II GSK 1311/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del.WSA Jacek Boratyn Protokolant Justyna Mordwiłko-Osajda po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Lu 266/20 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. J. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 266/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. J. (skarżący, strona) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (organ odwoławczy) z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] czerwca 2019 r. w L. przy ul. Da. funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w L. przeprowadzili kontrolę drogową samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował skarżący, który wykonywał odpłatny przewóz dwóch pasażerów w L. Przejazd zamówiono za pomocą aplikacji B. Zatrzymany pojazd, dopuszczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, nie był oznakowany w sposób przewidziany dla taksówek. Pojazd nie był także wyposażony w taksometr ani kasę fiskalną. Kierowca okazał do kontroli niewypełnioną umowę współpracy i świadczenia usług z T. Ltd., natomiast nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika ani wypisu z licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób taksówką. Stwierdzono, że podmiotem wykonującym przewóz był skarżący. W toku kontroli przesłuchano jednego z pasażerów oraz kierującego pojazdem. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 93 ust. 1 i ust. 4-5 w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za naruszenia określone w: lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (12.000 zł); lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (8.000 zł). Na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. wysokość nałożonej kary pieniężnej ograniczono do kwoty 12.000 zł. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że skarżący nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, nie posiada zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego osób lub licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, a także nie zostały mu udzielone żadne uprawnienia na wykonywanie krajowego i międzynarodowego transportu drogowego oraz zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego w świetle zgromadzonych dowodów bezspornym jest, że przewóz miał charakter odpłatny. Opłata za usługę została pobrana za pośrednictwem aplikacji B., co wynika z treści zeznań pasażera. Usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera, za pośrednictwem aplikacji B. wykonał skarżący we własnym imieniu. Skarżący nie zawarł umowy o świadczenie usług transportowych z żadnym przedsiębiorcą, także z tym, do którego należy aplikacja B., jak również z firmą T. Ltd. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a w ustalonych okolicznościach faktycznych organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na skarżącego kary z lp. 1.1 oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżącego, uznając ją za niezasadną. W ocenie WSA, organy zasadnie wywiodły w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, że skarżący w okolicznościach stwierdzonych w toku kontroli w dniu [...] czerwca 2019 r. naruszył przepisy prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób, a także wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Skarżący wykonywał bowiem odpłatny przewóz pasażerów, których przewoził na terenie Lublina pojazdem dopuszczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pasażer przedmiotowy kurs zamówił za pomocą zainstalowanej na telefonie aplikacji B. Powyższe ustalenia uzasadniały stwierdzenie, że działalność skarżącego nie była przypadkowa, ale stanowiła zorganizowany i zaplanowany rodzaj aktywności skarżącego, podejmującego czynności właściwe dla przewoźnika, z zamiarem uzyskania zysku. Za takim charakterem usług świadczonych przez skarżącego przemawia korzystanie przy ich wykonywaniu z aplikacji B., co wymaga zarejestrowania na platformie internetowej. Jednocześnie jest faktem powszechnie znanym, że aplikacja internetowa tego typu służy wielokrotnemu korzystaniu z niej, co stanowi jej elementarną cechę. Korzystanie z tego rodzaju aplikacji sprzeciwia się zakwalifikowaniu działań skarżącego jako wyłącznie przypadkowych, incydentalnych. Taką ocenę wyłączają również okoliczności przedstawione przez samego skarżącego. W toku przesłuchania skarżący podał bowiem, że usługi przewozu wykonuje od dwóch tygodni, na co zwrócił uwagę organ w zaskarżonej decyzji. Również fakt dokonania przez pasażera zapłaty za przewóz za pośrednictwem platformy internetowej nie wyłącza ustalenia co do zarobkowego charakteru przewozu wykonywanego przez skarżącego, który przyznał, że otrzymuje wynagrodzenie za wykonywane usługi. Skarżący korzystając z aplikacji B. realizował więc zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób, a także uzyskał wynagrodzenie za wykonany przewóz. WSA uznał, że skarżący wykonywał usługi w zakresie transportu drogowego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co odpowiada pojęciu krajowego transportu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.t.d. W tej sytuacji aktualizował się zaś obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Fakt nieposiadania przez skarżącego stosownej licencji skutkować musiał nałożeniem kary przewidzianej w lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Bezsprzecznie również przedmiotowy przewóz okazjonalny był wykonywany pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. Jednocześnie nie były spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4b u.t.d. W konsekwencji, w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego także kary przewidzianej w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy. Ponieważ suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia przewidziane w lp. 1.1. (12.000 zł) oraz lp. 2.11. (8.000 zł) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przekraczała sumę kar, o której mowa w art. 92a ust. 3, ostatecznie wymierzono skarżącemu karę w maksymalnej przewidzianej w tym przepisie wysokości 12.000 zł. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości oraz zarzucając mu naruszenie: I. przepisów prawa materialnego w postaci: 1) niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 1 oraz art. 5b u.t.d, w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do w/w ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w łącznej wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego kasacyjnie nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d. (głównie ze względu na to, że czynności skarżącego kasacyjnie nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej); 2) niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 11 oraz art. 18 ust. 4ab u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do w/w ustawy, polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego kasacyjne wyczerpały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie B. świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy; 3) niewłaściwego zastosowania art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 l.p. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z art. 4 pkt a u.t.d. przez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi skierowanej do decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 lutego 2020 r., przejawiający się w braku wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w kontekście niepodjęcia wszelkich niezbędnych czynności oraz braku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności: a) pominięcie zeznań złożonych przez stronę w zakresie współpracy z firmą T. Ltd - co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za ewentualne naruszenia, b) zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, c) braku zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; d) zaniechania ustalenia, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, oraz w jaki sposób odbyła się płatność; e) braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; f) poprzez uznanie, że płatność za przejazd miała nastąpić na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; jednocześnie wskazano, że ww. naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż WSA w Lublinie pominął podczas rozpoznawania sprawy podniesione wyżej okoliczności, zaś gdyby okoliczności te nie zostały pominięte, rozstrzygnięcie wydane w sprawie mogło być odmienne; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego przepisów art. 7, 77 § 1 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich niezbędnych czynności oraz braku zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności: a) pominięcie zeznań złożonych przez stronę w zakresie współpracy z firmą T. Ltd - co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za ewentualne naruszenia; b) zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej; c) braku zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; d) zaniechania ustalenia, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, oraz w jaki sposób odbyła się płatność; e) braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; f) poprzez uznanie, że płatność za przejazd miała nastąpić na rzecz skarżącego, a więc przewóz miał charakter odpłatny, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Organ odwoławczy nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, podlegając oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie związania granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. Jedynie w drodze wyjątku – w razie stwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., lub podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny jest upoważniony i zobowiązany do przekroczenia granic skargi kasacyjnej i wyjścia poza zakres zaskarżenia oraz zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. W takiej sytuacji Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę podstawy z art. 183 § 2 lub art. 189 p.p.s.a. oraz sankcjonuje je niezależnie od granic zaskarżenia kontrolowanego orzeczenia oraz podniesionych zarzutów (art. 183 § 1, art. 186, art. 189 p.p.s.a.). Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego, wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego oraz podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zarzutów skargi kasacyjnej. Wynik przeprowadzonej weryfikacji kasacyjnej okazał się negatywny, albowiem podniesione zarzuty – z przyczyn formalnych lub materialnych – nie zasługiwały na uwzględnienie. Po pierwsze, jako bezzasadny oceniono zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi", w tym do zarzutów naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Powyższy zarzut został w warstwie opisowej skonstruowany błędnie. Autor skargi kasacyjnej oczekiwał od Sądu kasacyjnego, aby ten – w ramach kontroli spełnienia warunków formalnej prawidłowości uzasadnienia zaskarżonego wyroku – badał również prawidłowość dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny legalności proceduralnej zakwestionowanej decyzji, w tym w zakresie oceny zachowania wymogów wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowości zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Tymczasem zgodnie z jednolitym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest dopuszczalne kwestionowanie za pośrednictwem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. merytorycznej prawidłowości ocen prawnych lub wytycznych procesowych sądu administracyjnego, albowiem tego rodzaju zarzuty zmierzają do podważenia procesu lub rezultatu sądowoadministracyjnej oceny legalności wykładni lub stosowania prawa przez kontrolowane organy. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być natomiast wskazywany jako przedmiot zarzutu kasacyjnego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego: 1) nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych; 2) nie zawiera stanowiska sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia; 3) nie zawiera oceny prawnej sądu co do istoty sprawy, której dotyczy skarga; 4) zawiera istotne wady konstrukcyjne (np. istotne sprzeczności treściowe, niejasność, niepełność lub nielogiczność wywodu), które sprawiają, że orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. W sprawie, której dotyczy skarga kasacyjna, Sąd pierwszej instancji zrealizował w stopniu dostatecznym obowiązek sporządzenia prawidłowego formalnie i konstrukcyjnie uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy składowe, o których mowa w art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a., a w szczególności w sposób wystarczający wyjaśnia znaczenie i sposób zastosowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również odnosi się do zarzutów naruszenia przez skarżony organ przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast szczegółowość i wyczerpujący charakter oceny tych zarzutów lub jej siła argumentacyjna. Problemy te nie podlegają jednak weryfikacji na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. Po drugie, w sposób oczywisty nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)" p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez "nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia" powyższych przepisów przez skarżony organ, polegającego na "niepodjęciu wszelkich niezbędnych czynności oraz braku zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego" w zakresie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Pomijając w tym miejscu oczywisty błąd konkretyzacji podstawy kasacyjnej (w zakresie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wskazano również "lit. a", co jest sprzeczne z treścią opisową zarzutu), należy stwierdzić, że ocena legalności proceduralnej zaskarżonej decyzji oraz prawidłowości ustalenia jej podstawy faktycznej została dokonana przez Sąd Wojewódzki w sposób zgodny z prawem, a podniesione po raz kolejny przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty kwestionujące niepełność wyjaśnienia lub ustalenia stanu faktycznego sprawy przez kontrolowane organy sprowadzają się do pozbawionej racjonalnego uzasadnienia polemiki. W szczególności trzeba odnotować, że zarówno skarżony organ, jak i Sąd pierwszej instancji, odwołując się także do orzecznictwa sądów administracyjnych lub Trybunału Sprawiedliwości UE (w tym wyroku TSUE z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie C-434/15, Asociación Profesional Elite Taxi przeciwko Uber Systems Spain SL, ECLI:EU:C:2017:981, pkt. 33-48; w wyroku tym przyjęto m.in., że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE), w sposób dostatecznie przekonujący wyjaśniły przesłanki, na podstawie których przyjęto, że ustalenia faktyczne w sprawie są wystarczające do przyjęcia, że skarżący, realizując osobowy przewóz taksówkowy przy wykorzystaniu aplikacji mobilnej B. (w zakresie pozyskania klientów oraz obsługi płatności), faktycznie wykonywał działalność gospodarczą w zakresie krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.d., a dla tego rodzaju kwalifikacji prawnej nie miały prawnego znaczenia okoliczności związane z trwałym, ciągłym lub zorganizowanym charakterem tej działalności lub uzyskaniem odpowiedniego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej lub rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08, LEX nr 478526), albo zasadami działania aplikacji mobilnej, która została wykorzystana do złożenia i przyjęcia oferty przewozu oraz przekazania skarżącemu kasacyjnie odpłatności za dokonany przewóz. W sprawie pozbawione znaczenia prawnego były także wskazywane przez skarżącego okoliczności związane z ewentualną współpracą z firmą zagraniczną TLtd. (przedłożono jedynie projekt umowy). Po trzecie, pozbawione uzasadnionych podstaw są wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zarzuty niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 1 w zw. z art. 5b u.t.d. w zw. z poz. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4 pkt 11 oraz art. 18 ust. "4 a b" u.t.d. w zw. z poz. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d., art. 92a ust. 1 i art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z poz. 1.1. i 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. i w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. podlegały – po przeprowadzeniu ich łącznej oceny – oddaleniu. Autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie pozytywnej oceny legalności ustalonej w postępowaniu administracyjnym podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, jak również nie zakwestionował prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych powyżej jako wzorce kontroli. W tej sytuacji – na tle stanu faktycznego sprawy oraz przyjętej przez Sąd pierwszej instancji prawidłowej wykładni prawa materialnego w zakresie art. 4 pkt 1 w zw. z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. (w skardze kasacyjnej nie dookreślono jednak przedmiotu zarzutu w zakresie art. 5b u.t.d.) – oczywiście bezzasadny jest zarzut błędnej kwalifikacji czynności skarżącego kasacyjnie jako wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, w ramach prowadzonej faktycznie działalności gospodarczej. Z przyczyn formalnych oddaleniu podlega również zarzut naruszenia art. 4 pkt 11 w zw. z art. 18 ust. "4 a b" u.t.d. przez uznanie prawidłowości kwalifikacji działalności skarżącego jako przewozu okazjonalnego. W skardze kasacyjnej, poza zanegowaniem tej kwalifikacji, nie przedstawiono stosownej argumentacji prawnej na rzecz stanowiska przeciwnego, podczas gdy zestawienie art. 4 pkt. 11 u.t.d. z treścią art. 4 pkt. 7-10 u.t.d. prowadzi do ogólnego wniosku, że przewóz osób, który nie ma cech przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, może być kwalifikowany w rozumieniu u.t.d. jako "przewóz okazjonalny". Nie mógł zostać poddany analizie merytorycznej zarzut naruszenia art. 18 ust. "4 a b" u.t.d., ponieważ w rozważanym tekście prawnym nie ma tego rodzaju jednostki redakcyjnej. Związek z art. 4 pkt 11 u.t.d. wykazują w przedmiotowej sprawie przepisy art. 18 ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 4a u.t.d. Odmienną sprawą są natomiast wnioski wynikające z zestawienia art. 5b ust. 1 pkt 3 z przepisami art. 18 ust. 1, 3, 4a, 4b i 5 u.t.d. Wadliwie skonstruowany i pozbawiony w zasadniczej części prawnej relewancji w przedmiotowej sprawie jest zarzut niewłaściwego zastosowania art. 92a ust. 1 i art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z poz. 1.1. i 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. i w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. Przede wszystkim autor skargi kasacyjnej błędnie powiązał przepis art. 92a ust. 1 z art. 92a ust. 6 u.t.d., podczas gdy ten pierwszy przepis – w zakresie podstawy nałożenia kary pieniężnej na skarżącego – jest powiązany z przepisem art. 92a ust. 7 u.t.d. oraz załącznikiem nr 3 do u.t.d. W tym zakresie podniesiony zarzut podlega więc formalnemu oddaleniu. Nie znajduje również żadnego uzasadnienia kolejna próba podważenia kwalifikacji spornej działalności skarżącego jako przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 6a u.t.d. W ujęciu u.t.d. pojęcie przewozu drogowego (jako szersze znaczeniowo – zob. art. 4 pkt 6a) obejmuje m.in. transport drogowy, a zgodnie z art. 4 pkt 3 u.t.d. w zakresie pojęcia transportu drogowego zawiera również pojęcie krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d. W przedmiotowej sprawie prawidłowość uznania działalności skarżącego za krajowy transport drogowy została już natomiast pozytywnie zweryfikowana. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ponadto za stosowne, aby odnieść się końcowo do podniesionego pośrednio w opisie i uzasadnieniu rozważanego zarzutu kasacyjnego zagadnienia kwalifikacji strony skarżącej w świetle art. 92a ust. 1 u.t.d. Uwzględniając treść art. 92a ust. 1 u.t.d. na tle art. 4 pkt 6a w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 4 pkt 1 u.t.d., należy przyjąć, że skarżący kasacyjnie został ukarany z jednej strony jako podmiot wykonujący przewóz drogowy (kwalifikacja ogólna), z drugiej (art. 92a ust. 1 pkt 2 u.t.d.) zaś – jako przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. (krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką), co stanowi kwalifikację szczególną. Z ujęciem tym koresponduje art. 92a ust. 7 u.t.d., który odsyłając – w zakresie wykazu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia lub – w przypadku niektórych naruszeń – numeru grupy naruszeń oraz wagi naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 – do załącznika nr 3 do u.t.d. wyraźnie wskazuje, że powyższe naruszenia popełnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określają punkty 1-9 tego załącznika (poz. 1.1. z pkt. 1. oraz poz. 2.11. z pkt. 2. w niniejszej sprawie). W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. a) i w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz o zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).