II GSK 1307/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Wr 319/23 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2023 r., nr 0201-IGC.4802.9.2023 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 29 lutego 2024 r. oddalił skargę K. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2023 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 27 lipca 2021 r., w J., przeprowadzono kontrolę pojazdu ciężarowego, którym przewóz odpadów w postaci opakowań z tektury oraz z tworzyw sztucznych o łącznej masie netto 5500 kg. z Niemiec do Polski wykonywał skarżący i który był odbiorcą tego towaru. W toku kontroli kierowca okazał wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U.UE.L.2006.190.1, dalej: rozporządzenie 1013/2006), dowód rejestracyjny samochodu ciężarowego oraz dowód dostawy nr 065/2021. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we Wrocławiu Delegatury w Jeleniej Górze, w odpowiedzi na wystosowane przez organ kontrolujący pytania, poinformował, że przewożone odpady klasyfikowały się jako odpady z listy zielonej o kodzie europejskiego katalogu odpadów 15 01 02 oraz 15 01 01. Wskazał, że ich przemieszczanie podlegało procedurze "ogólnego informowania", o której mowa w art. 18 rozporządzenia 1013/2006. Wskazał ponadto, że w okazany przez kierowcę załącznik VII posiadał braki w postaci niepodania rzeczywistej ilości przemieszczanych odpadów (pkt 3), nieuzupełnienia rzeczywistej daty przemieszczania odpadów (pkt 4) oraz niewskazania instalacji odzysku (pkt 7). WIOŚ wskazał również na brak załącznika VII dla przewożonych do Polski odpadów opakowań z papieru i tektury. Ustalenia te stały się podstawą decyzji Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu, z dnia 28 kwietnia 2023 r., który na podstawie art. 92a ust. 1 i 7 oraz l.p. 4.5, 1.1 i 1.12 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001 r. nr 125 poz. 1371, dalej: u.t.d.), nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej kwocie 12.000 zł za naruszenia dotyczące: wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia; wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. - wypis z bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO). Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia. Nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj przewożonych odpadów. Utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy uznał, że choć przemieszczanie odpadów było nielegalne w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. g tiret iii) rozporządzenia 1013/2006, to jednak nie można było temu czynowi przypisać znamion naruszenia dotyczącego wwozu odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia. Wobec tego za niezasadne uznał nałożenie na stronę kary w kwocie 12.000 zł i w tym zakresie uchylił decyzję organu I instancji. W ocenie Dyrektora braki w wypełnieniu rubryk załącznika VII były tego rodzaju, że uniemożliwiały jednoznaczną identyfikację, czy przedstawiony przez kierowcę dokument rzeczywiście odnosił się do realizowanego przez niego przemieszczenia odpadów. Organ wskazał również, że okazany przez kierowcę załącznik VII odnosił się wyłącznie do opakowań z tworzyw sztucznych, do przemieszczania opakowań z papieru i tektury dokument ten nie został natomiast w ogóle załączony. Taki stan uzasadniał nałożenie na skarżącego kary w wysokości 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj przewożonych odpadów. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie doszło do wykonywania transportu bez wymaganej licencji, albowiem podczas kontroli okazano wyłącznie wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne co nie dawało możliwości wykonywania przez skarżącego jako przewoźnika międzynarodowego przemieszczania odpadów na podstawie okazanego kontrolującym przez kierowcę zaświadczenia. Organ zauważył, że w toku postępowania skarżący nie przedłożył wypisu z licencji wspólnotowej, uprawniającej do wykonywania międzynarodowego przewozu rzeczy. Z poczynionych przez organ ustaleń wynikało również, że przedsiębiorstwo skarżącego nie zostało zarejestrowane w ewidencji Biura ds. Transportu Międzynarodowego. Skutkiem takich ustaleń było zasadne nałożenie na stronę kary kwocie 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Organ stwierdził również, że kierowca nie okazał wydanego przez właściwy organ potwierdzenia posiadania numeru rejestrowego z bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO), wobec czego zasadnym było nałożenie na skarżącego kary w wysokości 500 zł za niewyposażenie kierowcy w dokument potwierdzający posiadanie numeru rejestrowego. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że istotne dla sprawy okoliczności zostały przez organ prawidłowo ustalone i znajdowały odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który wystarczał do wydania rozstrzygnięcia. Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie kwestionowała prawdziwości i mocy dowodowej protokołu kontroli, w którym przedstawiono dokładny opis stanu faktycznego i stwierdzonych naruszeń, co zostało następnie poparte protokołem oceny towaru przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we Wrocławiu, który stwierdził nielegalne przemieszczanie odpadów. Sąd I instancji podzielił ocenę organu, że przemieszczanie odpadów było realizowane w sposób, który nie został konkretnie określony w załączniku VII, w związku z czym na podstawie art. 2 pkt 35 lit g tiret iii) rozporządzenia 1013/2006 sporny transport należało uznać za nielegalne przemieszczanie odpadów. Sąd wskazał, że organ nie zarzucał skarżącemu nieposiadania wymienionego załącznika, lecz braki w wypełnieniu jego rubryk, przy czym braki te uniemożliwiały jednoznaczną identyfikację, czy przedstawiony przez kierowcę w toku kontroli dokument rzeczywiście odnosił się do realizowanego przez niego przemieszczenia odpadów. Wskazał również, że w trakcie przemieszczania odpadów kierowca nie dysponował w ogóle dokumentem w postaci załącznika VII dla przewożonych do Polski odpadów opakowań z papieru i tektury. Wobec tego Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wypełnił określonego w § 8 ust 1 rozporządzenia Ministra Środowiska obowiązku posiadania dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, którym to dokumentem jest dokument, o którym mowa w załączniku VII do rozporządzenia nr 1013/2006. Wobec tego prawidłowo została wymierzona skarżącemu kara pieniężna w wysokości 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj przewożonych odpadów. Odnosząc się do argumentacji strony, że odpowiedzialność za naruszenie powinna ponosić firma organizująca przedmiotowe przemieszczanie odpadów, Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1013/2006 obowiązek zapewnienia, by do przemieszczenia dołączony był dokument określony w załączniku VII, spoczywa na podmiocie organizuje przemieszczanie (transport). Nie zmienia to jednak faktu, że art. 92a ust. 1 u.t.d. reguluje w sposób samodzielny odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, co oznacza, że istnienie obowiązku dołączenia dokumentu po stronie osoby organizującej przewóz na podstawie przepisu unijnego nie stoi na przeszkodzie wprowadzeniu odpowiedzialności podmiotu krajowego (przewoźnika) za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków wynikających z przepisów krajowych. Za zasadne Sąd uznał stwierdzenie przez organy, że w sprawie doszło do wykonywania transportu bez wymaganej licencji. Wskazał, że kierowca w trakcie kontroli okazał jedynie wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne (krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne). Na podstawie okazanego podczas kontroli zaświadczenia, skarżący nie miał możliwości wykonywania, jako przewoźnik, międzynarodowego przemieszczania odpadów. Strona nie przedstawiła przy tym wypisu z licencji wspólnotowej, uprawniającej do wykonywania międzynarodowego przewozu rzeczy, zaś przedsiębiorstwo skarżącego nie zostało zarejestrowane w ewidencji Biura ds. Transportu Międzynarodowego. Wobec tego, Sąd za zasadne uznał nałożenie na skarżącego kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Za również prawidłowe Sąd uznał stwierdzenie niewykonania przez skarżącego obowiązku wyposażenia kierowcy w dokument, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. Zauważył, że w toku przeprowadzonej kontroli kierowca nie okazał wydanego przez właściwy organ potwierdzenia posiadania numeru rejestrowego z bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO). W konsekwencji zasadnie, zdaniem Sądu, nałożono na skarżącego karę pieniężną z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do przesłanek uwolnienia się przewoźnika od odpowiedzialności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał zaistnienia zdarzeń ani okoliczności mogących poskutkować zastosowaniem regulacji z powołanego przepisu. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.). K. S., skargą kasacyjną zaskarżył wyrok Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, tj.: 1) naruszenie art. 24 ust 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, poprzez przyjęcie, że braki w Załączniku VII uniemożliwiają przypisanie załącznika nr VII do konkretnego transportu; 2) naruszenie art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 3) naruszenie art. 92a u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący ponosi odpowiedzialność za naruszenia niezależnie od winy, nie uwzględniając, że skarżący działał w granicach obowiązującego prawa i dołożył wszelkiej staranności w zakresie wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach wobec czego nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca enumeratywnie wylicza w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W analizowanej skardze kasacyjnej pomieszczono tylko zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie. Oznacza to w konsekwencji, iż skarżący kasacyjnie nie podważa ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego. Dodać należy, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący nie kwestionował prawdziwości i mocy dowodowej protokołu kontroli, w którym przedstawiono dokładny opis stanu faktycznego i stwierdzonych naruszeń, co zostało następnie poparte protokołem oceny towaru przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we Wrocławiu. "Jak wynika z akt administracyjnych, protokół kontroli drogowej został sporządzony w obecności kierowcy, który nie wnosił żadnych uwag. Ponadto ustalenia protokołu uzupełnił swoimi zeznaniami kierowca." (s. 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, pomieszczonych w skardze kasacyjnej, tj. zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji: "art. 24 ust 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, poprzez przyjęcie, że braki w Załączniku VII uniemożliwiają przypisanie załącznika nr VII do konkretnego transportu", Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu tego nie podzielił. Zgodnie z tym przepisem: "Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla transportu odpadów, w tym środków transportu i sposobu transportowania, oraz oznakowanie środków transportu, biorąc pod uwagę właściwości odpadów i ich wpływ na środowisko oraz bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi." Zatem z uwagi na treść tego przepisu, która stanowi jedynie delegację ustawową dla właściwego ministra do wydania rozporządzenia, Sąd I instancji nie mógł go naruszyć, ponieważ go nie stosował. W skardze kasacyjnej brak jest szczegółowego odniesienia się do tej regulacji, co nie daje możliwości poznania argumentów kasatora uzasadniających tak postawiony zarzut. Podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony, ani zobowiązany do uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej, ani do domyślania się ich treści, czy też tworzenia argumentacji dla ich poparcia. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej (pkt 2) petitum tejże skargi) obejmuje zarzut naruszenia przez Sąd I instancji: " art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie". Przepis ten brzmi: "Niniejsze rozporządzenie określa procedury i systemy kontroli w zakresie przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów, w zależności od pochodzenia, przeznaczenia i trasy przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów oraz przewidzianego trybu postępowania z odpadami w miejscu przeznaczenia." Także w tym przypadku autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu tejże skargi nie zamieścił argumentacji dla poparcia i wyjaśnienia tego zarzutu, co uniemożliwia szczegółowe odniesienie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ostatni z zarzutów pomieszczony w skardze kasacyjnej to zarzut naruszenia przez Sąd I instancji: "art. 92a u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący ponosi odpowiedzialność za naruszenia niezależnie od winy, nie uwzględniając, że skarżący działał w granicach obowiązującego prawa i dołożył wszelkiej staranności w zakresie wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty." Zarzut ten został nieprawidłowo skonstruowany, z uwagi na brak wskazania jednostki redakcyjnej tego przepisu, której naruszenie przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie zarzuca kasator. Podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany jest granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone, jak już podkreślono wyżej, wskazanymi w niej podstawami, którymi zgodnie z art. 174 p.p.s.a. może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. NSA nie może także wskazywać we własnym zakresie (za autora skargi kasacyjnej) jednostki redakcyjnej przepisu (tj. ustępu, punktu, podpunktu, paragrafu), które naruszył Sąd I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację ma Sąd I instancji, który uznał, iż zasadna była ocena organu, że przemieszczanie odpadów było realizowane w sposób, który nie został konkretnie określony w załączniku nr VII, w związku z czym w oparciu o art. 2 pkt 35 lit. g tiret iii) rozporządzenia 1013/2006. "Sąd całkowicie podziela stanowisko organu, że w niniejszej sprawie (w zakresie odpadów z tworzyw sztucznych) nie mamy do czynienia z brakiem załącznika nr VII w ogóle, lecz brakiem wypełnienia wskazanych pól tego załącznika, a zatem z sytuacją wprost wskazaną w art. 2 pkt 35 lit g tiret iii) rozporządzenia 1013/2006. Stąd nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego, zgodnie z którą braki w wypełnieniu niektórych rubryk załącznika VII nie stanowią o jego nieistnieniu. Organ (w omawianym zakresie) nie zarzucał bowiem skarżącemu nieposiadania tego załącznika, lecz braki w wypełnieniu jego rubryk, przy czym jednocześnie trzeba podkreślić, że słuszna była ocena organu, że omawiane braki uniemożliwiały jednoznaczną identyfikację, czy przedstawiony przez kierowcę w toku kontroli dokument rzeczywiście odnosi się do realizowanego przez niego przemieszczenia odpadów. Należy bowiem przypomnieć, że braki te odnosiły się do niepodania rzeczywistej ilości przemieszczanych odpadów (pkt 3), nieuzupełnienia rzeczywistej daty przemieszczania odpadów (pkt 4) oraz niewskazania instalacji odzysku (pkt 7). W ocenie Sądu w szczególności brak podania ilości odpadów czy daty ich przemieszczania powoduje, że przedmiotowy załącznik VII mógłby odnosić się praktycznie do każdego przewozu realizowanego przez skarżącego, przez co nie sposób uznać, że został zrealizowany obowiązek jego posiadania w odniesieniu do konkretnego przewozu. Trzeba jednocześnie podkreślić, że, jak stwierdził organ, w trakcie przemieszczania odpadów kierowca nie dysponował w ogóle dokumentem w postaci omawianego załącznika VII dla przewożonych do Polski odpadów opakowań z papieru i tektury. Tym samym, skarżący nie wypełnił określonego w § 8 ust 1 rozporządzenia Ministra Środowiska obowiązku posiadania dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, którym to dokumentem – w przypadku transgranicznego przemieszczania odpadów - jest dokument, o którym mowa w załączniku VII do rozporządzenia nr 1013/2006. Wobec powyższego, prawidłowo została na skarżącego nałożona kara pieniężna w wysokości 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj przewożonych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 1 u.o.o. (tj. kara z lp. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d.)." (s. 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Niewadliwie Sąd I instancji uznał, iż nie zasługuje przy tym na uwzględnienie argumentacja skarżącego, zgodnie z którą odpowiedzialność za powyższe naruszenie miałaby ponosić wyłącznie firma niemiecka organizująca przedmiotowe przemieszczanie odpadów. "Istotnie, w myśl przywołanego wcześniej przepisu art. 18 pkt a) rozporządzenia nr 1013/2006, w przypadku odpadów określonych w art. 3 ust. 2 i 4, dla ułatwienia śledzenia przemieszczania takich odpadów osoba podlegająca jurysdykcji państwa wysyłki, która organizuje przemieszczanie, zobowiązana jest zapewnić, by do przemieszczenia dołączony był dokument określony w załączniku VII. Zatem z mocy tego przepisu, na organizatorze transportu ciąży obowiązek w powyższym zakresie. Nie zmienia to jednak faktu, że, jak słusznie wskazał organ, przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. reguluje w sposób samodzielny odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istnienie obowiązku dołączenia omawianego dokumentu po stronie osoby organizującej przewóz (na podstawie przepisu unijnego) w żadnym razie nie stoi na przeszkodzie wprowadzeniu odpowiedzialności podmiotu krajowego (przewoźnika) za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków, które zostały zawarte w cytowanych wcześniej przepisach krajowych (w szczególności § 8 ust 1 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska). Zasadnie podniósł w sprawie organ, że wobec tego obowiązkiem skarżącego jako przewoźnika było sprawdzenie przed rozpoczęciem przewozu odpadów, czy posiada on wszystkie prawidłowo wypełnione dokumenty niezbędne do jego realizacji (w tym omawiany załącznik VII), a w razie stwierdzenia braków winien był on odmówić wykonania usługi lub liczyć się z konsekwencjami określonymi w przepisach prawa." (s. 14-15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko Sądu I instancji, iż nie można zgodzić się ze skarżącym, że obowiązek szczegółowego wypełniania każdego pola załącznika VII - w przypadku przemieszczania odpadów miałby dotyczyć wyłącznie wypełniania pola nr 6, co w powiązaniu z faktem, iż w niniejszej sprawie braki stwierdzone przez organ znajdują się w punktach 3, 4 i 7, miałoby świadczyć o niezasadności zarzutu organu odnośnie braku tego dokumentu w dokonywanym przez skarżącego międzynarodowym transporcie odpadów. Powołany przez skarżącego wyrok TSUE z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie C-1/11 nie dotyczy sytuacji występującej w niniejszej sprawie. "Negowanie przez skarżącego obowiązku wypełniania poszczególnych pól załącznika nr VII podważa sens istnienia obowiązku posiadania tego załącznika, nie sposób bowiem uznać, że załącznik taki powinien być dołączony do przemieszczania odpadów, lecz nie musi być wypełniony, zwłaszcza, jeśli dotyczy to tak istotnych kategorii przemieszczania odpadów, jak ich ilość czy data ich przemieszczania." ( s. 15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Nadto realizując zasadę wynikająca z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika brak związania przez Sąd I instancji zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze, WSA zbadał w pełnym zakresie treść zaskarżonego aktu organu pod względem jego zgodności z prawem. Zasadnie WSA uznał, iż w analizowanej sprawie doszło do wykonywania transportu bez wymaganej licencji, co skutkowało nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (lp. 1.1 zał. nr 3 do u.t.d.) oraz prawidłowo uznał za organem, ze skarżący nie wykonał obowiązku wyposażenia kierowcy w dokument – potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego (art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f u.t.d.), co skutkowało nałożeniem na niego kary pieniężnej z lp. 1.12 zał. nr 3 do u.t.d. Zasadnie także uznał Sąd I instancji, iż w analizowanej sprawie nie wystąpił wyjątek wynikający z treści art. 92c ust. 1 u.t.d. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie 2 sentencji w oparciu o art. 204 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 4) i §14 pkt 2 lit. b i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1) lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz.U. z 2023 r, poz. 1935).