II GSK 1422/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 53/18 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 53/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę [...] prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. o nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniesionej w imieniu [...] na podstawie art. 173 § 1, art 174 pkt 1 i 2 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a) wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie od organu administracji na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. kosztów postępowania według norm przepisanych, 3) rozpoznanie skargi na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy to. jest art. 7, 7a § 1, 8 § 1, 77 § 1, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 134 p.p.s.a. w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie, że organy administracji nie przeprowadziły wyczerpująco postępowania oraz rozstrzygnęły wszelkie okoliczności sporne na niekorzyść oraz nie uwzględniły mających istotnego znaczenie dla sprawy dowodów przedkładanych i wnioskowanych przez stronę w postaci danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów złożonych podczas postępowania administracyjnego. 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 134 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to pkt 3 preambuły Rozporządzenia Komisji (UE) nr B81/2010 z dnia lipca 2010 w zw. z art. 1 pkt 3 lit. b tegoż rozporządzenia oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 roku (Dz.U.159, poz. 1128) tj. uznanie, że dni odpoczynku stanowią dni zarejestrowanej działalności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przypomnieć należy, iż kara pieniężna [...] zł nałożona została na skarżącego kasacyjnie w związku ze stwierdzeniem naruszeń przepisów dotyczących transportu drogowego określonych lp. 1.4, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 6.3.7, lp. 6.3.9, lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm., dalej u.t.d.). Wszystkie nałożone w związku ze stwierdzonymi naruszeniami kary cząstkowe złożyły się na karę pieniężną w łącznej kwocie przekraczającej 100 000 zł , przy czym kara w wysokości 100 000 zł została nałożona za naruszenie opisane w lp. 6.3.7 załącznika nr 3. W tej sytuacji wysokość nałożonej kary pieniężnej została ograniczona na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. do kwoty 15 000 zł. W skardze kasacyjnej zakwestionowano wyłącznie nałożenie kary w zakresie lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdego kierowcę. W związku z tym należy zauważyć, że za to naruszenie nałożona została kara w łącznej wysokości [...] zł. Nawet zatem gdyby zarzut ten był uzasadniony, suma kar za pozostałe naruszenia, które nie zostały zakwestionowane w skardze kasacyjnej i tak przekraczałaby kwotę 100 000 zł , a tym samym wysokość nałożonej kary – [...] zł nie uległaby zmianie. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że zarzut błędnego nałożenia kary za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, powiązany w skardze kasacyjnej z zarzutem naruszenia prawa materialnego – pkt 3 preambuły Rozporządzenia Komisji (UE) nr B81/2010 z dnia lipca 2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE z 2010 r., seria L, nr 168, s. 16) w zw. z art. 1 pkt 3 lit. b tegoż rozporządzenia oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 roku w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.), nie był uzasadniony. Jak wynika z § 4 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia Ministra Transportu dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni, natomiast zgodnie z art. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że podmiot wykonujący przewóz narusza powyższy obowiązek, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni, przy czym nie budzi wątpliwości, że ustalając okres, w którym należy wczytywać dane, nie bierze się pod uwagę dni nierejestrowanej działalności. Pod tym pojęciem należy rozumieć wyłącznie okresy, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Jak wynika bowiem z zapisu pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010 określając maksymalne okresy na wczytanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Dniami zarejestrowanej działalności są dni, w których działalność kierowcy powinna być zarejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresu odpoczynku. Okresami składającymi się z nierejestrowanej działalności są natomiast okresy, gdy nie można przedsiębiorcy przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący kasacyjnie nie wykazał, iż w odniesieniu do kierowców [...], [...] i [...], organ nie uwzględnił wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Jak już wskazano wyżej w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano dokonanych ustaleń stanu faktycznego co do pozostałych ustalonych przez organ naruszeń, ani też co do tych naruszeń nie zarzucono naruszenia prawa materialnego. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.