II GSK 1443/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1040/17 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1040/17 oddalił skargę (...) (dalej też, jako "skarżący" lub "strona") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z (...) r. nr (...) Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 10.000 zł w związku z naruszeniami polegającymi na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji (l.p. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm., dalej: "u.t.d") oraz wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego (l.p. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d.) Strona wniosła od powyższej decyzji odwołanie. Decyzją z dnia (...) nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Ponowił ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji wskazując, że (...) w Warszawie na terenie Portu Lotniczego im. Chopina miała miejsce kontrola drogowa kierowanego przez stronę pojazdu marki CHEVROLET o nr rej. (...) przeprowadzona przez funkcjonariuszy policji. Podczas kontroli stwierdzono, że kierowca przewoził pasażerów nie posiadając uprawnień, ponieważ nie okazał kontrolującym licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Odmówił złożenia zeznań w charakterze strony i podpisania protokołu kontroli. Przesłuchano w charakterze świadka pasażera (...). Zeznał on, że tego dnia użyczył koledze (...) telefonu, aby ten zamówił przejazd z ulicy (...) w Warszawie na lotnisko Okęcie. Zeznał, że kolega zamówił taksówkę, a na miejsce przyjechał nieoznakowany pojazd marki Chevrolet. Kierowca w trakcie jazdy zapytał ich, czy mogą zapłacić za usługę przed dotarciem na lotnisko i kolega zapłacił 13 zł, nie otrzymując paragonu fiskalnego ani innego dokumentu potwierdzającego uiszczenie opłaty za przejazd. Po dojeździe na lotnisko do pojazdu podszedł policjant, a wówczas kierowca zaczął tłumaczyć, że jest kolegą pasażerów, co wg świadka nie było prawdą. Organ wysłał zapytanie do odpowiednich organów licencyjnych, czy strona posiadała uprawnienie do wykonywania transportu drogowego, jak również, czy kontrolowany pojazd został zgłoszony i do udzielonego uprawnienia. W wyniku uzyskanej informacji ze Starostwa Powiatowego w (...) ustalono, że strona nie posiada żadnego uprawnienia do wykonywania transportu drogowego osób. W związku z powyższym uznał, że organ I instancji słusznie wymierzył stronie karę za naruszenie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Na podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu stwierdzono, że pojazd marki Chevrolet jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 5 osób łącznie z kierowcą. Tymczasem, na podstawie powołanych norm, kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób tj. jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Ponadto nie zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4b u.t.d. Opłata za przewóz nie została określona ryczałtowo, a nadto nie zawarto z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Organ odwoławczy stwierdził, na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. oraz powołując się na ustalenia protokołu kontroli nr (...) z (...) r., że suma kar pieniężnych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia wyniosła 16 000 zł, przy czym kara została ograniczona do wysokości 10.000 zł i w takiej nałożona na stronę. Odnosząc się do zarzutu strony braku wskazania przyczyny niepodpisania protokołu kontroli przez kierowcę organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowany kierowca ma prawo podpisać protokół bez wniesienia do niego zastrzeżeń. Może do protokołu wnieść swoje uwagi, a także go nie podpisać. Strona nie złożyła podpisu pod protokołem nr (...) bez podania przyczyny, co nie oznacza, że protokół traci walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa. Odnosząc się do zarzutu strony, co do przesłuchania świadka organ wskazał, że dowód został przeprowadzony podczas kontroli drogowej, tzn. przed wszczęciem postępowania administracyjnego, dlatego organ nie miał obowiązków wynikających z k.p.a., m.in. obowiązku zawiadomienia strony o przeprowadzanym dowodzie. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji w ocenie WSA nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu I instancji, sporny w sprawie przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny – art. 4 pkt 7 u.t.d.), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny – art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy – art. 4 pkt 10 u.t.d.). WSA podzielił ustalenia organów, z których wynika w sposób jednoznaczny, że przewóz realizowany przez skarżącego był wykonany w celach zarobkowych, na telefoniczne zamówienie klienta, samochodem osobowym, który nie był oznakowany, jako taksówka i mimo braku licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Wobec powyższego organy prawidłowo ustaliły, że w sprawie nie miał miejsca przewóz taksówką, jak również niezarobkowy przewóz grzecznościowy, natomiast wykonywany był przez skarżącego przewóz okazjonalny z naruszeniem ustawowych warunków wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 u.t.d. Nie ulega także wątpliwości, że skarżący nie posiadał wymaganej na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 u.t.d., licencji na dokonywanie przewozu okazjonalnego osób. Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają prawu. Ponadto samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażerów nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., nie był, bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co potwierdzają zapisy dowodu rejestracyjnego pojazdu. Sąd I instancji uznał, że organy obu instancji słusznie wskazały, iż skarżący popełnił dwa naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., za które każde z osobna ustawodawca uregulował karę administracyjną w wysokości 8.000 zł. W sprawie też prawidłowo została nałożona kara w wysokości 10.000 zł ponieważ zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Sąd I instancji wskazał, że skarżący, odmawiając nie tylko podpisania protokołu z kontroli drogowej, ale wpisania własnych zastrzeżeń czy uwag do jej przeprowadzenia, musi mieć świadomość, że tylko czynny jego udział w postępowaniu pozwala na podważenie treści w nim ustalonych, a następnie wyjaśnienie sprawy przez organy z uwzględnieniem zgłoszonych zastrzeżeń. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu naruszenia art. 74 u.t.d. w zw. z art. 68 § 1 k.p.a., bowiem w niniejszej sprawie protokół kontroli podlegał ocenie wyłącznie na podstawie art. 74 u.t.d. Ocena w tym zakresie została dokonana prawidłowo, a niekwestionowany brak zapisu przyczyn odmowy nie został w żaden sposób odniesiony do realiów niniejszej sprawy. Materiał dowodowy przesłany przez policję do organów inspekcji zawierał wszystkie informacje, kto i kiedy i w jakich okolicznościach dokonał kontroli i jakich czynności dokonał, co w wyniku tych czynności ustalono. Sąd I instancji podkreślił, że na gruncie niniejszej sprawy strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania z urzędu, zawiadomiona o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., o możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu, o możliwości składania wniosków, uwag i zastrzeżeń. Z prawa tego nie skorzystała, mimo poinformowania także o możliwościach prawnych i okolicznościach umożliwiających umorzenie postępowania. Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zarzucając naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z zaakceptowaniem przez Sąd naruszenia przez organ ogólnych zasad tj. art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. polegającego na przeprowadzeniu czynności dowodowych w sposób całkowicie dowolny, nie dopełniając wszelkich wymogów nałożonych na organy przez przepisy, takich jak: a. sporządzenie protokołu kontroli wbrew wymogom przepisu 68 k.p.a., b. przeprowadzanie czynności po zakończonej kontroli traktując je, jako czynności "w toku kontroli" i tym samym obejście przepisów k.p.a. przez powoływanie się na art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d., i tym samym doprowadzenie do sytuacji, w której skarżący został pozbawiony skutecznej możliwości działania w postępowaniu przez wzgląd na niezgodne z przepisami działania organu; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającym na: a. dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego polegającej na zaakceptowaniu dowodów pozyskanych przez organ z naruszeniem przepisów postępowania, b. przyjęciu jako wiarygodny dowodu w postaci protokołu kontroli sporządzonego niezgodnie z przepisami prawa, c. przyjęciu jako dowód pozwalający na ustalenie stanu faktycznego dowodu z przesłuchania świadka przeprowadzonego niezgodnie z przepisami prawa (art. 79 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż organ błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ art. 74 u.t.d. w zw. z art. 68 § 1 k.p.a. polegające na sporządzeniu protokołu z kontroli, który nie odpowiada wymogom prawa i nie zawiera wszystkich istotnych elementów; 4. art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że stwierdzenie zawarte w przepisie "w toku kontroli" może być przez organ odczytywane w sposób całkowicie dowolny i odnosić się do przeprowadzenia czynności kontrolnych w tym samym dniu co kontrola a nie w trakcie kontroli (tj. zatrzymania) do czasu sporządzenia protokołu kontroli w celu obejścia obowiązków (min. powiadomienie strony o terminie przesłuchania świadka) dotyczących dokonywania przesłuchań świadków zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ art. 79 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d. przez uniemożliwienie skarżącemu udziału w przesłuchaniu świadka i tym samym zadania stosownych pytań; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu z przesłuchania świadka w sytuacji gdy dowód ten stanowił podstawę ustaleń faktycznych decyzji. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) oraz zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z dnia 2 lipca 2021 r. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty niepoparte należytym uzasadnieniem to istotny brak skargi kasacyjnej. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej. Należy jednak przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu i właściwą jego subsumcję (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04, Lex nr 186863; 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1657/04, Lex nr 238593; 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05, Lex nr 173263; 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06, Lex nr 236385; 4 października 2006 r., sygn. akt I OSK 459/06, Lex nr 281385). Autor skargi kasacyjnej, jako podstawę kasacji podał naruszenie przepisów procesowych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej poza ogólnymi uwagami odnoszącymi się do przepisów k.p.a., których naruszenie skarżący zarzucił, wskazał, że wadliwość postępowania upatruje w fakcie, iż protokół kontroli nie zawiera dokładnego przebiegu kontroli. Nie została w nim wskazana przyczyna odmowy jego podpisania przez skarżącego. Wskazane braki, zdaniem skarżącego, dyskwalifikują ten protokół, jako dowód w sprawie na podstawie, którego oparte zostały ustalenia faktyczne. Ponadto skarżący podniósł, że organ najpierw sporządził i podpisał protokół, a później przeprowadził czynności procesowe w postaci przesłuchania świadka, które w ocenie organu, jak i WSA były w dalszym ciągu czynnościami "w toku kontroli". W ocenie skarżącego w ten sposób organ niejako "obszedł" przepisy k.p.a., które wymagałyby powiadomienia skarżącego o planowanym przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów stwierdzić należy, że nie mają one uzasadnionych podstaw. Stosownie do wymogu postawionego przepisem art. 74 ust. 1 u.t.d. z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli, który następnie podpisywany jest zarówno przez inspektora jak i kontrolowanego, a odmowa podpisania protokołu przez kontrolowanego musi zostać w protokole odnotowana. (ust. 1 i 2 art. 74 u.t.d.). Natomiast w sytuacji, gdy kontrolowany nie zgadza się z zawartą w protokole treścią winien wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli - art. 74 ust. 4 u.t.d. Jak wynika z przywołanych przepisów treść protokołu kontroli musi odzwierciedlać dokonane w jej toku czynności i ustalenia z uwzględnieniem daty i miejsca przeprowadzenia kontroli oraz oznaczenia danych kierowcy pojazdu i zidentyfikowania podmiotu kontrolowanego. Protokół kontroli skarżącego te spełnia wymogi, zawiera wszystkie wymagane dane. Z treści sporządzonego protokołu kontroli wynika, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż skarżący wykonywał transport drogowy baz wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawody przewoźnika drogowego bez wymaganej licencji, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienionych w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjne określone w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozu, o którym mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., to jest naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienionych w lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. Poza sporem pozostaje okoliczność, że do protokołu kontroli skarżący nie wniósł żadnych zastrzeżeń. Natomiast również bezspornym jest, że w protokole kontroli zaznaczono, że skarżący odmówił podpisania protokołu i załącznik bez podania powodu. Fakt odmowy podpisania protokołu przez skarżącego nie może stanowić podstawy do odmowy uznania procedury kontrolnej za prawidłową. Podkreślić należy, że kontrolowany kierowca ma prawo odmówić podpisania protokołu kontroli, nie jest także zobowiązany do wskazania przyczyny odmowy złożenia podpisu na protokole kontroli. W takim przypadku obowiązkiem kontrolującego, zgodnie z art. 74 ust. 2 u.t.d., jest odnotowanie tego faktu w protokole kontroli i podanie przyczyny. Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący odmówił podania przyczyny odmowy podpisania protokołu kontroli, odnotowanie tego fakty przez kontrolującego w protokole kontroli, wypełnia obowiązek jaki nakłada wyżej wskazany przepis art. 74 ust. 2 u.t.d. Kontrolujący nie miał, bowiem możliwości wskazania jakiejkolwiek innej przyczyny odmowy podpisania protokołu kontroli, zatem zarzut formułowany z tym zakresie uznać należy za nietrafny. Stwierdzić należy, że postępowanie kontrolne jest odrębnym od administracyjnego postępowaniem i przepisy k.p.a. nie mogą mieć do niego zastosowania chyba, że ustawa tak stanowi. Zgodnie z art. 79 k.p.a., strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (§ 1) oraz ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (§ 2). Zgodnie zaś z art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d., w toku kontroli inspektor może m.in. przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych. Przy czym zauważyć należy, że w myśl art. 73 ust. 1a u.t.d. w przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej. Stwierdzić, zatem należy, że art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d. jest regulacją szczególną wobec art. 79 k.p.a., której przyjęcie było uzasadnione wyjątkowym charakterem postępowania kontrolnego przeprowadzanego przez inspektorów inspekcji transportu drogowego. Kontrola ta wymaga na ogół przesłuchania świadków w jej trakcie, co wyklucza zastosowanie art. 79 k.p.a. Podkreślić trzeba, że dowód z przesłuchania świadka w toku prowadzonej kontroli drogowej, o którym mowa w art. 73 ust. 1a u.t.d., uwarunkowany stwierdzeniem naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, ma na celu ustalenie najbardziej bezpośrednich i aktualnych w chwili kontroli przyczyn bądź okoliczności stwierdzonych naruszeń. Dowód ten uznać należy za najbardziej miarodajny (pewny), co nie oznacza jego bezwzględnej i niepodważalnej mocy. Strona ma, bowiem możliwość jego zwalczenia nie tylko dowodem w postaci ponownego przesłuchania świadka po przeprowadzeniu kontroli drogowej, ale również innymi kontrdowodami wymienionymi w powołanym art. 75 § 1 zdanie drugie k.p.a., a więc dowodami z dokumentów, oględzin czy opinii biegłych. Jednakże w rozpoznawanej sprawie skarżący poza kwestionowaniem prawidłowości sporządzenia protokołu kontroli nie przedstawił żadnych dowodów, które podważyłby wymierzenia mu kary za naruszenie przepisów u.t.d., co także i ten zarzut czyni nieskutecznym. Natomiast z uwagi na brak uzasadnienia pozostałych zarzutów i skonfrontowania zarzucanych uchybień ze stanowiskiem WSA wyrażonym w tym zakresie, w zaskarżonym wyroku, nie można uznać tak postawionych zarzutów za skuteczne. Reasumując, prawidłowo zebrany materiał dowodowy potwierdził, że skarżący dopuścił się naruszenia dwóch naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienionych w lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., za które, każde z osobna, ustawodawca uregulował karę administracyjną w wysokości 8.000 zł. Zatem zasadnie na skarżącego została nałożona kara w wysokości 10.000 zł, uwzględniając regulację zawartą w art. 92a ust. 2 u.t.d., zgodnie, z którą suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.