II GSK 1330/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Skoczylas sędzia NSA Dariusz Zalewski sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 1224/24 w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 15 lutego 2024 r. nr DIH-3.19.2024 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od F. Sp. z o.o. w Z.na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1224/24 oddalił wniesioną przez F.Sp. z o.o. w Z. skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 15 lutego 2024 r. (nr DIH-3.19.2024) o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uwidaczniania cen towarów oferowanych w miejscu sprzedaży detalicznej w obniżonych cenach. Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez organy i przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że w dniach 5 - 8 oraz 11 - 12 września 2023 r. inspektorzy Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej przeprowadzili kontrolę w należącym do skarżącej Spółki sklepie G. w S. w zakresie prawidłowości informowania o cenach towarów oraz przekazywania informacji o cenach towarów oferowanych po cenach obniżonych. Z kontroli sporządzono protokół, w którym stwierdzono, że na papierowych metkach dołączonych do 23 kontrolowanych produktów objętych promocją (wyrobów włókienniczych) uwidocznione były trzy ceny (w jednym przypadku cztery), bez podania informacji, która z nich jest ceną obowiązującą oraz najniższą z okresu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Na metkach 10 produktów jedna z uwidocznionych cen była przekreślona (najwyższa), natomiast w przypadku 13 towarów przekreślono dwie ceny najwyższe. Na metkach przy wyrobach włókienniczych lub bezpośrednio przy towarze brak było również informacji o najniższej cenie towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. W kontrolowanej placówce przy kasie na kartce formatu A4 umieszczona była informacja o treści "informacja dla klientów o cenach na metkach produktów objętych promocją", na której podano określenia cen występujących na metkach wyrobów tj. "najniższa cena w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki - przekreślona; aktualna cena; regularna cena produktu (poza okresami promocyjnymi)". W oparciu o te ustalenia, inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Łodzi stwierdzili, że powyższy sposób uwidaczniania cen towarów jest niejednoznaczny, nadto brak jest informacji o najniższej cenie towaru, która obowiązywała 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, co jest niezgodne z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r., poz. 168, zwanej dalej jako: "ustawa o cenach"). Skarżąca nie wniosła uwag do protokołu kontroli. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Łódzki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej decyzją z 15 listopada 2023 r. na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1 500 zł z tytułu niedopełnienia przewidzianego w art. 4 ust. 2 ustawy obowiązku uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej podczas informowania o obniżeniu ceny towaru, obok informacji o obniżonej cenie, również informacji o najniższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki dla 23 wyrobów włókienniczych. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej od tej decyzji, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z 15 lutego 2024 r. wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.; zwanej dalej jako: "k.p.a."), uchylił tę decyzję w całości i nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 1.500 zł z tytułu niedopełnienia obowiązku uwidaczniania cen 23 wyrobów włókienniczych oferowanych w miejscu sprzedaży detalicznej w obniżonych cenach, wynikającego z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o cenach. Organ odwoławczy stwierdził, że strona skarżąca naruszyła nie tylko art. 4 ust. 2 ale również art. 4 ust. 1 tej ustawy, ponieważ na etykietach wyrobów nie ma informacji o najniższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki i dlatego można jedynie przypuszczać, że jest to cena przekreślona lub jedna z cen przekreślonych. Prezes UOKiK podał, że jak wynika z ustaleń zawartych w protokole kontroli, Spółka nie uwidoczniła obowiązujących cen kontrolowanych towarów w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, skoro na metkach produktów znajduje się kilka cen bez żadnej informacji, która z nich jest ceną obowiązującą (na 12 etykietach przekreślono jedną cenę, a na 11 przekreślono dwie ceny). Według organu, umieszczenie przy kasie "informacji dla klientów o cenach na metach produktów objętych promocją", na których podano określenia cen występujących na metkach wyrobów, tj. "najniższa cena w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki – przekreślona; aktualna cena, regularna cena (poza okresami promocyjnymi"), nie można uznać za spełnienie powyższego obowiązku. Ponadto z dokumentacji fotograficznej, stanowiącej załącznik do protokołu kontroli wynika, że sposób prezentacji cen na etykietach przy produktach jest zupełnie różny od tego w informacji przy kasie. Na etykietach znajdują się trzy naklejki każda z wartością liczbową, natomiast informacja przy kasie wskazuje dwie naklejki w różnych kolorach i na jednej z nich znajdują się dwie wartości liczbowe, z czego jedna w lewym górnym rogu to jest właśnie najniższa cena w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Taki sposób prezentacji informacji cenowej na etykietach produktów z całą pewnością nie jest czytelny dla konsumenta. Już sam fakt, że jest on zmuszony szukać wyjaśnienia co oznaczają poszczególne ceny w zupełnie innym miejscu w sklepie (na plakacie przy kasie) nie spełnia wymogów ustawy o cenach. Prezes UOKiK dodał, że naruszenie prawa nie można było uznać za naruszenie o znikomej wadze (nieprawidłowe informowanie o cenach produktów dotyczyło produktów objętych kontrolą) i w związku z tym nie było podstaw do zastosowania art. 189f k.p.a., tj. odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 22 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1224/24 stwierdził, że decyzja Prezesa UOKiK z 15 lutego 2024 r. nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwana dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę Spółki na tę decyzję. Sąd I instancji podał m. in., że art. 4 ust. 2 ustawy o cenach, nie wskazuje, jak powinna brzmieć informacja o najniższej cenie z ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, jednakże przepis ten należy interpretować w powiązaniu z art. 4 ust. 1 tej ustawy formułującym generalny wymóg, że cena powinna być uwidoczniona w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. W przypadku zatem art. 4 ust. 2 ustawy o cenach, realizacja tego wymogu będzie przejawiać się poprzez wskazanie okresu obowiązywania ceny najniższej przed wprowadzeniem obniżki, a więc musi być określona cezura czasowa wskazująca moment, od którego można liczyć ten 30 dniowy termin. Sąd nadmienił, że art. 4 ust. 2 ustawy o cenach wprowadzony został do tej ustawy na mocy art. 6 ustawy o zmianie ustawy o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw z dnia 1 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 2581), w związku z implementacją dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 27 listopada 2019 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnienia unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta z dnia 27 listopada 2019 r (Dz. Urz. UE L Nr 328 str. 7). Przepis art. 6a ust. 2 tej dyrektywy stanowi, że wcześniejsza cena oznacza najniższą cenę stosowaną przez podmiot gospodarczy w okresie, który nie może być krótszy niż 30 dni przed zastosowaniem obniżki ceny. Z kolei według art. 6a ust. 1, w każdym ogłoszeniu o obniżce ceny podaje się wcześniejszą cenę stosowaną przez podmiot gospodarczy przez określony okres przed zastosowaniem obniżki ceny. Powyższe oznacza więc, że konsument powinien być świadomy, jaka jest najniższa cena z 30 dni poprzedzających obniżkę, co można zapewnić tylko poprzez jednoznaczną informację, jakiego to okresu ta najniższa cena dotyczy. Sąd I instancji odwołując się do ustaleń zawartych w protokole kontroli stwierdził, że skarżąca uwidoczniła na metkach kontrolowanych wyrobów włókienniczych więcej informacji ponad obowiązkowe minimum. Umieszczając na metkach produktów trzy lub więcej cen, powinna więc dołożyć starań, aby informacje te były uwidocznione w sposób dający konsumentowi jasność co do tego, która cena co oznacza. Tymczasem ceny były uwidocznione bez żadnych objaśnień. Stąd też, prawidłowe jest stanowisko Prezesa UOKiK, że podanie trzech lub czterech cen bez wskazania co oznaczają (w tym najniższej ceny obowiązującej w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki) pozbawiło konsumentów prawa do uzyskania należytej i pełnej informacji o cenie oferowanych towarów. Powyższe godzi w sposób oczywisty w prawo konsumenta do informacji i uniemożliwia mu porównanie cen towarów znajdujących się w obrocie handlowym. Sąd I instancji dodał, że wbrew zapatrywaniu skarżącej, umieszczenie przy kasie sklepu na wysokości wzroku kupującego informacji w formie plakatu o cenach na metkach produktów objętych promocją, na której wyjaśniono oznaczenie cen, nie odpowiada wymaganiom uwidaczniania cen określonym w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 2776). Zgodnie z tym przepisem cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. WSA w Warszawie podniósł, że termin "bezpośredniej bliskości" nie jest ustawowo zdefiniowany, jednak przy interpretacji powyższego pojęcia należy odwołać się wdrożonej ustawą o cenach towarów i usług dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. zgodnie, z którą cena sprzedaży i cena jednostkowa muszą być jednoznaczne, łatwo dostrzegalne i czytelne. Według Sądu I instancji, nie ma podstaw do przyjęcia, że plakat o formacie A-4 jest usytuowany w bezpośredniej bliskości produktu, ponieważ sklep ma powierzchnię 50 m2. Z załączonej do protokołu kontroli dokumentacji fotograficznej obrazującej wnętrze sklepu wynika, że stojaki z odzieżą pozostają w pewnym oddaleniu od stanowiska kasowego, a zatem również i od wspomnianego plakatu. WSA w Warszawie dodał, że sposób prezentacji cen na etykietach przy produktach jest zupełnie różny od tego zastosowanego przy kasie. Z tych wszystkich względów zdaniem Sądu I instancji Prezes UOKiK prawidłowo stwierdził, że skarżąca nie dopełniła obowiązku uwidaczniania cen towarów oferowanych w miejscu sprzedaży detalicznej w obniżonych cenach, wynikającego z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach towarów i usług i za to naruszenie zasadnie wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 1500 zł. Według Sądu, ustalając wysokość tej kary organ uwzględnił przesłanki nałożenia kary określone treścią art. 6 ust. 3 ustawy o cenach, w tym m. in. stopień naruszenia obowiązków, charakter, wagę, skalę i czas trwania tego naruszenia. WSA w Warszawie podniósł, że wiedza o najniższej cenie, jaka obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, pozwala konsumentowi ocenić, czy taka obniżka faktycznie miała miejsce, czy też jest to praktyka przedsiębiorcy polegająca na podwyższeniu ceny po to, by ją następnie obniżyć do wysokości pierwotnej, stwarzając fałszywe wrażenie, że konsument ma do czynienia z obniżką. Strona posługując się niejednoznacznymi informacjami nie dawała konsumentom należytej informacji na temat najniższej ceny obowiązującej w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, przy czym nieprawidłowości te dotyczyły 100 % skontrolowanych produktów. W konkluzji WSA w Warszawie stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej w kwocie 1500 złotych w stosunku do przewidzianej w ustawie kary maksymalnej (20 000 złotych) było w pełni uzasadnione. Wymierzona kara spełnia cele wyrażone w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. WE L 80 z 18.3.1998 r., s. 27), czyli jest skuteczna i proporcjonalna i odstraszająca. Spółka wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o cenach, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż sposób oznaczania informacji o najniższej cenie towarów, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki przez skarżącą nie spełnia wymogów ustawowych; b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 3 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nieprawidłowo uwidoczniła informację o najniższej cenie towarów, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki; c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust 1-3 ustawy o cenach, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie nieadekwatnej kary pieniężnej; 2. na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1 i 2 , art. 9, art. 10 § 1 , art. 11 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad: legalizmu, pogłębiania zasady zaufania do działania organów administracji publicznej, prawdy obiektywnej, udzielania informacji i wyjaśnienia zasadności przesłanej oraz rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony poprzez: a) brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności niniejszej sprawy; b) dokonanie oceny dowodów oraz okoliczności faktycznych sprawy w sposób wybiórczy i niebudzący zaufania do organów administracji publicznej; c) wykładnię przepisów z pominięciem wykładni systemowej i celowościowej, d) niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ się kierował rozpoznając niniejszą sprawę; e) rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych przepisów stanowiących podstawę nałożenia kary pieniężnej na niekorzyść strony i ukaranie skarżącej mimo braku nakazu uwidocznienia cen w ściśle określony sposób w miejscu sprzedaży detalicznej podczas informowania o obniżeniu ceny towaru. Prezes UOKiK w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. W ramach podstawy kasacyjnej o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Spółka zarzuciła Sądowi I instancji, że niezasadnie oddalił jej skargę, mimo że Prezes UOKiK wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 6 k.p.a. (tzw. zasadę legalizmu), art. 7 k.p.a (zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 7a § 1 k.p.a. (zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony), art. 8 § 1 i 2 k.p.a. (zasadę zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej i nie odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym), art. 9 k.p.a. (zasadę informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków), wreszcie art. 10 § 1 (stanowiący o prawie strony postępowania do czynnego udziału w tym postępowaniu) i art. 11 k.p.a. (dotyczący zasady przekonywania). Spółka wywodziła, że organ nie rozpatrzył wyczerpująco i wszechstronnie wszystkich okoliczności sprawy, dokonał ich oceny w sposób wybiórczy i niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, nie wyjaśnił zasadności przesłanek, którymi się kierował rozpoznając niniejszą sprawę, wreszcie dokonał wykładni przepisów z pominięciem wykładni systemowej i celowościowej i rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjne na niekorzyść strony. Skarżąca wskazując w ramach podstawy kasacyjnej z art. 176 pkt 2 p.p.s.a. naruszenia wymienionych przepisów k.p.a. nie powiązała tych naruszeń z konkretnymi okolicznościami faktycznymi lub prawnymi sprawy, które zostały pominięte lub błędnie ocenione przez Sąd I instancji, nie wyjaśniła np. jakie okoliczności faktyczne sprawy pominięto, jakie wybiórczo i nieprawidłowo oceniono, w jaki sposób naruszono jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu i zasadę informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, a sformułowane zarzuty i ich uzasadnienie w przeważającej części nie korespondują z treścią powołanych przepisów k.p.a. Ponadto skarżąca nie wskazała, że podniesione uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazanie wspomnianego wpływu stanowi istotny element zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a jego brak powoduje, że podniesione uchybienie już tylko z tej przyczyny nie może być uznane za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z: 21 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2162/13, 13 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2084/13, 10 października 2014 r., sygn. II OSK 793/13). Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz jaki rzeczywiście wpływ zarzucane naruszenie mogło mieć na wynik sprawy (zob. np. wyroki NSA z: 4 lutego 2026 r., sygn. akt II GSK 821/23, 11 lutego 2026 r., sygn. akt I GSK 322/23, 17 lutego 2026 r., sygn. II GSK 1359/25). Wnosząca skargę kasacyjną uzasadniając swoje zapatrywanie, że nie naruszyła obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o cenach nie kwestionowała poczynionych w postępowaniu ustaleń, zaaprobowanych przez Sąd I instancji i przyjętych przez ten Sąd za podstawę rozstrzygnięcia, że na metkach towarów objętych kontrolą uwidocznione były trzy (w jednym wypadku cztery) ceny. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w protokole z kontroli, który sporządzany przez inspektora przeprowadzającego czynności kontrolne (art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej, Dz.U. z 2025 r., poz.229), jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i w związku z tym stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół ten został podpisany przez inspektora oraz bez uwag przez osobę upoważnioną przez kontrolowanego (art. 20 ust. 1b i ust. 1c powołanej ustawy), a w terminie wyznaczonym w art. 20 ust. 2 tej ustawy, kontrolujący również nie zgłosił uwag do tego protokołu. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, zdaniem NSA, nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o cenach, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że sposób oznaczania informacji o najniższej cenie towarów, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki przez skarżącą nie spełnia wymogów ustawowych oraz naruszenia § 3 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nieprawidłowo uwidoczniła informację o najniższej cenie towarów, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. NSA zauważa, że autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów, jednakże w jej uzasadnieniu nie podał, w jaki sposób jego zdaniem należałoby interpretować te przepisy, a więc na czym polegają błędy w ich wykładni. Z opisu tych zarzutów wynika natomiast, że wnoszący skargę kasacyjną w istocie kwestionuje prawidłowość zastosowania tych przepisów prawa materialnego. Zarzuty te nie są uzasadnione. Przepisy art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach stanowi, że w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen (ust. 1). W każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki (ust. 2). Zdaniem Sądu I instancji wymaganie uwidocznienia ceny towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen dotyczy zarówno miejsca podania tej informacji, jak i jej treści. Wbrew zarzutom skarżącej Sąd (i organ) zasadnie stwierdziły, że informacje o cenach towarów umieszczone na metkach towarów nie były jednoznaczne, nie budzące wątpliwości, ponieważ z ustalonych w toku postępowania okoliczności faktycznych wynikało, że na metkach poszczególnych produktów znajdowało się kilka cen bez wyraźnego wskazania, czego dotyczą , która z nich jest ceną obniżoną, a która jest najniższą ceną z ostatnich 30 dni przed obniżką. Z przepisu § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. wynika, że cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w szczególności na wywieszce, w cenniku, katalogu, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, który dokonując wykładni § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 19 grudnia 2022 r. stwierdził, że wprawdzie termin "w bliskości" nie został ustawowo zdefiniowany, niemniej jednak z wdrożonej ustawą o cenach dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. UELz1998 r. Nr 80), wynika, że cena sprzedaży i cena jednostkowa muszą być jednoznaczne, łatwo dostrzegalne i czytelne. Wbrew zapatrywaniu skarżącej Spółki, odwołanie się do dyrektywy było uzasadnione. Wymaganie uwidocznienia ceny towaru w bliskości towaru, a zatem poza towarem jest, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego spełnione, gdy informację o cenie konkretnego towaru można, ze względu na jej usytuowanie względem towaru łatwo i w sposób nie budzący wątpliwości skojarzyć z tym towarem. Dlatego też należy zgodzić się z Sądem I instancji, że wspominany plakat informujący o cenach towarów nie znajdował się w bezpośredniej bliskości towarów, ponieważ był umieszczony w pewnym oddaleniu od stojaków z odzieżą. W dodatku występowały rozbieżności pomiędzy informacjami o cenach na nim podanych a informacjami uwidocznionymi na metkach wyrobów tekstylnych. Nie jest także zasadny ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust 1-3 ustawy o cenach towarów i usług, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą nieadekwatnej kary pieniężnej. Sąd I instancji zasadnie uznał, że organ w pełni zrealizował dyrektywy wymiaru kary wymienione w art. 6 ust. 3 ustawy i uzasadnił okoliczności wpływające na jej wymiar, jak m. in. stopień naruszenia obowiązków, charakter, wagę, skalę i czas trwania tego naruszenia, dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy. Organ uwzględnił, że Spółka w trakcie kontroli usunęła stwierdzone nieprawidłowości, jak i to, że strona posługując się niejednoznacznymi informacjami, nie dawała konsumentom należytej informacji na temat najniższej ceny obowiązującej w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, a nieprawidłowości te dotyczyły wszystkich kontrolowanych produktów. Nie można tracić z pola widzenia, że informacja o cenie najniższej z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki ma istotne znaczenie, ponieważ pozwala ograniczać praktykę tzw. fałszywych obniżek. Zmiana polegająca na wprowadzeniu do ustawy o cenach przepisu art. 4 ust. 2 miała w zamyśle ustawodawcy przeciwdziałać takim właśnie praktykom ze strony przedsiębiorców. Mając to wszystko na uwadze, NSA uznał, w ramach kontroli zaskarżonego wyroku przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił tę skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł w oparciu o art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).