II GSK 1389/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2521/24 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 czerwca 2024 r., nr BP.502.49.2024.2408.RZ9.574215 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 11 lutego 2025 r., oddalił skargę S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 czerwca 2024 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. We wniesionej od tego wyroku skardze kasacyjnej S. B. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia mu niepowetowanej szkody i spowodowania nieodwracalnych skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazania wymaga na wstępie, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, przesłanki materialne uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich prawnych lub faktycznych okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23). Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek strony o zastosowanie w stosunku do niej instytucji ochrony tymczasowej, pomieszczony w skardze kasacyjnej, nie mógł być uwzględniony albowiem nie spełniał wskazanych wymogów co uniemożliwiło obiektywna ocenę wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację materialną strony, w konsekwencji nie pozwoliło na ocenę możliwości wystąpienie jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących zastosowanie przewidzianej tym przepisem instytucji. Argumentacja żądania strony ograniczała się do stwierdzenia, że: "Kwota 15000 zł jest znaczną kwota dla Skarżącego, biorąc pod uwagę charakter jego działalności, konieczność ciągłego zakupu surowca w celu jego przetworzenia i późniejszej dopiero jego sprzedaży. Konieczność zapłaty kary pieniężnej na tym etapie postępowania powodowałaby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej Skarżącego.". W świetle poczynionych wywodów odnośnie wymogów stawianych wnioskowi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, stwierdzić należy, że przytoczona i powołana argumentacja poza ogólnikowymi twierdzeniami pozbawiona jest jakichkolwiek informacji na podstawie, których możliwym byłoby ustalenie czy istotnie wykonanie decyzji nakładającej na stronę karę może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodować trudne dla skarżącego do odwrócenia skutki. Strona poza wskazaniem na wysokość kary i konieczność zakupu surowca i jego obrobienia przed sprzedażą, nie wskazała na swoją aktualna sytuację majątkową oraz płynność finansową. Brak jest bowiem jakichkolwiek danych o osiąganych przez skarżącego dochodach oraz ponoszonych przez niego wydatkach. Brak ten uniemożliwia dokonanie oceny wpływy konieczności uiszczenia kary na jego sytuację, w tym przede wszystkim na podnoszoną płynność finansową. Zauważyć również należy, że strona nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów źródłowych na podstawie, których taka ocena byłaby możliwa. Podsumowując, opisany brak wniosku uniemożliwiał jego ocenę przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest argumentem przemawiającym za zasadnością wniosku twierdzenie strony, że: "(...) całość podniesionych w niniejszej skardze kasacyjnej uchybień, w tym o charakterze proceduralnym wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo uchylenia przez Sąd zaskarżonego wyroku". Ocena żądania zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, jak już opisano, opiera się na ocenie możliwości wystąpienia jednej bądź oby przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zaś na subiektywnym przekonaniu strony o stopniu skuteczności wniesionej przez nią środka zaskarżenia, w tym przypadku skargi kasacyjnej, które podlegać będzie ocenie w postępowaniu głównym – kasacyjnym, nie zaś w postępowaniu wpadkowym, jakie zostało zainicjowane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w sprawie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Admiracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.