II GSK 1349/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 3050/21 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 28 czerwca 2021 r. nr 276/02/2021/Ub w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 lutego 2022r., sygn. akt VI SA/Wa 3050/21 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę M.W. (dalej też: "strona", "skarżąca") na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej też: "Prezes NFZ") z 28 czerwca 2021r., nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Za podstawę orzekania Sąd I instancji przyjął następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 1 marca 2021r., do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, (dalej: "OW NFZ"), wpłynął wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] o rozpatrzenie sprawy dotyczącej ustalenia obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez M.W. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w formie spółki jawnej w okresie: od 1 lutego 2014r. do 27 stycznia 2021r. W toku postępowania, na podstawie danych figurujących w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, ustalono, że Spółka jawna: S. SPOŁKA JAWNA figurowała w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem [...] od 20 lutego 2012r. do 27 stycznia 2021r. i w ww. okresie M.W. była jednym z jej wspólników. Zakład Ubezpieczeń Społecznych pismem z 25 lutego 2021r. poinformował OW NFZ, że M.W. w okresie od 1 lutego 2014r. do 21 stycznia 2021r. zgłosiła się do ubezpieczenia zdrowotnego jako wspólnik spółki jawnej S. Sp.J. oraz że występują okoliczności wyłączające obowiązek ubezpieczeń społecznych Wymienionej jako wspólnika spółki jawnej. Pismem z 4 marca 2021r. zawiadomiono skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie dotyczącej podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w formie spółki jawnej oraz poinformowano o możliwości złożenia dokumentów i wyjaśnień związanych z jej prowadzeniem. Decyzją z 28 czerwca 2021r., Prezes NFZ ustalił, że skarżąca jako wspólnik spółki jawnej w okresie od 1 lutego 2014r. do 27 stycznia 2021r., podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W uzasadnieniu przywołał przepisy z których wynika, iż wspólnik spółki komandytowej, jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki partnerskiej czy spółki jawnej objęty jest obowiązkiem ubezpieczeń niezależnie od faktu prowadzenia działalności, gdyż obowiązek ubezpieczenia związany jest w tym przypadku wyłącznie z faktem posiadania określonego statusu prawnego. W świetle powyższego osoba posiadająca status wspólnika spółki jawnej podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w całym okresie posiadania takiego statusu, niezależnie od uzyskiwania przychodów, czy faktycznego wykonywania działalności. Decyzją z 28 czerwca 2021r., nr [...], Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia działając na podstawie art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 66 ust. 1 pkt. 1 lit. c ustawy z 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2020r., poz. 1398 z późn.zm., dalej: "ustawa o świadczeniach"), w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz.U. z 2021r,. poz. 423 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] dotyczącego ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego M.W. (dalej "skarżąca") jako wspólnika spółki jawnej w okresie od 1 lutego 2014r. do 27 stycznia 2021r., ustalił, że skarżąca w tym okresie podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. WSA oddalił skargę. Wskazał, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą lub osobami z nimi współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2021, poz.162 ze zm.) lub przepisów o ubezpieczeniach społecznych lub ubezpieczeniu społecznym rolników. W myśl art. 69 ust. 1 tej ustawy - obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób prowadzących działalność pozarolniczą powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniu społecznym. Podniósł, że w myśl art. 8 ust. 6 pkt 1 i 4 ustawy z 13 października 1998r. o ubezpieczeń społecznych (Dz.U z 2021 poz. 423 ze zm.) za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych, z wyjątkiem ust. 6a, a także wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a także wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej. Podkreślił, że obowiązek ubezpieczenia społecznego osoby prowadzącej pozarolniczą działalność wynika z przepisów prawa i nie jest uzależniony od woli ubezpieczonego lub organu, nie ma przy tym żadnej zależności pomiędzy obowiązkiem ubezpieczenia społecznego i obowiązkiem podatkowym. Czas objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego tych osób, a więc także ubezpieczeniem zdrowotnym, jest tożsamy z czasem prowadzenia działalności w oparciu o przepisy o działalności gospodarczej lub inne przepisy szczególne. Natomiast co istotne wspólnik spółki objęty jest obowiązkiem ubezpieczenia bez względu na fakt prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem obowiązek ubezpieczenia wspólnika spółki powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego, nie zaś z prowadzeniem działalności gospodarczej. W przypadku wspólników spółek w sytuacji spełniania przez nich warunków do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wynika z samego statusu osoby jako wspólnika spółki i trwa od dnia uzyskania tego statusu do dnia jego utraty i jest niezależny od prowadzenia działalności gospodarczej/osiągania przychodów. W wyroku z 30 listopada 2005r., I UK 95/05 oraz postanowieniu z 17 lipca 2003r., II UK 111/03, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że sam fakt niewykonywania usług i nieosiągania przychodu z działalności nie uzasadnia przerwy w jej prowadzeniu powodującej uchylenie obowiązku ubezpieczenia społecznego. Podkreślił, że obowiązek ubezpieczeniowy ustawodawca powiązał z określoną normatywnie sytuacją wspólnika (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 września 2014r., sygn. akt SK 4/12). Tak więc rozpoczęcie wykonywania ww. działalności wiąże się bezpośrednio z momentem nabycia praw i obowiązków wspólnika w takiej spółce o ile podleganie ubezpieczeniom społecznym osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą wiąże się nierozerwalnie z faktycznym jej prowadzeniem, to posiadanie statusu wspólnika spółki już od momentu wpisu do KRS rodzi obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego. Bez znaczenia pozostaje kwestia momentu rozpoczęcia faktycznego wykonywania czynności na rzecz Spółki. Tak więc dla określenia okresu objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania działalności pozarolniczej znaczenie prawne ma wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz jego wykreślenie z tej ewidencji. Zarejestrowana działalność wiąże się z przymusem podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Ustanie obowiązku ubezpieczenia powoduje wykreślenie wpisu pozarolniczej działalności z ewidencji lub odnotowanie przerwy w jej prowadzeniu. Faktyczne zaprzestanie prowadzenia działalności zgłoszone tylko w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych nie powoduje ustania podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Wskazał zatem, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia prawidłowo uznał, że w okresie objętym decyzją tj. od 1 lutego 2014r., do 27 stycznia 2021r., skarżąca podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu posiadania statusu wspólnika spółki jawnej, a okoliczności tej nie może także podważyć zawarcie, w wyniku rozwodu małżonków, umowy majątkowej, w której jeden ze wspólników zobowiązuje się do uregulowania spraw Spółki, w tym wykreślenia jej z rejestru. Okoliczność ta może jedynie stanowić podstawę roszczeń regresowych skarżącej z tego tytułu, nie ma bowiem wpływu na fakt podlegania skarżącej obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, jako wspólnika spółki jawnej, pozostającej oficjalnie w urzędowym rejestrze. W tych okolicznościach sprawy, zwłaszcza rozwodu i wzajemnych rozliczeń majątkowych, skarżąca powinna niewątpliwie dołożyć należytej staranności, jako wspólnik takiej spółki, do uregulowania wszystkich istotnych spraw dotyczących jej dalszego funkcjonowania w obrocie gospodarczym oraz prawnym. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 8 ust. 6 pkt 1 i 4 w związku z art. 6 ust 1. pkt 5 ustawy z 13 października 1998r. o ubezpieczeniach społecznych (Dz.U. z 2021r., poz. 423 ze zm.), poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że samo posiadanie statusu wspólnika spółki jawnej decyduje o podleganiu ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej; b) art. 13 pkt 4 ustawy z 13 października 1998r. o ubezpieczeniach społecznych (Dz.U. z 2021r., poz. 423 ze zm.), poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że okoliczności faktycznego nieprowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę jawną nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy; c) art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, tj. z 25 czerwca 2021r. (Dz.U. z 2021r., poz. 1285) z poźn. zmianami, dalej: "ustawa o świadczeniach"), poprzez jego niewłaściwą wykładnię, i uznanie, że skarżąca podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresie w którym występują w stosunku do niej okoliczności wyłączające obowiązek ubezpieczeń społecznych. II. Naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022r., poz.329.), poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę skarżącej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rażąco naruszając art. 7 i art. 77 § 1 art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021r., poz. 735, dalej także:" k.p.a."), poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego niezbędnego do prawidłowego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, wyrażające się w błędnym uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że skarżąca w okresie od 1 lutego 2014r. do 27 stycznia 2021r. spełniła przesłanki do objęcia jej ubezpieczeniem społecznym. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieusprawiedliwiona. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie zarzucając Sądowi I instancji naruszenie wskazanych w środku odwoławczym przepisów prawa materialnego (przez błędną wykładnię, a w istocie również przez ich błędne zastosowanie) wywodziła, że w okresie od 1 lutego 2014r. do 27 stycznia 2021r. faktycznie zaprzestała wykonywania pozarolniczej działalności. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku argumentował natomiast, że podstawą podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego strony jest fakt posiadania statusu wspólnika spółki jawnej. NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, a zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej uznaje za niezasadne. Według art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, którego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie zarzucono Sądowi I instancji, osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą, podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie ustawy Prawo przedsiębiorców. Powołana ustawa w art. 5 pkt 21 stanowi, że osoba prowadząca działalność pozarolniczą, to osoba, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, a więc m. in. wspólnik spółki jawnej (art. 8 ust. 6 pkt 4 tej ustawy). Z art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, wynikało, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie art. 36aa oraz przepisów ustawy z 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców. Z powołanych przepisów wynika, że wspólnicy spółki jawnej nie są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą (w rozumieniu art. 8 ust. 6 pkt 1 powołanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), zatem członkostwo w spółce jawnej nie jest prowadzeniem działalności gospodarczej i jej wspólnicy nie podlegają ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia takiej działalności (por. postanowienie SN z 21 września 2023r., sygn. akt III USK 180/23, Lex nr 3610301 i przywołane w nim orzecznictwo). Sąd Najwyższy na tle spraw dotyczących wspólnika jednoosobowej spółki z o.o., wymienionego w art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej obok wspólnika spółki jawnej (por. wyroki SN z: 3 marca 2020r., sygn. akt II UK 295/18, OSNP 2021 Nr 4, poz. 43; 28 stycznia 2021r., sygn. akt I USKP 1/21, OSNP 2021 Nr 12, poz. 136; 12 sierpnia 2020r., sygn. akt I UK 337/19; LEX nr 3054462), przyjął, że wspólnik jednoosobowej spółki z o.o. podlega ubezpieczeniom społecznym, choćby spółka nie prowadziła działalności gospodarczej (art. 8 ust. 6 pkt 4 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej). Wywodził, że ustawa ta nawiązuje do definicji działalności gospodarczej tylko w art. 8 ust. 6 pkt 1, a w pozostałych punktach tego przepisu odnosi się do osób prowadzących działalność w różnych formach organizacyjno-prawnych, z których nie wszystkie wykonują działalność gospodarczą sensu stricto. O objęciu ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi wspólników spółek, o których stanowi art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej, decyduje zatem prowadzenie przez nich działalności pozarolniczej, której zakres pojęciowy nie pokrywa się ściśle z definicjami działalności gospodarczej. Z treści tego przepisu wynika, że samo posiadanie statusu wspólnika spółki wymienionej w tym przepisie decyduje o podleganiu ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej. Ponieważ ubezpieczeniowy status wszystkich wspólników spółek, w tym wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, regulują te same przepisy, nie ma wątpliwości, że przywołane stanowisko jest również adekwatne w odniesieniu do wspólników spółki jawnej - tym bardziej, że wynika ono wprost z brzmienia art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej. W konsekwencji Sąd I instancji (a wcześniej Prezes NFZ), prawidłowo przyjęli, że w świetle art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, który stanowi, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności (z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie art. 36aa oraz przepisów ustawy z 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców); skarżąca jako wspólnik spółki jawnej podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności (uzyskania statusu wspólnika tej spółki) do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, co należy wiązać z utratą takiego statusu. Legitymowanie się przez skarżącego statusem wspólnika spółki, która nie została wykreślona z KRS, oznacza, że jest osobą prowadzącą pozarolniczą działalność i nie ma w tym względzie znaczenia, czy spółka faktycznie działalność gospodarczą prowadzi czy też zaprzestała jej prowadzenia. Prawnie doniosłe znaczenie ma bowiem fakt istnienia spółki jawnej, który - gdy chodzi o okres istnienia Spółki - jest jednoznacznie wyznaczony i ustalony przepisami k.s.h., z których wynika, że spółka jawna powstaje z chwilą wpisu do rejestru (art. 251 k.s.h.), zaś jej ustanie następuje z chwilą wykreślenia z rejestru (art. 84 k.s.h.). Dodać też należy, że wykładnia spornych przepisów prawa dokonana przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku i zaaprobowana przez NSA, znajduje potwierdzenie w nowelizacji art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, dokonanej przez art. 1 pkt 3 ustawy z 24 czerwca 2021r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021r., poz. 1621), z dniem 21 września 2021r. Powołany przepis w nowym brzmieniu stanowi, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność, z wyłączeniem osób, o których mowa w pkt 4a i 4b - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie art. 36aa oraz przepisów ustawy z 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców); przy czym w art. 13 pkt 4b postanowiono, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne w okresach określonych tym przepisem prawa, a mianowicie wspólnicy spółki jawnej, partnerskiej lub komandytowej oraz komplementariusze w spółce komandytowo-akcyjnej od dnia wpisania spółki do Krajowego Rejestru Sądowego albo od dnia nabycia ogółu praw i obowiązków w spółce do dnia wykreślenia spółki z Krajowego Rejestru Sądowego albo zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności przez spółkę zostało zawieszone na podstawie przepisów ustawy z 6 marca 2018r. – Prawo przedsiębiorców. Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej (dostępny w systemie lex) zmiana ta miała na celu jednoznaczne określenie (doprecyzowanie) okresu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego w celu uniknięcia pojawiających się wątpliwości co do intencji ustawodawcy w tym zakresie. Sąd I instancji prawidłowo zaaprobował stanowisko organu, że wspólnik spółki jawnej jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność, zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, rozumiane jako dzień uzyskania statusu wspólnika i dzień utraty takiego statusu. Zasadnie stwierdził również, że wpis spółki jawnej do KRS i brak jej wykreślenia (mimo nieprowadzenia działalności gospodarczej przez wspólników) stanowi samodzielną podstawę podlegania ubezpieczeniom społecznym przez wspólników takiej spółki, co wynika wprost z jednoznacznego brzmienia stosownych przepisów. Z tych wszystkich względów NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.