II GSK 1323/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 869/17 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego na rzecz J. P. 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem, zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 26 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 869/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi J. P. (dalej: "Skarżący") na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. w dniu [...] czerwca 2016 r. przeprowadził kontrolę w zakładzie górniczym [...], należącym do przedsiębiorcy A. Sp. j. w P. W toku kontroli przedsiębiorca oświadczył, że eksploatacja złoża została przez niego zakończona w lutym 2012 r. z uwagi na brak praw do działki gruntowej, która obecnie figuruje w ewidencji pod numerem [...]. Podczas wizji w terenie stwierdzono, że w obszarze górniczym znajdowała się koparka jednonaczyniowa, a jej operator załadował wykopane wcześniej kruszywo na samochód ciężarowy, a po dokonaniu załadunku odjechał, wywożąc załadowane kruszywo naturalne. W trakcie wizji w terenie sporządzono dokumentację fotograficzną oraz dokonano pomiaru terenu obejmującego teren złoża gdzie prowadzono eksploatację w roku 2016. Organ ustalił następnie, że właścicielem przedmiotowej działki jest małżeństwo: J. P. i E. P. W konsekwencji organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie naliczenia opłaty podwyższonej, związanej z prowadzeniem wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji z części działki gruntowej nr [...]. Jednocześnie zawiadomił strony o terminie przeprowadzenia oględzin działki i poinformował te podmioty o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Jak wynika z akt, nie zostały podjęte z placówki pocztowej zawiadomienia skierowane do J. P. oraz jego żony. W dniu 14 lipca 2016 r. pracownicy organu przeprowadzili ponowne oględziny działki nr [...]. Podczas tych czynności był obecny B. O. reprezentujący A. Sp. j. Nie stawili się natomiast właściciele działki. Na terenie brak było wówczas maszyn, a stan wyrobiska nie zmienił się od czasu kontroli przeprowadzonej 2 czerwca 2016 r. W trakcie oględzin stwierdzono, że krawędź wyrobiska nie uległa zmianie od 2 czerwca 2016 r. B. O. oświadczył, że w roku 2016 wydobywanie przez firmę B. żwiru z terenu działki rozpoczęto 20 kwietnia 2016 r. Od 2 czerwca 2016 r. nie wywożono zaś już żwiru z tego terenu, a ok. 2-3 dni później znajdująca się na tym terenie koparka została usunięta. W. K. - właściciel B., którego pracownik ładował oraz wywoził piasek w dniu 2 czerwca 2016 r., przesłuchiwany 9 sierpnia 2016 r. zeznał, że roboty ziemne na terenie działki nr [...] zostały zlecone przez J. P. Ich zakres miał obejmować m.in. uporządkowanie linii brzegowej stawu, nawiezienie ziemi w celu rekultywacji terenu, zasianie trawy, wyrównanie i podniesienie miejsca, które ma służyć za plażę oraz zabezpieczenie stawu przed zalewaniem. Świadek potwierdził, że prace rozpoczęto około 20 kwietnia 2016 r. Opisał on czynności, jakie wykonywał i zeznał, że w ich wyniku wydobyto około 600-700 m3 pospółki piaszczysto - żwirowej. Świadek zeznał ponadto, że nie dysponuje dokumentacją pozwalającą ustalić ilość przywożonej ziemi i wywożonej pospółki. Datę zakończenia robót określił na 2 czerwca 2016 r. W pisemnym wyjaśnieniu, a następnie w zeznaniu, J. P. oświadczył, że wyraził zgodę na wywóz materiału (pospółki piaszczysto - żwirowej), który był składowany na działce nr [...]. Strona podała, że działkę nabyła w sierpniu 2015 r. od Gminy F. W toku postępowania organ ustalił ponadto, że przedsiębiorca dzierżawiący teren do 2012 r. do dnia 3 listopada 2016 r. i wydobywający żwir na podstawie posiadanej wtedy koncesji, nie rozliczył zasobów złoża zgodnie z punktem 2 decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2016 r., wygaszającej koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża "[...]". Z informacji posiadanych przez Starostę [...] wynika jednak, że eksploatacja złoża przez spółkę prowadzona była do lutego 2012 r. Jednocześnie brak jest dowodów potwierdzających prowadzenie wydobycia kopaliny z tego terenu w okresie od lutego 2012 r. do kwietnia 2016 r. W konsekwencji organ przyjął, że J. P. jest odpowiedzialny za wydobywanie kopaliny, a powierzchnia terenu, z którego odbywała się eksploatacja w okresie od 20 kwietnia 2016 r. do 2 czerwca 2016 r., wynosiła 542 m2, natomiast ilość wydobytej kopaliny to 4195,08 ton (2330,6 m3 piasku ze żwirem) i na podstawie art. 140 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r., poz. 1131 ze zm., powoływanej dalej jako p.g.g.), ustalił J. P. opłatę podwyższoną za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji w wysokości 97.326 zł. W odwołaniu od tej decyzji J. P. zarzucił organowi m.in. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i oparcie się wyłącznie na twierdzeniach przedsiębiorcy, w stosunku do którego było prowadzone postępowanie administracyjne i sądowe w przedmiocie nielegalnego poboru kruszywa, a w związku z tym niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności z równoczesnym pominięciem twierdzeń osoby wykonującej prace rekultywacyjne, skutkiem czego było nieuprawnione przyjęcie, że nielegalnie pobrała ona kruszywo w ilości 2330,6 m3. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego (dalej: "Organ odwoławczy" lub "Prezes WUG") utrzymał mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że Gmina F. nie dysponuje dowodami prowadzenia po 17 lutego 2012 r. wydobycia kopaliny z działki przez A. Sp. j. Dodatkowo, z informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego wynika, że w okresie od 2012 r. do 2015 r. nie prowadzono żadnych postępowań administracyjnych w związku z nielegalną eksploatacją kopaliny z terenu działki nr [...]. W przekonaniu organu odwoławczego powyższe, podobnie jak zdjęcia dostępne w aplikacji Google Earth, wskazuje, że przedsiębiorca nie prowadził wydobycia kopaliny z terenu działki nr [...] po lutym 2012 r. Ponadto, J. P. dopiero w odwołaniu podniósł okoliczność nielegalnego wydobywania kopaliny przez przedsiębiorcę. Na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego nie kwestionował natomiast okoliczności zaprzestania przez przedsiębiorcę wydobycia w 2012 r. Organ zauważył również, że treści załączonego do odwołania aktu notarialnego z [...] września 2015 r. w żaden sposób nie wynika, iż w 2015 r. działka nr [...] była w posiadaniu przedsiębiorcy oraz aby prowadził on z niej wydobycie. Z aktu tego wynika jedynie, iż osoba działająca w imieniu Gminy F. poinformowała stronę, że w ocenie przedsiębiorcy posiada on koncesje na wydobycie kruszywa z działki, zaś zdaniem Gminy jej nie posiada. Ponadto, w ocenie Organu odwoławczego, stan wyrobiska utrwalony na mapie z 15 lutego 2012 r. – "linia brzegowa" wyrobiska w części graniczącej z działką nr [...] - jest tożsama ze stanem wyrobiska utrwalonym na zdjęciu satelitarnym działki nr [...] w S. z dnia 23 marca 2012 r., dostępnym w aplikacji Google Earth. Co więcej stan ten nie uległ w tym zakresie zmianie w okresie od 23 marca 2012 r. do 30 maja 2015 r. J. P. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako ppsa). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 26 marca 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym świadczy o tym, że skarżący wydobywał kopalinę, nie legitymując się koncesją. Niejasna jest jednak kwestia ilości kruszywa wydobytego przez stronę. Istnieje bowiem znaczna różnica pomiędzy objętością wskazaną przez świadka – W. K. (około 600-700 m3 pospółki piaszczysto - żwirowej), a ilością przyjętą przez organy, tj. 2330,6 m3 piasku ze żwirem (co odpowiada 4195,08 tonom kopaliny). Sąd I instancji zwrócił uwagę na niejasność co do tego, czy na działce nr [...], w latach 2011 – 2015 mała miejsce eksploatacja kruszywa. Organ I instancji, opierając się na zdjęciach satelitarnych, a także na pomiarach dokonanych 14 lipca 2016 r. ustalił, że na działce eksploatowano piasek. Dokonane pomiary pozwoliły mu zaś na obliczenie ilości wydobytego kruszywa. Jednak zawiadomienie o terminie przeprowadzenia oględzin nie zostało doręczone skarżącemu. Tym samym nie miał on możliwości wzięcia udziału w tej czynności, składania wyjaśnień, a także odnoszenia się do stwierdzeń innych podmiotów biorących udział w oględzinach. Sąd I instancji uznał, że w dokumentacji postępowania administracyjnego znajduje się szereg informacji sprawiających, iż może powstawać niejasność co do tego, czy przed nabyciem działki nr [...] przez Skarżącego (oraz jego małżonkę), a po utracie tytułu prawnego do tego terenu przez A. Sp. j. ponad wszelką wątpliwość na wspomnianym terenie nie była prowadzona eksploatacja przez inne podmioty. Otóż, po utracie cywilnoprawnego tytułu do działki przez przedsiębiorcę (od 16 października 2011 r.) na działce była prowadzona eksploatacja kruszywa i prowadził ją ten właśnie podmiot. Świadczy o tym chociażby notatka służbowa sporządzona 14 lutego 2012 r. przez pracowników Urzędu Gminy. Także 9 lutego 2012 r. pracownicy Urzędu Gminy zaobserwowali podobne zachowanie przedsiębiorcy na działce, realizowane, pomimo że nie obowiązywała już umowa dzierżawy będąca dla niego tytułem cywilnoprawnym do tej nieruchomości. Do 6 czerwca 2013 r. toczyło się zaś postępowanie sądowe, zainicjowane powództwem windykacyjnym Gminy, skierowanym do przedsiębiorcy. Tym samym, ponad wszelką wątpliwość, już po ustaniu umowy dzierżawy, przedsiębiorca władał działką nr [...] i prowadził na niej eksploatację kruszywa. W ocenie Sądu I instancji, wszystkie te okoliczności, w powiązaniu z brakiem poinformowania strony przez organ I instancji o czynnościach wykonywanych na działce nr [...] w dniu 14 lipca 2016 r. i jej nieobecnością podczas prowadzonych wówczas oględzin, sprawiły, że nie ma pewności co do tego, jakie ilości kopaliny zostały wydobyte przez skarżącego w okresie od 20 kwietnia 2016 r. do 2 czerwca 2016 r. Sąd I instancji nakazał organowi wyjaśnienie tej okoliczności z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Organ postawił zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), w zw. z art. 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), przez uchylenie decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. wynikające z błędnego uznania, że w przedmiotowej sprawie doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie ustalenia ilości wydobytej kopaliny, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa. w zw. z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w związku z art. 77, 79 i 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez uchylenie decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] sierpnia 2017 r., wynikające z uznania, że J. P. nie został poinformowany przez organ I instancji o czynnościach wykonywanych na działce nr [...] w dniu 14 lipca 2016 r., co miało skutkować błędnym ustaleniem ilości wydobytej przez niego kopaliny, 3. art. 141 § 4 oraz art. 153 ppsa, przez brak dostatecznego wyjaśnienia, na czym polegało dostrzeżone przez Sąd naruszenie prawa materialnego i innych przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy oraz brak wytycznych w tym zakresie co do ponownego postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że w toku postępowania ustalił, iż po lutym 2012 r. do chwili nabycia działki przez stronę eksploatacja kopaliny nie była prowadzona. Okoliczność tę, zdaniem organu, potwierdzają znajdujące się w aktach dowody, pominięte przez Sąd przy ocenie uchylonego rozstrzygnięcia. Organ powtórzył w tym zakresie argumentację podnoszoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie zgodził się także ze stanowiskiem Sądu I instancji, że strona nie została poinformowana o oględzinach z dnia 14 lipca 2016 r. Ponadto ocena wpływu nieobecności strony w trakcie oględzin na prawidłowość poczynionych ustaleń co do ilości wydobytej kopaliny z działki nr [...], dokonana przez Sąd I instancji jest zbyt daleko idąca, ma charakter dowolnej i niepopartej dowodami. Dodatkowo, w ocenie organu, Sąd I instancji, stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ppsa), nie wskazał naruszenia jakiego przepisu prawa materialnego w przedmiotowej sprawie miał dopuścić się organ, nie przedstawił również argumentacji, która stanowiła podstawę do postawienia tego zarzutu, jak również nie wyjaśnił tego zarzutu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie NSA wyjaśnia podstawę prawną skierowania sprawy do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego zarządzeniem z 19 marca 2021r. Przewodnicząca Wydziału II Izby Gospodarczej NSA w oparciu o ww. przepis skierowała niniejszą sprawę na posiedzenie niejawne, o czym zostały poinformowane strony postępowania. Stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 ppsa w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności ustosunkowania się wymagał zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ppsa wskazany w pkt 3 zarzutów skargi kasacyjnej jako najdalej idący z punktu widzenia konsekwencji procesowych związanych z ewentualnym stwierdzeniem jego zasadności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia ustawowych wymagań. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 ppsa określił niezbędne elementy uzasadnienia, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010r. o sygn. akt II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA z 2010r. nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu w kwestionowanym zakresie. Natomiast to, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego niepełne i nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015r., sygn. akt II GSK 470/14). Wprawdzie Sąd I instancji w podstawie rozstrzygnięcia powołał art. 145 1 pkt 1 lit. a) ppsa (obok art. 145 1 pkt 1 lit. c) ppsa), a więc naruszenie przepisów prawa materialnego, nie wskazał przy tym, jaki przepis prawa materialnego został naruszony. Jednak treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wskazuje, że powodem uchylenia zaskarżonej decyzji jest wadliwość ustaleń faktycznych co do ilości wydobytego kruszywa, a więc podstawą rozstrzygnięcia był tylko przepis art. 145 1 pkt 1 lit.c) ppsa. Bezzasadne powołanie się przez Sąd I instancji na art. 145 1 pkt 1 lit. a) ppsa nie miało jednak wpływu na zgodność z prawem zaskarżonego wyroku. Pozostałe dwa zarzuty kasacyjnej, choć ujęte w dwóch punktach, dotyczą jednak jednej kwestii: niewłaściwej – według skarżącego kasacyjnie Organu – oceny dokonanej przez Sąd I instancji, że organy wadliwie ustaliły ilość wydobytego kruszywa, za którą została nałożona na J. P. nałożona opłata podwyższona. Sąd I instancji wskazał na kilka przyczyn uznania ustaleń faktycznych dokonanych przez organy za wadliwe, gdzie brak udziału J. P. w oględzinach był tylko jedną z nich i to uzupełniającą pozostałe wskazane przez WSA przyczyny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji trafnie ocenił, że organy niewystarczająco oceniły materiał dowodowy, a więc z naruszeniem art. 80 k.p.a., w odniesieniu do ustalenia ilości kruszywa, za które opłata podwyższona powinna obciążać J. P. Ustalenia te były oparte na wyliczeniach polegających na porównaniu stanu wyrobiska sprzed okresu, w którym J. P. nabył tę nieruchomość (odniesienie do mapy sytuacyjno-wysokościowej z 15 lutego 2012 r. oraz do zdjęć z Geoportal 2, z których ostatnie pochodziły z 30 maja 2015, a Skarżący nabył nieruchomość we wrześniu 2015 r.) ze stanem istniejącym w dacie dokonania pomiarów. Organy nie podważyły w sposób przekonujący zeznań świadków uczestniczących w robotach w wyrobisku na zlecenie J. P., nie wskazały na ewentualne wątpliwości wynikające z tych zeznań, a skonfrontowały je wyłącznie z hipotetycznymi wyliczeniami co do wydobycia odnoszącymi się do okresu sprzed nabycia nieruchomości przez Skarżącego. Zeznania świadków wskazywały na niewielkie zaangażowanie sprzętowe podmiotu działającego na rzecz Skarżącego (jedna koparka i jeden samochód), przy którym to zaangażowaniu, biorąc pod uwagę krótki czas działania tego podmiotu, wydobycie ponad 4 000 ton kruszywa wydaje się mało prawdopodobne. Trafnie Sąd I instancji wskazał, że wątpliwości te pogłębia fakt prowadzenia wcześnie eksploatacji wyrobiska przez podmiot posiadający koncesję już po utracie prawa do eksploatacji tego wyrobiska. Dlatego też za trafne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że ustalenia organów w zakresie ilości wydobytego kruszywa, za które nałożono na Skarżącego opłatę, były dokonane z naruszeniem przepisów postępowania. W szczególności wskazać tu należy na przepisy art. 77 § 1art. 80 kpa i art. 191 kpa. W zarzutach skargi kasacyjnej jej autor powołał się na naruszenie "art. 77" i "art. 79" kpa. Każdy z tych przepisów składa się z więcej niż jednej jednostki redakcyjnej (§), o zróżnicowanej treści normatywnej. Brak precyzyjnego wskazania tych jednostek redakcyjnych w skardze kasacyjnej, wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami tej skargi, zwalnia NSA z dalszych rozważań co do tak wadliwie skonstruowanych zarzutów. Z przyczyn omówionych wyżej należało stwierdzić, że zaskarżony wyrok wydany został wskutek prawidłowo przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa. i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 265). Pełnomocnik Skarżącego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną, prowadził bowiem sprawę w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.