II GSK 133/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie ze skargi kasacyjnej K.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 567/22 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r.

I Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na K. P. (dalej jako: "skarżący") karę pieniężną w wysokości 2 000 zł. Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2020 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 października 2022 r. oddalił skargę strony skarżącej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] listopada 2021 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Strona skarżąca złożyła na powyższy wyrok skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") po wniesieniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności objętych skargą, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć szkodę zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki to następstwa, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2022 r. oddalił skargę strony skarżącej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] listopada 2021 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. W swoim wniosku strona skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, stąd przedmiot żądania należy ocenić jako dopuszczalny, gdyż o możliwości przyznania wnoszącej skargę kasacyjną ochrony tymczasowej w stosunku do aktu wydanego w postępowaniu o nałożeniu kary pieniężnej jako postępowania prowadzonego w granicach tej samej sprawy w znaczeniu materialnoprawnym przesądza treść art. 61 § 3 zd. 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że postępowanie w sprawie wstrzymania aktu dotyczyć może także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przyjęcie, że strona wnosząc do sądu administracyjnego skargę na decyzję wydaną w przedmiocie wznowienia postępowania może uzupełniająco żądać również wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej kończącej postępowanie prowadzone w trybie zwykłym, w stosunku do którego został złożony wniosek o wznowienie postępowania, nie oznacza jednakże, że zgłoszone przez nią żądanie wstrzymania wykonania decyzji należało uznać za uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest w tym miejscu zwrócić uwagę na to, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jak też innego aktu wydanego w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy, powinien posiadać uzasadnienie, w którym wnioskodawca zobowiązany jest odnieść się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wykonanie spornego aktu może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Ciężar dowodu w zakresie wykazania możliwości zaistnienia powyższej sytuacji, stanowiącej ustawową podstawę do wstrzymania wykonania aktu, spoczywa na wnioskodawcy, stąd ocena spełnienia wskazanego wymagania w bezpośredni sposób musi oddziaływać na kierunek podejmowanego przez Sąd rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie złożony do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek poza sformułowaniem samego żądania w skardze kasacyjnej nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji, z której miałoby wynikać, jakie zagrożenie strona skarżąca wiąże z wykonywaniem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Skoro zatem w swoim wniosku strona skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak jest podstawy do udzielenia wnioskodawczyni żądanej przez nią szczególnej formy ochrony tymczasowej, której skutkiem było wyłącznie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.