II GSK 1376/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant asystent sędziego Justyna Mordwiłko-Osajda po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 1167/20 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz J. P. 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 30 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 1167/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zwany dalej "Sądem I instancji", po rozpoznaniu skargi J.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B.P. z dnia [...] czerwca 2020 r. i zasądził od organu na rzecz skarżącej 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 20 grudnia 2019 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej w Oddziale Celnym Drogowym w Terespolu dokonali kontroli autobusu marki [...] o nr rej. [...] wykonującego międzynarodowy transport drogowy na trasie Białoruś-Polska. Międzynarodowy transport drogowy był wykonywany przez spółkę A., a kierowcą ww. autobusu był Z.P.. W trakcie kontroli kierowca okazał funkcjonariuszom mi.in. dowód rejestracyjny, paszport, wypis z licencji nr [...], wypis nr-[...] z zezwolenia nr [...] z dnia 14 sierpnia 2019 r. oraz książkę formularzy jazdy nr [...]. W trakcie kontroli ustalono, że w wypisie nr-[...] z zezwolenia nr [...] z dnia 14 sierpnia 2019 r. w rubryce numery rejestracyjne pojazdów samochodowych wykonywujących przewóz widnieją następujące numery: [...], [...], [...], [...]. W tych okolicznościach organ kontrolujący uznał, że wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego odbywało się bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzono protokół kontroli drogowej nr [...]. Kierowca do protokołu wniósł uwagę o treści: "Nie jestem winny błędnego wypisania dokumentów" a przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że nastąpił tzw. "czeski" błąd w numerze rejestracyjnym w okazanym do kontroli wypisie z zezwolenia. Pismem z 13 stycznia 2020 r. organ I instancji zwrócił się do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w Warszawie z prośbą o udzielenie informacji: czy A. sp. z o. o. (licencja nr [...]) posiada zezwolenie na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym autobusem o nr rej. [...] jakie numery rejestracyjne autobusów zostały wskazane przez spółkę we wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, na podstawie którego zostało wydane zezwolenie nr [...] z dnia 14 sierpnia 2019 r. W odpowiedzi, pismem z 16 stycznia 2020 r. Główny Inspektorat Transportu Drogowego poinformował, że spółce A. wydano zezwolenie na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, a do zezwolenia zostały zgłoszone pojazdy o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...]. Jednocześnie poinformowano organ, że w dniu 2 stycznia 2020 r. do siedziby Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego wpłynęło pismo przedsiębiorcy o dokonanie zmiany na zezwoleniu nr [...] polegającej na zmianie pojazdu [...] na [...]. Przedmiotowe zezwolenie zostało odebrane 14 stycznia 2020 r. Pismem z dnia 23 marca 2020 r. organ I instancji ponownie zwrócił się do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego tym razem o przesłanie kopii wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, na podstawie którego zostało wydane zezwolenie nr [...] z dnia 14 sierpnia 2019 r. Dnia 2 kwietnia 2020 r. do organu I instancji wpłynęły dokumenty przesłane przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego, z których wynika, że we wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym z dnia 9 sierpnia 2019 r. (wpływ do GITD dnia 12 sierpnia 2019 r.) spółka wskazała terminy przewozów w okresie 16 sierpnia 2019 r. - 29 lipca 2020 r. oraz trasę przewozu: Biała Podlaska (PL) - Brześć (BY) - Paryż (F); Paryż (F) - Brześć (BY) - Biała Podlaska (PL). Ponadto zawnioskowano o wpisanie w zezwoleniu następujących numerów rejestracyjnych pojazdów:[...], [...], [...], [...]. Do wniosku załączono harmonogram. W przesłanych dokumentach znajduje się również umowa zawarta 22 lipca 2019 r. pomiędzy A. sp. z o. o. a W. w Warszawie, w oparciu o którą usługodawca – A. sp. z o. o. wynajmuje usługobiorcy w okresie od 16 sierpnia 2019 r. do 29 lipca 2020 r. (trasa Brześć - przejście graniczne w Terespolu - Biała Podlaska - Paryż i Paryż - Brześć przez przejście graniczne w Terespolu) autokary o numerach rejestracyjnych: :[...], [...], [...], [...]. Po przeprowadzeniu postępowania, w oparciu o powyższe i po ustaleniu na podstawie informacji uzyskanych od Straży Granicznej, Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. stwierdził naruszenie określone w lp. 1.1.7. załącznika nr 4 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej też jako: "u.t.d."), tj. niewyposażenie kierowcy w inny dokument, o którym mowa w art. 87 u.t.d., wymagany w związku z realizowanym przewozem, tj. zezwolenie na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym. Za stwierdzone naruszenie organ I instancji nałożył na skarżącą, jako zarządzającego transportem w spółce A., karę pieniężną w wysokości 500 zł. Decyzją z [...] września 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: "organ II instancji", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z [...] czerwca 2020 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił m.in. definicję międzynarodowego transportu drogowego, przewozu drogowego i przewozu okazjonalnego. Następnie zauważył, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wymagany jest formularz jazdy, wystawiony zgodnie ze wzorem określonym w załączniku 3 do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (Umowa I.), sporządzonej w Brukseli dnia 11 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2003 r. poz. 1076). Odwołał się do treści art. 1 tej umowy i wskazał, że jak wynika z akt sprawy przewoźnik - spółka A. wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy grupy 46 osób z terytorium Białorusi do Polski przez przejście graniczne Terespol. Przedmiotowej grupy pasażerów przewoźnik wcześniej na terytorium Białorusi nie zawoził. Organ odwoławczy wskazał, że wykonywanie przez spółkę A. międzynarodowego przewozu okazjonalnego w ustalonych w sprawie okolicznościach faktycznych wymagało uzyskania i posiadania przy sobie przez wykonującego przejazd oraz okazania na żądanie organu kontrolującego stosownego zezwolenia. Odpowiedzialnym w spółce A. za wyposażenie kierowcy w przedmiotowe zezwolenie była J.P., jako zarządzający transportem. Kierowca w trakcie kontroli przedstawił wypis [...] z zezwolenia nr-[...] z dnia 14 sierpnia 2019 r. na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, które nie zawierało numerów rejestracyjnych autobusu, którym był wykonywany przewóz, a więc kontrolowany przewóz osób należy uznać za wykonywany bez zezwolenia. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie występuje sytuacja opisana w art. 92c u.t.d. Zdaniem organu, skarżąca nie przedstawiła, zarówno w trakcie kontroli jak i w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie okoliczności uzasadniających zastosowanie tego przepisu. Spółka przedstawiając do kontroli wypis [...] z zezwolenia nr [...] miała świadomość konieczności posiadania zezwolenia na tego rodzaju przewóz osób. Skarżąca nie wykazała, iż jako nie miała wpływu na powstałe naruszenie, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Organ dodał, że składając wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym strona wpisała błędne numery rejestracyjne pojazdu, którym miał być wykonywany przewóz osób. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał zezwolenie stosownie do danych wskazanych we wniosku. Od dnia wydania zezwolenia do dnia rozpoczęcia przedmiotowego przewozu upłynęły ponad 4 miesiące, a więc znaczny okres czasu, w którym można było zawnioskować o korektę przedmiotowego zezwolenia. Z korespondencji przesłanej przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego wynika, że spółka zwróciła się z takim wnioskiem dopiero po przedmiotowej kontroli. Wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] z dnia 14 sierpnia 2019 r. zawiera pouczenie, zgodnie z którym strona niezadowolona z niniejszej decyzji może zwrócić się do organu, który ją wydał, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Organ wskazał, iż strona niniejszego postępowania jest osobą zarządzającą transportem, którą obowiązuje znajomość przepisów prawa i który powinien organizować pracę swojego przedsiębiorstwa tak, aby przepisy mające zastosowanie w przypadku danego rodzaju transportu były przestrzegane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, powołanym na początku wyrokiem z dnia 30 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 1167/20, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia [...] czerwca 2020 r. Zdaniem Sądu I instancji, na obecnym etapie postępowania odmowa zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. jest co najmniej przedwczesna. WSA wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie sporne było to, w jaki sposób doszło do pomyłki w numerze rejestracyjnym pojazdu wskazanego w zezwoleniu oraz czy strona miała wpływ na to naruszenie i czy naruszenia można było, w okolicznościach tej konkretnej sprawy, przewidzieć. Sąd I instancji zauważył, że kwestia nałożenia na przewoźnika A. sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia w dniu 20 grudnia 2019 r., w świetle regulacji przepisów ustawy o transporcie drogowym i zastosowania art. 92c u.t.d. była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 1166/20. Obie sprawy dotyczą tego samego zdarzenia, kontroli przeprowadzonej 20 grudnia 2019 r. i poczynionych przez organ ustaleń co do nieposiadania przez kierowcę w pojeździe wymaganego zezwolenia na wykonywanie autobusem marki [...] o nr. rej. [...] okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, czego konsekwencją w tym postępowaniu jest odpowiedzialność zarządzającego transportem. W okolicznościach niniejszej sprawy podstawowa okoliczność przypisania skarżącej odpowiedzialności jako zarządzającego transportem została przez Sąd I instancji oceniona z podtrzymaniem argumentacji przedstawionej w wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 1166/20. W powołanym wyroku Sąd uznał, że bez uzupełnienia postępowania dowodowego, odmowa zastosowania wobec przewoźnika art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest co najmniej przedwczesna. Skarżąca jest Prezesem Zarządu w spółce A. i jedynym wspólnikiem. Ustalenie okoliczności, które mogłyby zwalniać z odpowiedzialności przewoźnika może zatem uzasadniać, w tej konkretnej sprawie, zaistnienie okoliczności zwalniających skarżącą z odpowiedzialności jako zarządzającego transportem. Zdaniem WSA, organ w sposób przekonujący nie wykazał, że do pomyłki w wydanym zezwoleniu przyczyniła się w całej rozciągłości skarżąca spółka A., że miała całkowity wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń, które mogła przewidzieć. Po drugie w konsekwencji organ nie wykazał bez uzasadnionych wątpliwości, że skarżąca jako zarządzający transportem w tej spółce ponosi odpowiedzialność za naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w stosowne zezwolenie, że skarżąca jako zarządzający transportem miała całkowity wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń, które mogła przewidzieć. Sąd I instancji zauważył, iż skarżąca argumentowała, że we wniosku o wydanie zezwolenia spółka podała nr rejestracyjny pojazdu widniejącego w systemie Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, przy czym VIN został wskazany prawidłowo (pismo skarżącej z 9 września 2020 r.). Skarżąca argumentowa również, że spółka nigdy nie posiadała pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], lecz pojazd o numerze rejestracyjnym [...], a organ właściwy w sprawach zezwoleń nie może wydać zezwolenia na pojazd (autobus), który nie istnieje, tj. nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Zdaniem WSA, organ nie przeprowadził dowodu z pisma Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z 2 września 2020 r. dołączonego do sprawy na etapie postępowania odwoławczego. W przedmiotowym piśmie organ zezwalający przyznał, że pojazd marki [...] o nr rej. [...], nr VIN: [...] został zgłoszony A. Sp. z o. o. do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i licencji na międzynarodowy zarobkowy przewóz osób, lecz "wskutek omyłki pracownika rozpatrującego wniosek do systemu błędnie wprowadzono nr rejestracyjny ww. pojazdu jako [...]", w sposób jaki wymaga tego art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2021 poz. 735) - dalej: "k.p.a." w zw. z art. 80, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i nie odniósł się do okoliczności jakie ze stanowiska organu zezwalającego wskazane w przedmiotowym piśmie wynikają i mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy niniejszej oraz nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, które w tym przypadku byłoby uzasadnione. W ocenie Sądu I instancji, organ w kontekście argumentacji skarżącej powinien był ustalić, czy organ wydające zezwolenie na międzynarodowe przewozy okazjonalne, w jakikolwiek sposób dokonywał weryfikacji danych zgłoszonych we wniosku o wydanie takiego zezwolenia. Powinien ustalić, czy GITD uczynił to w oparciu o swój system, do którego nawiązuje skarżąca, a w którym organ ten błędnie wprowadził nr rejestracyjny pojazdu spółki A. prawidłowo przez nią wskazany w postępowaniu o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika i licencji wspólnotowej, czy też o inne i jakie źródła weryfikacji. Nie można bowiem pominąć, iż spółka miała prawo działać w zaufaniu do organu i mając świadomości, że wykazany do licencji wspólnotowej stan pojazdów, którymi chciała wykonywać międzynarodowe przewozy okazjonalne nie uległ zmianie mogła skorzystać z danych istniejących już w bazie Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w przekonaniu, że dane tam zawarte są zgodne z informacjami podanymi temu organowi przez spółkę na wcześniejszym etapie. Niewątpliwie bowiem do wniosku o wydanie licencji wspólnotowej dołączono wykaz pojazdów tożsamy jak wskazany w wypisie z zezwolenia na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym (poza oczywiście spornym pojazdem o nr [...] ). Zgodnie z art. 7a u.t.d. dotyczącym uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej - po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu (Głównego Inspektora Transportu Drogowego), wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:1) markę, typ; 2) rodzaj/przeznaczenie; 3) numer rejestracyjny; 3a) kraj rejestracji; 4) numer VIN; 5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Skarżąca z kolei jako zarządzający transportem wyposażając kierowcę w okazane do kontroli zezwolenie mogła mieć uzasadnione przekonanie, działając w zaufaniu do organu wydającego zezwolenie, że jest to zezwolenie niewadliwe i odnoszące się do pojazdu który posiada spółka A., i którego dane zostały zgłoszone organowi zezwalającemu na wcześniejszym etapie przez nią ale działającą jako Prezes zarządu spółki. Ponadto WSA zauważył, że zgodnie z art. 27 ust. 1 i 3 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wymagany jest formularz jazdy zawierający w szczególności dane dotyczące oznaczenia przedsiębiorcy, numeru rejestracyjnego pojazdu, rodzaju usługi, miejsca początkowego i miejsca docelowego przewozu drogowego oraz listę imienną przewożonych osób. Formularz jazdy wydają przewoźnikowi:1) Główny Inspektor Transportu Drogowego; 2) wojewódzki inspektor transportu drogowego. W sprawie niniejszej formularz jazdy zawiera prawidłowe dane dotyczące pojazdu, którym wykonywany był przewoź, a jak wynika z adnotacji na wydanym wypisie z zezwolenia "Zezwolenie jest ważne wraz z prawidłowo wypełnionym formularzem jazdy poświadczonym na granicy przy wjeździe i wyjeździe z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Reasumując, Sąd I instancji uznał, że organy administracji powinny uzupełnić materiał dowodowy, w tym w szczególności o informacje organu wydającego zezwolenie co do funkcjonowania i korzystania z systemu, o którym mówi skarżąca, możliwości wydania zezwolenia na wskazany w nim pojazd o nr rej. [...], ewentualnie wzywając również skarżącą do dodatkowych wyjaśnień i pamiętając, iż w świetle regulacji art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. I dopiero w oparciu o kompleksowy, zupełny materiał dowodowy oceni, czy okoliczności sprawy i dowody rzeczywiście wskazują, że skarżąca jako zarządzający transportem miała wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które mogła przewidzieć, czy też nie. Niewątpliwie skarżąca z racji pełnionej funkcji jako osoba zarządzająca transportem powinna zwrócić uwagę na dokumenty w tym zezwolenia, które należy posiadać podczas wykonywania przewozu. W okolicznościach niniejszej sprawy kierowca został wyposażony w zezwolenie, które w przekonaniu skarżącej było prawidłowe. Ustalenie, że to przekonanie było wadliwe, gdyż na błąd w zezwoleniu skarżąca miała wpływ i mogła to przewidzieć, wymaga jednak dodatkowych wyjaśnień. Na tym etapie postępowania okoliczności sprawy i dowody co do tego faktu nie są jednoznaczne. Organ ponownie oceni, czy w sprawie zachodzi podstawa do zastosowania któregokolwiek przypadku z art. 92c u.t.d., a swoje stanowisko uzasadni, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie Sądu I instancji wniósł organ odwoławczy, zaskarżając je w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a w związku z art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez niezasadne uchylenie decyzji obu instancji, w wyniku błędnego przyjęciu przez Sąd, że orzekające w sprawie organy, przedwcześnie odmówiły zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d., podczas gdy okoliczności sprawy i zgromadzone w sprawie przez organy dowody, wskazują, że do naruszeń doszło w wyniku zdarzeń i okoliczności, na które wpływ miała Spółka i Skarżąca jako zarządzająca Spółką gdyż: - składając wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym wpisała błędne numery rejestracyjne pojazdu – [...], zamiast [...], którym miał być wykonywany przewóz osób, a od dnia wydania zezwolenia do dnia rozpoczęcia kontrolowanego przewozu upłynęły ponad 4 miesiące, a więc znaczny okres czasu, w którym Spółka mogła zawnioskować o korektę przedmiotowego zezwolenia, - jak również w obrocie handlowym Spółka posługiwała się błędnym numerem rejestracyjnym – [...], na co wskazuje także umowa zawarta [...] lipca 2019 r. pomiędzy Spółką a W., gdzie wpisano autokar o błędnym numerze rejestracyjnym – [...], a zatem brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135, art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 153 p.p.s.a, w związku z art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez uchylenie decyzji obu instancji i niezasadne związanie organów oceną prawną i wskazaniami, co do konieczności przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest, zupełny i kompletny do wydania rozstrzygnięcia, gdzie w okolicznościach sprawy, organy są uprawione do odmowy zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d., gdyż: - do pomyłki w wydanym zezwoleniu przyczyniła się Spółka i zarządzająca w niej transportem Skarżąca, gdzie we wniosku o zezwolenie wpisano błędne numery rejestracyjne pojazdu [...], zamiast [...] zaś naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń, które można było przewidzieć, gdyż błędnie zawnioskowany numer rejestracyjny pojazdu pojawił się, zgodnie z treścią tego wniosku, w zezwoleniu, zatem to Spółka i Skarżąca miały wpływ na powstałe naruszenie; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135, art. 133 § 1 art. 141 § 4, art. 153 p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na dokonaniu przez Sąd błędnej konstatacji, że organy orzekające w sprawie powinny także podjąć działania w celu wyjaśnienia, czy w sprawie w rzeczywistości wystąpiły okoliczności wyłączające odpowiedzialność, podczas gdy postępowanie dowodowe, wykazało, iż to Spółki i Skarżąca miały wpływ na powstałe naruszenie; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135, art. 133 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na błędnej ocenie przez Sąd zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, że przedwczesna jest odmowa zastosowania przez organy w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest zupełny i kompletny do wydania rozstrzygnięcia, gdzie w okolicznościach sprawy, organy są uprawione do odmowy zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d.; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a, art. 78 § 1 w zw. z art. 80, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d., poprzez uchylenie decyzji obu instancji, w wyniku niezasadnego uznania, że organ II instancji nie przeprowadził dowodu z pisma Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z 2 września 2020 r., w którym organ wskazał, na omyłkę swojego pracownika, podczas gdy z treści decyzji organu II instancji wynika, iż powołując się na treść tego pisma, w ramach swobodnej oceny dowodów, doszedł do przekonania, że okoliczność z niego wynikające nie jest wystarczająca do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie - prawa materialnego: 1. art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. przez niewłaściwe przyjęcie przez Sąd, że znajdują zastosowanie w okolicznościach sprawy, podczas gdy Spółka i Skarżąca miały wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które można było przewidzieć; 2. art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. przez błędne zastosowanie, wynikające z przyjęcia przez Sąd, że w sprawie zrealizowane zostały przesłanki określone w tym przepisie, podczas gdy do powstania naruszenia przyczyniła się Spółka i Skarżący, co uzasadniało odmowe ich zastosowania przez organy; 3. art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. poprzez przyjęcie, że stan faktyczny sprawy może wypełniać hipotezę wskazanej norm prawnych, biorąc pod uwagę wyjaśnienia zawarte w piśmie Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z 2 września 2020 r. który wskazał, że wskutek omyłki pracownika rozpatrującego wniosek do systemu błędnie wprowadzono nr rejestracyjny pojazdu jako [...], podczas gdy organy ustaliły, że składając wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym Spółka i Skarżąca wpisały błędnie numery rejestracyjne pojazdu, którym miał być wykonywany przewóz osób natomiast Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał zezwolenie stosownie do danych wskazanych we wniosku, zaś Spółka i Skarżąca miały dużo czasu wydania zezwolenia do kontroli by tą pomyłkę zauważyć i skorygować, a wobec powyższego, co nie może być utożsamiane z wystąpieniem zdarzeń okoliczności, których Spółka i Skarżąca nie mogła przewidzieć, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie; ewentualnie: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2025 r. pełnomocnik skarżącej wniósł jak w odpowiedzi na skargę kasacyjną, jak również o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy tego, czy zasadnie Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji uznając, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie tych decyzji naruszało art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i nakazał organowi przeprowadzenie ponownie postępowania w celu ustosunkowania się do dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, z których wynika w szczególności, że Główny Inspektor Transportu Drogowego w piśmie z dnia 2 września 2020 r. przyznał, że pojazd marki [...]o nr rej. [...], nr VIN: [...] został zgłoszony przez A. Sp. z o. o. do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i licencji na międzynarodowy zarobkowy przewóz osób, lecz wskutek omyłki pracownika rozpatrującego wniosek do systemu błędnie wprowadzono nr rejestracyjny ww. pojazdu jako [...]. W ocenie Sądu I instancji, odmowa zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. była co najmniej przedwczesna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał również, iż podstawowa okoliczność przypisania skarżącej odpowiedzialności jako zarządzającego transportem została oceniona z podtrzymaniem argumentacji przedstawionej w wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 1166/20. WSA zauważył, że skarżąca jest Prezesem Zarządu w spółce A. Sp. z o. o. i jedynym wspólnikiem, a zatem ustalenie okoliczności, które mogłyby zwalniać z odpowiedzialności przewoźnika może uzasadniać, w tej konkretnej sprawie, zaistnienie okoliczności zwalniających skarżącą z odpowiedzialności jako zarządzającego transportem. W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak też zarzut naruszenia prawa materialnego. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma racji skarżący kasacyjnie organ zarzucając Sądowi I instancji wadliwe uznanie, że organ naruszył prawo dokonując niepełnych ustaleń faktycznych i nie przeprowadzając ich prawidłowej oceny. Wbrew zarzutom podniesionym w punktach 1-5 petitum skargi kasacyjnej, WSA nie podważył okoliczności faktycznych ustalonych przez organ, tylko zarzucił brak pełnej oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, zarówno z punktu widzenia zgromadzonych w aktach dokumentów w zestawieniu z poczynionym w sprawie ustaleniami dotyczącymi niewyposażenia kierowcy w inny dokument, o którym mowa w art. 87 u.t.d., wymagany w związku z realizowanym przewozem, a także z punktu widzenia przesłanek przewidzianych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. Podkreślenia wymaga, że WSA nie przesądził, że ww. przepisy znajdują zastosowanie w sprawie oraz zostały zrealizowane przesłanki określone w tych przepisach, tylko uznał w świetle zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, że odmowa zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d jest co najmniej przedwczesna. Należy zauważyć, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył jedynie treść przedmiotowego pisma Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 września 2020 r. nie odnosząc się w żaden sposób do jego treści. Natomiast, z treści tego pisma wynika, iż spółka A. podała prawidłowo zarówno numer rejestracyjny pojazdu widniejącego w systemie Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, jak i numer VIN, we wniosku na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i licencji na międzynarodowy zarobkowy przewóz osób. Słusznie zatem Sąd I instancji podniósł, iż organ w kontekście argumentacji skarżącej powinien był w okolicznościach niniejszej sprawy ustalić, czy organ wydający zezwolenie na międzynarodowe przewozy okazjonalne, w jakikolwiek sposób dokonywał weryfikacji danych zgłoszonych we wniosku o wydanie takiego zezwolenia i tym samym ustalić, czy GITD uczynił to w oparciu o swój system, do którego nawiązuje skarżąca, a w którym organ ten błędnie wprowadził nr rejestracyjny pojazdu spółki A. prawidłowo przez nią wskazany w postępowaniu o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika i licencji wspólnotowej, czy też o inne i ewentualnie jakie źródła weryfikacji. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż organ w sposób przekonujący nie wykazał, że do pomyłki w wydanym zezwoleniu przyczyniła się w całej rozciągłości skarżąca spółka A. Sp. z o.o., oraz że miała całkowity wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń, które mogła przewidzieć. Rację ma Sąd I instancji podnosząc, że w kontekście całościowego spojrzenia na sprawę i oceny zachowania zarówno spółki jak i samej skarżącej, w świetle regulacji art. 92c u.t.d. nie jest to jednak okoliczności obojętna. Ocena zastania przesłanek z art. 92c u.t.d., to ocena okoliczności konkretnego przypadku. Nie można bowiem wykluczyć, że pojazd o wskazanym w zezwoleniu numerze rejestracyjnym nie istnieje, a to potwierdzałoby stanowisko skarżącej, że organ nie mógł wydać zezwolenia na taki autobus, a tym samym jego działania było obarczone błędem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafne są również podniesione w punktach 1-5 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 135 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. W sprawie nie doszło do obrazy art. 135 p.p.s.a. stanowiącego, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Istotą konstrukcji ukształtowanej ww. przepisem jest powiązanie obowiązku sądu orzekania "w głąb sprawy" z przesłanką niezbędności takiego rozstrzygnięcia dla jej końcowego załatwienia. Wyeliminowanie z obrotu prawnego innej niż zaskarżona do sądu decyzja organu wchodzi w grę wówczas, gdy bez tego zabiegu załatwienie sprawy byłoby niemożliwe lub co najmniej utrudnione (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I GSK 72/14). Tak więc art. 135 p.p.s.a. może być przedmiotem skutecznej skargi kasacyjnej, gdyby Sąd I instancji uchylając decyzję organu odwoławczego, nie dostrzegł, że dla prawidłowego rozpoznania sprawy koniecznym jest również uchylenie decyzji innych organów orzekających w sprawie. Tymczasem WSA w Lublinie dostrzegł, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy koniecznym jest również uchylenie decyzji organu I instancji, tj. decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia [...] czerwca 2020 r. Zarzut zaś naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie za podstawę wyrokowania stanu faktycznego, ani też kwestionowaniu wniosków wyprowadzanych na podstawie akt sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1888/21; 22 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 211/22; 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1172/21; 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1158/18). Naruszenie art. 133 p.p.s.a. może bowiem stanowić usprawiedliwioną podstawą skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a mianowicie wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej w tym przepisie naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na podstawie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym wydaniem (podjęciem) kontrolowanego aktu (zob. np. wyroki NSA z dnia: 19 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1645/09; 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 67/13). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika zaś, aby skarżący kasacyjnie organ wykazał zaistnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji, w świetle której za uzasadnione należałoby uznać twierdzenie, że Sąd I instancji wykroczył poza granice w których mógł operować, a w konsekwencji, aby Sąd ten oparł orzeczenie na ustaleniach, które nie znajdują oparcia w aktach sprawy, a których źródłem miałyby być dowody lub fakty nieznajdujące odzwierciedlenia w aktach sprawy. Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej nie można wyrokowi Sądu I instancji zarzucić, że wydany został z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (punkt 2 i 3 skargi kasacyjnej). Z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, jakie obligatoryjne elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów. Nie może być ono łączone z ocenami i stanowiskiem, jakie prezentuje Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, a do tego właśnie zmierza uzasadnienie omawianego zarzutu. Sąd I instancji wskazał i wyjaśnił natomiast podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia. Tak więc uzasadnienie wyroku poddanego niniejszej kontroli sądu kasacyjnego spełniało wymagania przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., a zarzut ten należało uznać za niezasadny. Również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. (punkt 2 i 3 skargi kasacyjnej), gdyż przepis ten nie miał i nie ma zastosowania w tej sprawie, a zatem nie mógł go naruszyć WSA w Lublinie. Przepis ten dotyczy bowiem sytuacji, gdy sąd administracyjny wyeliminował zaskarżoną decyzję z obrotu prawnego (uchylił ją albo stwierdził jej nieważność), skutkiem czego sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organ administracji w postępowaniu administracyjnym. Taka zaś sytuacja nie nastąpiła w rozpatrywanej sprawie. W konsekwencji nie ma też racji skarżący kasacyjnie organ, że Sąd I instancji naruszył przepisy prawa materialnego tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d., gdyż wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, tych przepisów WSA nie stosował, nakazując jedynie organowi, w zależności od wyników ustaleń faktycznych w tej sprawie, ewentualne rozważenie możliwości ich zastosowania. Sąd I instancji nie wypowiedział w wyroku także poglądu, że art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. "znajdują zastosowanie w okolicznościach sprawy" oraz, "że w sprawie zrealizowane zostały przesłanki określone w tym przepisie". Sąd powołując się na orzecznictwo przytoczył jedynie pogląd, że przy ocenie czy możemy mieć do czynienia z sytuacją wskazaną w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. inaczej należy oceniać działanie podmiotu, który wykonuje przewóz bez zezwolenia (nigdy o nie występował), a inaczej tego, który o to zezwolenie wystąpił, i to zezwolenie - w swoim przekonaniu prawidłowe - uzyskał. Spółka wystąpiła o stosowne zezwolenie i jak twierdzi skarżąca, spółka skorzystała z danych dotyczących jej bazy transportowej, które organ wydający jej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika i licencji wspólnotowej już posiadał. Działając w zaufaniu do organu władzy publicznej, spółka mogła zatem oczekiwać, że organ wydający zezwolenie przeprowadzi stosowne postępowanie wyjaśniające, co pozwoliłoby na uzyskanie od razu prawidłowego zezwolenia. Jeśli tak się nie stało, zezwolenie zostało wydane, to skarżąca mogła być w przekonaniu, że wyposażyła kierowcę w prawidłowe zezwolenie dotyczącym pojazdów zgłoszonych już organowi na etapie ubiegania się o wydanie licencji wspólnotowej. Sąd I instancji nakazał zatem jedynie organowi, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni zasadnie biorąc pod uwagę treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz treść dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, rozważenie przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. Trafnie uznał WSA, że przyjęcie w okolicznościach niniejszej sprawy za wystarczające argumentacji organu, że odpowiedzialność administracyjna jest niezależna od winy, a to wyłącznie błąd strony doprowadził do zaistniałego stanu rzeczy bez poczynienia dodatkowych ustaleń, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia przyczyn ewentualnej niezgodności narusza, zarówno istotę i cel postępowania administracyjnego rozumianego jako realizację zasad praworządności, sprawiedliwości i prawdy obiektywnej, jak i sens sądowej kontroli administracji, która z założenia jest oparta na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Sankcje administracyjne stanowią instrument realizacji nakazów i zakazów publicznoprawnych. W najbardziej ogólnym ujęciu, są one postrzegane jako instytucje służące zapewnieniu efektywności działania administracji publicznej. Podsumowując należy zatem ponownie podkreślić, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, WSA nie przesądził, że w rozpatrywanej sprawie zachodziły przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d., tylko nakazał organowi uzupełnić we wskazanym kierunku wadliwie przeprowadzone postępowanie i rozważyć, czy uwzględniając okoliczności sprawy, możliwe jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na skarżącą. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie podważyła skutecznie zgodności z prawem zaskarżanego wyroku. W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.