II GSK 1358/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Wojciech Kręcisz Sędzia NSA: Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA: Urszula Wilk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy ze skargi kasacyjnej N. (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia(...) listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 767/19 w sprawie ze skargi N. (...) na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia (...) czerwca 2019 r. nr (...) w przedmiocie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od N. (...)na rzecz Dyrektora Ś. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 28 listopada 2019 r., sygn. III SA/Gl 767/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Niepublicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej (...)Sp. z o.o. w (...)na decyzję Dyrektora (...)Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w (...) z (...) czerwca 2019 r. nr (...) w przedmiocie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Dyrektor (...)OW NFZ, (...)października 2018 r. działając na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1510, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach), ogłosił konkurs ofert na zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres od 1.07.2019 r. do 30.06.2024 r., w rodzaju świadczeń: ambulatoryjna opieka specjalistyczna, w zakresie badania tomografii komputerowej (tk) na obszarze obejmującym powiat (...). Oferty należało złożyć w terminie do 13.11.2018 r. W ogłoszeniu wskazano wymagania, jakie muszą być spełnione przez podmioty składające oferty. Do konkursu przystąpiło 6 oferentów. Oferta złożona przez skarżącą została odrzucona na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, o czym została ona powiadomiona pismem z 12 lutego 2019 r. Komisja wskazała podanie nieprawdziwych informacji w złożonej ofercie, w zakresie odpowiedzi na pytanie 1.2.3.ASKD-3, która nie znalazła potwierdzenia w wykazie procedur medycznych pracowni w (...)przekazanych przez skarżącą wraz z ofertą, ani na wezwanie komunikatem z 18 stycznia 2019 r., ani na kolejne wezwanie z 23 stycznia 2019 r. Skarżąca wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu, które zostało oddalone decyzją Dyrektora (...)OW NFZ z (...) kwietnia 2019 r. Organ wyjaśnił, że spółka była wzywana do potwierdzenia prawdziwości udzielonych odpowiedzi, gdyż w części VIII Ankiety dotyczącej Pracowni A(...) w (...) (kod komórki-012), w rozdziale 1.2.3. realizacja wybranych świadczeń – na pytanie nr 1.2.3.1 ASDK-3 realizacja w okresie ostatnich 12 miesięcy poprzedzających o 2 miesiące miesiąc, w którym ogłoszono postępowanie, 1000 badań tomografii komputerowej, w tym również badania : Tomografia komputerowa serca – badanie morfologii i czynności mięśnia sercowego (ICD-9:87.421) udzieliła odpowiedzi "TAK". Takiej samej odpowiedzi udzieliła odnośnie Pracowni (...) B (kod komórki -013). Komisja wezwała do udokumentowania prawdziwości odpowiedzi. Oferent dostarczył księgę badań uzupełnioną o procedury ICD-10. W złożonej księdze zawierającej kody ICD-9 oferent wykazał wykonanie badania TK serca o kodzie ICD-9:87.420 w pracowni w B. Zdaniem organu pytanie nie budziło trudności interpretacyjnych, gdyż dotyczyło wykonywania określonej liczby badań/procedur. Udzielona odpowiedź nie była też, w ocenie organu błędem przypadkowym, omyłką, gdyż do oferty była dołączona księga badań, co sugeruje potwierdzenie uprawnienia do udziału w konkursie. Księga nie zawierała jednak kodów ICD-9, a uzupełniony dokument potwierdzał wykonanie badania TK serca o kodzie ICD-9 87.420 w Pracowni B. Sama skarżąca w proteście wyjaśniła, że w A badań takich nie wykonywała. Organ wskazał, że udzielona odpowiedź dotyczyła pracowni w A, gdzie badań nie prowadzono, a przypisano jej badania pracowni w B, co w ocenie organu nie mogło być przypadkowe. Zdaniem organu, nieprawdziwej odpowiedzi nie tłumaczy błąd ludzki ani brak należytej staranności w weryfikacji danych pozyskanych z systemu informatycznego. Skarżąca w księdze badań oznaczyła procedurę ICD-9 87.420 (kolor pomarańczowy), a pytanie dotyczyło procedury oznaczonej kodem ICD-9 87.421, którego w księdze nie było. W ocenie organu, niewykonanie żadnego badania w A wyklucza uznanie braku należytej staranności podczas przygotowania oferty. Organ uznał, że podanie nieprawdziwych informacji w odpowiedzi na sporne pytanie było celowe, ukierunkowane na pozyskanie pozytywnego rozstrzygnięcia postępowania konkursowego. W konsekwencji organ stwierdził, że postępowanie wyjaśniające wywołane wniesionym odwołaniem nie wykazało, by Komisja Konkursowa naruszyła zasady postępowania dokonując odrzucenia oferty skarżącej. Decyzją z V czerwca 2019 r. Dyrektor (...)OW NFZ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uznał, że podnoszone przez stronę argumenty, jak długoletnia współpraca z NFZ (20 lat), brak zamiaru podania informacji nieprawdziwej, brak wniosku o odjęcie punktów, niezweryfikowanie danych odczytanych z komputera, dobro pacjenta, brak ciągłości leczenia i diagnostyki czy pominięcie zasady proporcjonalności przy odrzuceniu oferty, należało uznać za nieskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji podkreślił, że spółka nie kwestionuje faktu podania nieprawdziwej informacji. Zgodził się z oceną organu, że brzmienie spornego pytania obejmowało wykazanie w 1000 badaniach wykonanych badania oznaczonego kodem ICD-9 87.421. Skarżąca udzieliła odpowiedzi - TAK, po czym, na wezwanie organu wyjaśniła, że w pracowni w A ani w B badań takich nie wykonywała. Innymi słowy nie wykazała wykonania tej procedury w żadnej z prowadzonych pracowni, co było wymogiem niezbędnym udziału w konkursie. Skarżąca wykazała wyłącznie wykonanie badania TK serca o kodzie ICD-9 87.420 w pracowni w B (strona 152 Księgi badań). Wykazała zatem inne badania niż uprawniające do udziału w Konkursie, niż wskazane w pytaniu ankietowym. Nadto w Pracowni w A nie były też wykonywane badania o kodzie ICD-9 87.420, których wykonanie skarżąca podkreślała. Zdaniem Sądu organ w postępowaniu odwoławczym wykazał, że Komisja Konkursowa w ramach postępowania stosowała te same zasady i przepisy prawa wobec wszystkich biorących w nim udział oferentów. Podniósł, że treści zawarte w ankietach stanowią integralną część złożonych ofert w aspekcie oceny prawdziwości oświadczeń złożonych przez oferentów. Pytania ankietowe skierowane do wszystkich uczestników były jednakowe i nie było możliwości udzielenia wielorakich odpowiedzi. Nie zgodził się z zarzutem skarżącej, że formularz ofertowy został sformułowany w sposób nieprecyzyjny i wadliwy. W odniesieniu do zarzutu obrazy art. 149 ust. 1 pkt. 2 ustawy o świadczeniach Sąd pierwszej instancji stwierdził, że spółka podała nieprawdziwe informacje udzielając odpowiedzi "TAK" na pytanie ankietowe 1.2.3.1 ASDK. Sama skarżąca w proteście wyjaśniła, że w pracowni w A badań o żądanym kodzie nie prowadziła. Wykonywała tylko badania TK o kodzie ICD-9 87.420 i to w pracowni w B. W ocenie Sądu jeżeli oferent nie wykonywał badań o określonym kodzie, to niemożliwym było popełnienie tego rodzaju błędu nieumyślnie. Tłumaczenie takie byłoby przekonujące w sytuacji błędu rachunkowego, zaniżenia lub zawyżenia liczby wykonanych badań, a nie wobec stwierdzenia ich wykonania, przy niewykonaniu czyli sytuacji 0:1. W takiej sytuacji nie było co weryfikować w systemie. Sąd podzielił pogląd organu, że czym innym jest wykazanie wykonania badań w żądanej ilości i nie uznanie tej odpowiedzi z uwagi na nie uznanie spełnienia kryterium dodatkowo rankingującego z powodu wykonania badań w innej lokalizacji, niż będąca przedmiotem oferty, a czym innym jest utrzymywanie, że badania się wykonało i próba wykazania tego faktu przez przedłożenie dokumentacji nie zawierającej danych pozwalających na weryfikację spełnienia warunku, jak to zrobiła skarżąca. Działanie takie jest udzieleniem nieprawdziwych informacji w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Sąd pierwszej instancji podniósł też, że dodatkowe punkty mogły okazać się niezbędne do uzyskania kontraktu zatem zasada proporcjonalności nie może mieć zastosowanie. Komisja Konkursowa miała obowiązek potwierdzić prawdziwość odpowiedzi udzielonej na pytanie ankietowe i w przypadku odpowiedzi negatywnej odrzucić ofertę. Sąd pierwszej instancji zgodził się ze skarżącą, że brzmienie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach nie wyjaśnia, co należy rozumieć przez pojęcie "nieprawdziwe informacje", do którego odwołuje się ustawodawca w tym przepisie. Wskazał, że orzecznictwo NSA i WSA pozwala na przyjęcie, że przez owe podanie nieprawdziwych informacji uznane winno być takie działanie świadczeniodawcy, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie podaje informacje, które nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości. Zdaniem Sądu należy przyjąć, iż "nieprawdziwość" musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, w tym takich, które mogą świadczyć o nieprawidłowym w przyszłości wykonaniu umowy. Sąd wskazał, że z podaniem nieprawdziwych informacji będziemy mieli do czynienia w sytuacji celowego działania oferenta, który mimo świadomości niemożliwości spełniania określonych warunków, deklaruje taką możliwość. Nie każda nieprawdziwa informacja stanowi podstawę odrzucenia oferty. Niemniej jednak Sąd zwrócił uwagę, że pomimo braku takiego zastrzeżenia w treści przepisu, nieprawdziwość musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania. W konsekwencji, Sąd zgodził się z organem, że podanie nieprawdy (informacji nie znajdującej potwierdzenia w rzeczywistości) w formularzu ofertowym stanowiącym integralną część oferty należy uznać za podanie "nieprawdziwych informacji" w rozumieniu przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Niepubliczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej (...) Sp. z o.o. w (...)zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a także zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca kasacyjnie spółka zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: a) art. 149 ust 1 pkt 2 ustawy świadczeniach polegające na błędnej wykładni tegoż przepisu oraz nie dokonaniu wnikliwej analizy kontekstu sytuacyjnego, w jakim "nieprawdziwa informacja" została ujawniona w toku postępowania konkursowego przez skarżącą, a co w efekcie doprowadziło do wydania decyzji o odrzuceniu oferty bez dokonania na mocy § 17 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy, szczegółowej weryfikacji czynników, które zadecydowały o wskazaniu takich a nie innych danych objętych postępowaniem konkursowym; b) § 17 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy polegające na naruszeniu procedury konkursowej w tym zakresie, iż komisja konkursowa nie przeprowadziła weryfikacji oferenta w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, w szczególności przez oględziny pomieszczeń i urządzeń zakładu leczniczego podmiotu leczniczego, przy pomocy którego wykonywana ma być umowa, wobec wątpliwości powziętych w stosunku do odpowiedzi udzielonej na pytanie 1.2.3.1 ASDK_3 Realizacja w okresie ostatnich 12 miesięcy poprzedzających o 2 miesiące miesiąc, w którym ogłoszono postępowanie, 1000 badań tomografii komputerowej, w tym również badania Tomografia Komputerowa serca badanie morfologii i czynności mięśnia sercowego (ICD-9:87.421). ; c) art. 7a k.p.a. polegające na naruszeniu zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, a które to wątpliwości stanowiły przyczynek do podjęcia przez Komisję Konkursową decyzji o odrzuceniu oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pk 2 ustawy o świadczeniach a to wobec niejasnej i nieprecyzyjnej formuły tegoż przepisu określającego okoliczności dot. "nieprawdziwej informacji" i sytuacji w jakich została podana/wskazana przez skarżącą a co miało fundamentalny wpływ na podjętą finalnie decyzję. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 149 ust 1 pkt 2 ustawy świadczeniach oraz nie dokonał wnikliwej analizy kontekstu sytuacyjnego, w jakim " nieprawdziwa informacja" została ujawniona w toku postępowania konkursowego. Skarżąca kasacyjnie podnosiła, że udzieliła odpowiedzi twierdzącej bazując na danych systemowych nie dokonując ich weryfikacji oraz że posiadała sprzęt umożliwiający w ogóle wykonywanie badań TK serca o kodzie ICD-9:87.421.Zdaniem skarżącej ta okoliczność uzasadnienia jej przeświadczenie (choć błędne) o wykonywaniu badań wskazanych w ofercie. Skarżąca kasacyjnie podnosiła, że odjęcie punktów przez Komisje Konkursową (nie przyznanie ich z uwagi na fakt niewykonywania określonego rodzaju badań) umożliwiłoby jej dalszy udział w postępowaniu. Skarżąca podnosiła, że w sprawie nie wykazano w sposób niebudzący wątpliwości, że jej działanie było celowe. Wskazywała, że była przeświadczona, że te badania wykonuje na co pozwalał jej sprzęt zakupiony do placówki. Skarżąca podkreślała, że podanie nieprawdziwych informacji będzie miało miejsce w sytuacji celowego działania oferenta. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektora (...)Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach zauważyć należy, że jako formę jego naruszenia wskazano błędną wykładnię. Biorąc jednak pod uwagę sposób w jaki zarzut ten został zredagowany i uzasadniony, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna zmierza także w kierunku zakwestionowania subsumcji, a nie tylko wykładni tego przepisu. Przy tym oczywiste jest, że prawidłowa wykładnia danej normy prawnej determinuje zakres koniecznego postępowania zmierzającego do ustalenia faktów istotnych w sprawie w celu jej prawidłowego zastosowania. Zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje. Ustawa o świadczeniach nie wyjaśnia, co należy rozumieć przez pojęcie "nieprawdziwe informacje", do którego odwołuje się ustawodawca w tym przepisie, jednak kwestia jego wykładni była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 10 grudnia 2020 r. sygn. II GSK 682/18 NSA wskazał, że pojęcia prawdziwości albo nieprawdziwości informacji należą w typowych warunkach (pomijając szersze, niezwiązane ze sprawą, rozważania) do kategorii pojęć obiektywnych (to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z 6 października 2020 r. sygn. 557/18 NSA stwierdził, że nie ma znaczenia to, czy źródłem nieprawdziwości informacji zawartych w ofercie jest intencjonalność działań oferenta, czy też nie. Oferent jest nią związany i ponosi wszystkie konsekwencje złożenia oferty o określonej treści - w tym również ryzyko jej nieprzyjęcia w sytuacji, gdy nie koresponduje ona z wymogami określonymi przez zamawiającego w ogłoszeniu o otwarciu postępowania w sprawie zawarcia wymienionych umów, a także ryzyko jej odrzucenia, gdy stanowiąc odpowiedź na wskazane ogłoszenie oraz określone nim warunki, zawiera informacje nieprawdziwe, a więc informacje, które przedstawiają stan rzeczy w sposób obiektywnie niezgodny ze stanem rzeczywistym (ze stanem faktycznym). W wyroku tym NSA wskazał też, że stwierdzenie, iż oferta zawiera nieprawdziwe informacje, nie może prowadzić do pomniejszenia punktacji, bo tego rodzaju kompetencji art. 149 wskazanej wyżej ustawy komisji konkursowej nie przyznaje, a w sformalizowanym postępowaniu w przedmiocie konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przepisy regulujące to postępowanie muszą podlegać ścisłej wykładni. Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał też wielokrotnie, że za podanie "nieprawdziwych informacji" uznane winno być takie działanie świadczeniodawcy, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie, podaje informacje, które nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości. Należy przyjąć, iż "nieprawdziwość" musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, w tym takich, które mogą świadczyć o nieprawidłowym w przyszłości wykonaniu umowy (wyroki NSA z: 10 kwietnia 2014 r., sygn. II GSK 476/13, 10 kwietnia 2014 r., sygn. II GSK 476/13, 20 kwietnia 2016 r., sygn. II GSK 2623/14). W wyroku z 26 stycznia 2021 r., sygn. II GSK 1927/18 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie można mówić o zawarciu w ofercie "nieprawdziwej informacji" - w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach - wskutek odpowiedzi na pytanie niejasne, wadliwie postawione. Odpowiedź na nieprawidłowo skonstruowane pytanie nie może być "nieprawdziwa" i z tych właśnie względów nie może skutkować odrzuceniem oferty na podstawie powołanego przepisu. Odnosząc się zatem do postawionego w rozpatrywanej skardze kasacyjnej zarzutu nieprawidłowej wykładni art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach stwierdzić należy, że przyjęta, przez Sąd pierwszej instancji wykładnia tego przepisu stwierdzająca, że za podanie nieprawdziwych informacji uznane winno być takie działanie świadczeniodawcy, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie podaje informacje, które nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości, zaś "nieprawdziwość" musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, nie jest nieprawidłowa. W rozumieniu omawianego przepisu nie będą nieprawdą zawarte w ofercie informacje oparte na wiedzy, którą dysponuje lub przy dołożeniu należytej staranności powinien dysponować oferent, w dacie składania oferty. Nie można również uznać za nieprawdziwe informacji przedstawionych wskutek odpowiedzi na pytanie niejasne, nieprawidłowo skonstruowane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaakceptował ustalenie organu, że przedstawiona przez skarżącą oferta zawierała nieprawdziwe informacje w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Na gruncie rozpatrywanej sprawy, nie ulega wątpliwości, że przedstawiona przez skarżącą oferta zawierała nieprawdziwe informacje w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Skarżąca nie zarzuca, że pytanie, którego dotyczyła nieprawdziwa odpowiedź było niejasne, przyznaje też, że podała dane, które nie odpowiadały rzeczywistości. Próba "usprawiedliwienia" ich podania przez wskazywanie, iż badania o zbliżonym kodzie wykonywane były w placówce w B oraz, że oferentka dysponowała sprzętem niezbędnym do wykonywania takich badań, nie może zostać uznana za skuteczną. W świetle dyspozycji art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach nie ma znaczenia to, czy źródłem nieprawdziwości informacji zawartych w ofercie była intencjonalność działań oferenta, czy też nie. W związku z tym ich ocena na tle omawianego przepisu nie zależy od usprawiedliwienia przyczyn podania konkretnych (nieprawdziwych) informacji. W sprawie nie było zatem konieczności dalszych ustaleń i analizy odnośnie do wskazywanych przez skarżącą przyczyn podania w złożonej ofercie nieprawdziwych danych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela także prezentowane w cytowanym wyżej orzecznictwie stanowisko, że ustalenie, iż oferta zawiera nieprawdziwe informacje, nie może prowadzić jedynie do pomniejszenia punktacji oferenta taką ofertę składającego, nie znajduje to bowiem oparcia w omawianej normie. Co do zarzutów postawionych w punktach b) i c) petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. I OSK 459/06). Mając na względzie powyższe uwagi o charakterze ogólnym należy zauważyć, że w uzasadnieniu rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie przedstawiono argumentów dotyczących zarzutów postawionych w punktach b) i c) petitum skargi kasacyjnej, co sprawia, że nie można uznać ich za usprawiedliwione (por. np. wyroki NSA z 21 kwietnia 2011 r. sygn. I OSK 49/11, z 15 marca 2011 r. sygn. II OSK 540/10, z 31 sierpnia 2010 r. sygn. II GSK 900/10). W piśmie procesowym z 19 kwietnia 2021 r. skarżąca kasacyjnie wniosła o przeprowadzenie dowodu z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Katowice-Wschód z 11 marca 2021 r., sygn. akt VIII W 574/19 celem wykazania, że Elżbiety Suchonek Prezesa Zarządu Niepublicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej (...) nie można uznać za winną popełnienia przestępstwa z art. 193 pkt 7 ustawy o świadczeniach polegającego na złożeniu do NFZ oferty w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych podając nieprawdziwe informacje, a tym samym zachowaniu skarżącej nie można przypisać tego rodzaju działania, czy to popełnionego w formie umyślnej czy też nieumyślnej. Zauważyć należy, że po pierwsze w świetle art. 11 p.p.s.a. związanie sądu dotyczy ustaleń wyroku skazującego, a to prowadzi do wniosku, że przepis ten nie dotyczy wyroku uniewinniającego, a więc takiego, na który powołuje się skarżąca. Nadto czym innym jest ocena dokonywana w postępowaniu karnym, gdzie badana jest strona podmiotowa, kwestia zawinienia i stosunek sprawcy do czynu, a czym innym ocena postępowania administracyjnego na gruncie postępowania konkursowego, gdzie oceniana jest decyzja z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Rozstrzygnięcie Komisji Konkursowej dotyczyło ustalenia czy w złożonej ofercie przedstawiono nieprawdziwe informacje bez badania intencji czy winy oferenta, którym nota bene była skarżąca Spółka, a nie jej Prezes. Zatem przedstawiony wyrok nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznając wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Uwzględniono przy tym, że pełnomocnik, który nie reprezentował organu w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a.