych znaków w odniesieniu do towarów w klasach 5 i 30 wskazanych w zgłoszeniu oraz sygnowanych wcześniejszymi znakami wspólnotowymi MICHEL MONTIGNAC oraz MONTIGNAC. Podzielił stanowisko organu o istotnym znaczeniu w kwestii podobieństwa przeciwstawionych znaków, jakie ma słowo MONTIGNAC, chronione wspólnotowymi znakami towarowymi ze wcześniejszym pierwszeństwem, aniżeli sporny znak towarowy. Jak zaznaczono w świetle piśmiennictwa i orzecznictwa podobieństwo znaków ocenia się według cech wspólnych, a nie według występujących w nich różnic. Zatem, różnice nie wykluczają podobieństwa znaków. W przypadku zaś kolizji dwóch znaków wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na rzecz uprawnionego do znaku towarowego z wcześniejszym pierwszeństwem Za niezasadny uznano zarzut skarżącego co do naruszenia przez Urząd Patentowy art. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zawierającej definicję znaku towarowego, wyrażoną także w art. 120 pwp. Organ, jak podniósł Sąd pierwszej instancji, nie wskazał bowiem, aby sporne oznaczenie nie odpowiadało definicji znaku towarowego, lecz jako naruszające art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp nie mogło być przedmiotem udzielonego prawa ochronnego. Ponadto, na co wskazał Sąd pierwszej instancji, na organie spoczywał obowiązek stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ miał obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa), obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa), a także obowiązek uzasadnienia faktycznego decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa. Te wymogi, zdaniem Sądu pierwszej instancji, spełnia zaskarżona decyzja. Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach zaskarżenia wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 ppsa. W pierwszej kolejności skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa), tj: 1. art. 105 ppsa w zw. z art. 134 § 1 ppsa. w zw. z art. 233 kpc poprzez brak rozważenia przez Sąd pełnego materiału dowodowego, w tym pominięcie okoliczności, które Sąd powinien wziąć pod uwagę z urzędu, tj. że słowny znak towarowy MICHEL MONTIGNAC, zarejestrowany na rzecz NUTRIMONT, Annemasse, Francja, od dnia 21 lipca 2013 r. nie jest objęty ochroną, natomiast w wyroku Sądu jest uznany za znak towarowy podlegający pełnej ochronie z prawem pierwszeństwa, 2. art. 106 § 3 i § 5 ppsa w zw. z art. 134 §1 ppsa w zw. z art.278 kpc poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego w postaci opinii biegłego, w sytuacji wymagającej wiadomości specjalnych co do określenia wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp, gdy pozostawione w obiegu prawnym decyzje organu zostały wydane przez osobę bez wiedzy specjalistycznej w tym zakresie, 3. art. 134 § 1 ppsa w zw. art. 141 § 4 ppsa poprzez brak rozważenia przez Sąd pełnego materiału dowodowego, w tym pominięcie bogatego aktualnego orzecznictwa sądów polskich, wspólnotowych oraz innych organów międzynarodowych w przedmiotowym zakresie, przy jednoczesnym powołaniu w uzasadnieniu przepisów komentarzy sprzed prawie 20 lat, a w konsekwencji nieuwzględnienie aktualnych warunków orzekania w przedmiocie ochrony znaków towarowych w szczególności na terytorium Unii Europejskiej. Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa), tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp, poprzez błędną wykładnię, a konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że organ - Urząd Patentowy RP prawidłowo wydał decyzję w przedmiocie odmowy prawa ochronnego na znak towarowy, w sytuacji gdy zgłaszany przez skarżącego znak towarowy nie spełnia negatywnych przesłanek wskazanych w art. 132 ust.2 pkt 2 pwp. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Innymi słowy Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, a więc niejako od początku, lecz ocenia legalność zaskarżonego wyroku przez pryzmat zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. Wyjątkiem od tej zasady jest powinność wzięcia pod uwagę z urzędu nieważności postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie. Na wstępie, istotnym mankamentem skargi kasacyjnej jest niewzięcie pod uwagę charakteru postępowania sądowoadministracyjnego, a tym bardziej kasacyjnego, które nie są ukierunkowane na rozpoznanie sprawy co do jej istoty, jak to ma miejsce w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu przed sądami powszechnym. Zgodnie z art. 3 § 1 ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, zgodnie z paragrafem drugim tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na decyzje administracyjne. Innymi słowy, sąd administracyjny nie jest trzecią instancją. Poza tym zakres kontroli administracji pomiędzy wojewódzkimi sądami administracyjnymi a Naczelnym Sądem Administracyjnym różni się, gdyż wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi i wskazaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Natomiast zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym była już mowa, ograniczony jest ramami skargi kasacyjnej. Innymi słowy, jeżeli skarga kasacyjna nie zarzuciła naruszenia określonego przepisu prawa, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma legitymacji, aby pod tym kątem zbadać w sprawie zgodność z prawem zaskarżonego wyroku oraz decyzji administracyjnej. Dlatego, z uwagi na wspomniane ograniczenia, skarga kasacyjna musi być wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy istotnym mankamentem skargi kasacyjnej, zarzucającej naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, a to przez zaakceptowanie takiego zachowania przez Urząd Patentowy, jest niewskazanie, jako naruszonych, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 252 pwp, w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Takich zaś przepisów, jako naruszonych w sprawie, skarga kasacyjna nie zarzuciła, co odnosi się w szczególności do takich przepisów postępowania jak: art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 kpa. Z tego względu w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji do skontrolowania prawidłowości postępowania przed Urzędem Patentowym, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny nie może zająć stanowiska w tak istotnych kwestiach podnoszonych w skardze kasacyjnej, jak m.in. należyte zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, czy też jego prawidłowa ocena, gdyż skoro skarga kasacyjna nie zarzuciła naruszenia w sprawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny ma legitymację do skontrolowania zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jedynie przez pryzmat przepisów postępowania sądowoadministracyjnego wskazanych w skardze kasacyjnej. Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w punkcie 1 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia w sprawie art. 105 ppsa w zw. z art. 134 § 1 ppsa. w zw. z art. 233 kpc poprzez brak rozważenia przez Sąd pełnego materiału dowodowego, w tym pominięcie okoliczności, które Sąd powinien wziąć pod uwagę z urzędu, tj. że słowny znak towarowy MICHEL MONTIGNAC, zarejestrowany na rzecz NUTRIMONT, Annemasse, Francja, od dnia 21 lipca 2013 r. nie jest objęty ochroną. Czego nie dostrzega skarga kasacyjna w sprawie istotny jest stan prawny i faktyczny na dzień 27 grudnia 2011 r., tj. datę wniesienia przez skarżącego do Urzędu Patentowego podania o udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Wtedy znak towarowy MICHEL MONTIGNAC funkcjonował w obrocie prawnym, stanowiąc tym samym przeszkodę dla udzielenia prawa ochronnego na znak skarżącego. Innymi słowy, bez znaczenia w sprawie jest kwestia późniejszego ustania ochrony wspomnianego znaku towarowego. Wbrew zarzutowi podniesionemu w punkcie 2 skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 106 § 3 i § 5 ppsa w zw. z art. 134 §1 ppsa w zw. z art. 278 kpc poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego w postaci opinii biegłego, a to z uwagi na niedopuszczalność takiego dowodu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przed Sądem pierwszej instancji może wchodzić w grę co najwyżej dopuszczenie dowodu z dokumentu, na co wyraźnie wskazuje przepis art. 106 § 3 ppsa. Sąd pierwszej instancji nie naruszył także zarzucanych w punkcie 3 skargi kasacyjnej przepisów art. 134 § 1 ppsa w zw. art. 141 § 4 ppsa. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 ppsa, co wymaga podkreślenia, w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 ppsa), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). W ocenie NSA nie jest oparty na usprawiedliwionej podstawie zarzut naruszenia przepisu art. 134 § 1 ppsa. W szczególności skarga kasacyjna nie wykazała, aby stan faktyczny sprawy podlegał ocenie prawnej na podstawie powołanych orzeczeń ETS, a tym samym nie uzasadniła, że niewzięcie pod uwagę tego orzecznictwa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Z powyższych względów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie są oparte na usprawiedliwionych podstawach. Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa) przedwczesny jest zarzut naruszenia w sprawie przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp, poprzez błędną wykładnię, a konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że Urząd Patentowy RP prawidłowo wydał decyzję w przedmiocie odmowy prawa ochronnego na znak towarowy, w sytuacji gdy zgłaszany przez skarżącego znak towarowy nie spełnia negatywnych przesłanek wskazanych w art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp, Aby móc odnieść się do zasadności tak postawionego zarzutu należałoby uprzednio skutecznie zakwestionować przyjęte przez organ i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, podważające zdolność ochronną spornego znaku towarowego w świetle przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp. W granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa) nie ma zaś takiej możliwości, o czym była już mowa, gdyż skarga kasacyjna skutecznie nie zarzuciła naruszenia w sprawie przepisów postępowania. Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 ppsa).