II GSK 1408/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 30/22 w sprawie ze skargi M. M. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2021 r. w przedmiocie objęcia obowiązkiem kwarantanny postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 30/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. M. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2021r. w przedmiocie objęcia kwarantanną. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił skarżący zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono: 1. naruszenie art. 133 par. 1 p.p.s.a. tj. oparcie wyroku na okolicznościach, które nie mają podstawy a aktach, skoro Sąd I instancji uznał jakoby z cyt. "akt administracyjnych" wynikało, że: "Lekarz na podstawie badania fizykalnego uznał skarżącego za pacjenta podejrzanego o zakażenie wirusem SARS-CoV-2..." (vide: s. 5 uzasadnienia wyroku od dołu), kiedy nie tylko żadnych "akt administracyjnych" organ do Sądu nie przesłał (por. zarzut 2 lit. a niżej), ale z załączonych do odpowiedzi na skargę wydruków nie wynika przeprowadzenie "badania fizykalnego", mającego świadczyć o podejrzeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2, a skarżący przedstawił częściowo odmiennie stan faktyczny (vide: s. 3 skargi w pkt 1), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie art. 141 par. 4 p.p.s.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku sprzecznie z tym przepisem tj. nie pozwalający na kontrolę kasacyjna orzeczenia, co znajduje wyraz w tym, że: a) Sąd podaje: "Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący w dniu 8 listopada 2021 roku zgłosił się do lekarza POZ dr [...]. (...)" (vide: s. 5 uzasadnienia, drugi akapit rozważań Sądu), bez odniesienia się i oceny twierdzenia organu z odpowiedzi na skargę: "...kwarantanna zleceniowa, którą objęty został Skarżący w okresie 8-9 listopada 2021 roku nie miała związku z żadną czynnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie..." i "Organ nie posiada akt sprawy ponieważ jak wynika z powyższych wyjaśnień nie prowadził postępowania administracyjnego dot. kwarantanny Skarżącego" (vide: s. 5 odpowiedzi u dołu, co zreferowano na s. 5 uzasadnienia wyroku u góry), b) Sąd nie odniósł się do wskazanego przez obie strony tj. tak skarżącego (vide: s. 4 i 5 skargi, co Sąd I instancji zreferował na s. 2 uzasadnienia wyroku), jak i organ (vide: s. 2 u dołu i dalej na s. 3 odpowiedzi na skargę, co Sąd I instancji zreferował na s. 3 uzasadnienia wyroku) – przepisu par. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (dalej – "rozporządzenie RM"), tzn. nie wyjaśnił jego znaczenia dla sprawy lub dlaczego uważa, że przepis ten nie znajduje zastosowania w ustalonym stanie faktycznym – prowadząc swoje dywagacje w oparciu o inny przepis powołanego rozporządzenia, tzn. jego par. 5 (vide: s. 7 i s. 10 u góry uzasadnienia wyroku), który w ogóle nie znajduje tu zastosowania (zob. także zarzut nr 3 niżej), c) Sąd I instancji nie sformułował jednoznacznie oceny, czy w sprawie zachodziły potencjalnie przesłanki do objęcia skarżącego kwarantanną, czy izolacją, tzn. czy należy rozpatrywać prawidłowość podjętych wobec skarżącego czynności, przez pryzmat regulacji art. 34 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych (regulującego izolację), czy też art. 34 ust. 2 tejże ustawy (regulującego kwarantannę) – skoro wewnętrznie sprzecznie pisze: - "W istocie zatem stan faktyczny w niniejszej sprawie odpowiada hipotezie art. 34 ust. 1 ustawy o zapobieganiu, a nie art. 34 ust. 2, gdyż skarżący był osobą podejrzaną o zachorowanie na chorobę zakaźną (...)" (vide: s. 6 uzasadnienia wyroku), a potem m. in.: - "Za zgodny z prawem należy uznać także okres, na jaki skarżącego objęto kwarantanną. Zgodnie bowiem z par. 7 ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia ... okres obowiązkowej kwarantanny osoby skierowanej do diagnostyki laboratoryjnej w kierunku wirusa sars-cov-2 ... ulega zakończeniu z chwilą uzyskania negatywnego wyniku testu ... nie później jednak niż po upływie 10 dni ..." (vide: s. 10 uzasadnienia wyroku). Powyższe czyni niemożliwym uchwycenie toku rozumowania Sądu, który sam zdaje się nie być przekonany jak kwalifikować ten przypadek, skoro formułuje swój wywód w sposób maksymalnie nieprzejrzysty i niezrozumiały: "Obowiązek kwarantanny czy też izolacji dla osób podejrzanych o zakażenie wirusem SARS-CoV-2 wynika bowiem wprost z art. 34 ust. 1 ustawy, a nie z rozporządzenia. Natomiast brak formy decyzyjnej w przypadku kwarantanny w takim przypadku nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej, o jakiej mowa w art. 46a pkt 2 ustawy..." (vide: s. 9 uzasadnienia wyroku), 3. naruszenie par. 5 rozporządzenia RM, przez odniesienie oceny prawidłowości postępowania organu do treści tego przepisu (vide: s. 10 uzasadnienia wyroku u góry), podczas gdy pomiędzy stronami niesporne było, że w sprawie zastosowanie znalazł par. 4 rozporządzenia, a nie par. 5, co tym samym mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (por. zarzuty skargi dot. sprzeczności par. 4 rozporządzenia RM z normą z art. 34 ust. 2 ustawy). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowi, iż sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje zatem w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 360/23 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy konkretyzacja i indywidualizacja obowiązku poddania się kwarantannie, osób o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2020, poz. 1845 ze zm.), następuje w formie decyzji administracyjnej, czy też następuje w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 1634)?". Mając na uwadze, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wydania orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie pytania prawnego, zaszła podstawa do zawieszenia postępowania w tej sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.