II GSK 1307/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Kazimierz Włoch (spr.) Protokolant asystent sędziego Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1069/16 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie terminu zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz [A.] Spółki z o.o. z siedzibą w K. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1069/16 uchylił decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] odmawiającą [...] (określanej dalej zamiennie jako spółka) stwierdzenia nieważności zezwolenia. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym: Decyzją z [...] marca 2016 r. Minister Rozwoju utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2016 r. odmawiającą [...] stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w punkcie 2 dotyczącym terminu obowiązywania zezwolenia Nr [...] z dnia 28 czerwca 1999 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) zwanej dalej "k.p.a.", oraz art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Przedsiębiorca [...] (obecnie R.R. [...]) w dniu [...] czerwca 1999 r. uzyskał zezwolenie Nr 5 na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej [...]. Pismem z dnia 25 sierpnia 2015 r. uzupełnionym pismem z dnia 29 września 2015 r. R.R. [...] zwrócił się do Ministra Gospodarki na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki i Pracy Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., zwanej dalej "Decyzją Zmieniającą", w pkt 2 dotyczącym terminu obowiązywania zezwolenia Nr 5 na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej [...]. Pełnomocnik spółki zarzucił, że Decyzja Zmieniająca wydana została bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282), zwanej dalej "ustawą o sse" w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r., o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 188, poz. 4840, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o zmianie ustawy o sse z 2003 r.". Jednocześnie pełnomocnik wniósł o nadanie pkt 1 ww. zezwolenia brzmienia: "Zezwolenia udziela się na okres, na jaki została ustanowiona strefa". Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Nr [...] Minister Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności Decyzji Zmieniającej. Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Utrzymując w mocy wskazaną decyzję Minister Gospodarki wskazał przesłanki, którymi kieruje się organ rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji oparty o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w tym podkreślił, iż ocena tych przesłanek dokonywana jest w oparciu o stan prawny obowiązujący na dzień wydania decyzji. Organ uznał, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka braku podstawy prawnej w dacie wydania Decyzji Zmieniającej, bowiem 18 stycznia 2005 r. istniała podstawa prawna wyrażona w przepisach rangi ustawowej pozwalająca na wydanie przedmiotowej decyzji. Takim przepisem w przedmiotowym przypadku był art. 6 ust. 1 ustawy o ustawy z dnia 2 października 2003r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. Nr 188, poz. 480 z późn.zm.). Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r., mógł wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę polegającą na zastosowaniu do niego przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 tej ustawy w miejsce przepisów art. 12 ustawy o sse w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. We wniosku tym przedsiębiorca mógł także wnieść o zmianę warunków zezwolenia. Termin złożenia wniosku ograniczono do dnia 31 grudnia 2007 r. Organ podkreślił, że możliwość złożenia wniosku o zmianę zezwolenia w ww. trybie była swego rodzaju rekompensatą za korzyści utracone w wyniku ustaleń z negocjacji akcesyjnych z Komisją Europejską przez przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie specjalnych stref ekonomicznych do końca 2000 r. Zakres zmian dopuszczalnych w tym trybie był znacznie szerszy aniżeli zakres wynikający z ówczesnego brzmienia art. 19 ust. 4 ustawy o sse z 1994r. regulującego kwestie zmiany zezwoleń (np. możliwe było obniżenie poziomu zatrudnienia). Przedsiębiorcy, którzy dokonali takiej zmiany mają możliwość skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości czy skorzystania z dofinansowania do nowej inwestycji ze środków Funduszu Strefowego. Niemniej jednak nowe zasady dotyczące udzielania pomocy publicznej ww. przedsiębiorcom, określone w art. 5 ustawy o zmianie ustawy o sse z 2003 r. obowiązują ex lege od dnia akcesji Polski do Unii Europejskiej, niezależnie od tego, czy przedsiębiorca wystąpił o zmianę zezwolenia w trybie art. 6 tej ustawy, czy też nie. Stanowi o tym ww. art. 5 ustawy o zmianie ustawy o sse z 2003 r., którego treść jest wynikiem transponowania do prawa polskiego postanowień Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Organ podkreślił, że przedsiębiorca [...] skorzystał z ww. możliwości zmiany zezwolenia Nr 5. W dniu [...] stycznia 2005 r. na podstawie wniosku przedsiębiorcy, w trybie ww. przepisu ustawy o zmianie ustawy o sse z 2003 r., Minister Gospodarki i Pracy wydał decyzję Nr [...], którą wydłużył termin obowiązywania zezwolenia do dnia 1 stycznia 2018 r., tj. ostatniego dnia funkcjonowania strefy wynikającego z § 1 ust. 3 obowiązującego wówczas rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie ustanowienia [...] specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 220, poz. 2232, z późn. zm.), zwanego dalej "Rozporządzeniem", zgodnie z żądaniem Spółki. Zdaniem organu Decyzji Zmieniającej zezwolenie nie można zarzucić, że została wydana bez podstawy prawnej. W ocenie organu, również zarzut wydania Decyzji Zmieniającej z rażącym naruszeniem prawa jest bezpodstawny. Nowy termin obowiązywania zezwolenia był bowiem zgodny z okresem działania strefy [...] wynikającym z ww. Rozporządzenia. Organ wydający Decyzję Zmieniającą nie naruszył zatem przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania. Organ zaznaczył, że zarzut braku podstawy prawnej do wskazania w Decyzji Zmieniającej konkretnej daty ważności zezwolenia jest także bezzasadny. Wyjaśnił, że postępowanie administracyjne, w wyniku którego została wydana Decyzja Zmieniająca zostało wszczęte na wniosek przedsiębiorcy. To sam przedsiębiorca we wniosku żądał określenia daty obowiązywania zezwolenia Nr 5 na dzień 1 stycznia 2018 r., a organ uwzględnił jego żądanie. Organ zauważył, że nie było przepisu, który nakazywałby organowi, aby decyzje wydawane na podstawie art. 6 ustawy o zmianie ustawy o sse z 2003 r. "dostosowały zezwolenia" do nowych zasad funkcjonowania stref wynikających z ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 117, poz. 1128, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą zmieniającą ustawą o sse z 2000 r.". Ponadto organ podkreślił, że na mocy tej ustawy zdefiniowano nowe zasady udzielania pomocy publicznej w strefach, dostosowując je do zasad obowiązujących w Unii Europejskiej. Zasady te miały obowiązywać przedsiębiorców, którzy ulokują się w strefie począwszy od 2001 r. Jedynie art. 5 tej ustawy określał zakres zwolnień podatkowych dla przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenia do końca 2000 r. Jednak przepis ten nie regulował kwestii terminu ważności tych zezwoleń. Organ potwierdził, że ze względu na kasacyjny charakter decyzji wydawanych w oparciu o art. 156 kpa nie jest możliwe rozpoznanie wniosku w zakresie zmiany Konwersji Zezwolenia w części dotyczącej obowiązywania zezwolenia poprzez wskazanie w jej treści wyrażenia: "Zezwolenia udziela się na okres, na jaki została ustanowiona strefa". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosła [...]. Zarzuty skargi obejmowały: - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: • art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia przez organ nieważności Konwersji Zezwolenia, która została wydana z naruszeniem art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, z uwagi na utrzymanie w Konwersji Zezwolenia w części dotyczącej punktu 2, bez podstawy prawnej, ograniczenia czasowego obowiązywania Zezwolenia, - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: • art. 19 ust. 1 ustawy o sse w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 2 października 2003 r., poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że w dniu wydania Konwersji Zezwolenia, istniały podstawy prawne do utrzymania ograniczenia czasowego obowiązywania Zezwolenia. W obszernym uzasadnieniu skargi, rozwijając przytoczone zarzuty skarżąca podniosła m.in., że Konwersja Zezwolenia została wydana w trybie art. 6 ustawy nowelizującej z 2003 r., który stanowił, że przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r. (a więc taki jak spółka) mógł wystąpić z wnioskiem do Ministra o jego zmianę (konwersję) polegającą na zastosowaniu do tego przedsiębiorcy nowego reżimu prawnego udzielania pomocy publicznej w specjalnych strefach ekonomicznych wynikającego z ustawy nowelizującej z 2003 r. (w tym zasad określonych w art. 5 tej ustawy), który wprowadzał: - nowe zasady udzielania pomocy publicznej w specjalnych strefach ekonomicznych dla wszystkich inwestorów (pomoc limitowaną czasowo zmienił na pomoc limitowaną kwotowo); - procedurę zmiany (konwersji) zezwoleń wydanych przed 1 stycznia 2001 r. w celu potwierdzenia stosowania nowych zasad wynikających z ustaw nowelizujących z 2000 r. i z 2003 r.; - zmianę w art. 19 ust. 1 ustawy o sse, zgodnie z którą "Zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa ". Zdaniem skarżącej, oznacza to, że w wyniku zmian w przepisach dotyczących prowadzenia działalności na terenie specjalnych stref ekonomicznych, do wszystkich zezwoleń, tj. zarówno do tych wydanych przed 1 stycznia 2001 r., jak i po tej dacie, zastosowanie znajduje reguła zawarta w art. 19 ust. 1 ustawy o sse, iż zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa. Dodatkowo, potwierdzeniem stosowania nowych zasad do Spółki jest otrzymana Konwersja Zezwolenia. Skarżąca wskazywała, iż nie budzi wątpliwości, że w dniu wydania Konwersji Zezwolenia istniała podstawa prawna rangi ustawowej do wydania przez niego decyzji jako takiej (tj. art. 6 ustawy nowelizującej z 2003 r.).Jednocześnie jednak pozbawione podstaw prawnych było wskazanie przez Ministra w treści przedmiotowej decyzji daty dziennej, wyznaczającej ważność posiadanego Zezwolenia. W ocenie skarżącej Wydając Konwersję Zezwolenia, Organ był zobowiązany uwzględnić z urzędu, że w dacie jej wydania: - obowiązywał art. 19 ust. 1 ustawy o sse, o następującym brzmieniu: "Zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa."; - nie obowiązywał żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego, który dopuszczałby możliwość odstępstwa od reguły wskazanej powyżej i wprowadzenia ograniczenia obowiązywania zezwolenia strefowego. Spółka zakwestionowała nie tyle brak podstawy prawnej do wydania Konwersji Zezwolenia jako takiej, lecz brak podstawy prawnej do wskazania konkretnej daty ważności Zezwolenia. Zdaniem skarżącej, całkowicie chybiona jest również argumentacja Organu, wskazująca, że skoro Spółka sama wnioskowała o wskazanie daty dziennej terminu końcowego obowiązywania Zezwolenia, to Konwersja Zezwolenia nie mogła zostać wydana bez podstawy prawnej. W ocenie spółki utożsamianie spełnienia żądania strony postępowania w wydanej przez organ decyzji z jej zgodnością z prawem, nie znajduje oparcia w przepisach ani w zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej. Spółka wskazała, że w dacie wydania Konwersji Zezwolenia nie było podstaw prawnych do limitowania pomocy Spółce poprzez cezurę czasową, tj. poprzez wyraźne wskazanie dziennej daty ważności Zezwolenia. Podkreślić należy, że zmiany o regulacjach prawnych dotyczących zezwoleń strefowych dokonane w tamtym czasie były następstwem konieczności dostosowania prawa polskiego do prawa Unii Europejskiej. Skarżąca podniosła również, że brak podstawy prawnej działania organu w czasie wydawania Konwersji Zezwolenia uwidacznia się w kontekście zmian w rozporządzeniach w sprawie SSE [...]. Wskazała, że, co prawda, na moment wydania Konwersji Zezwolenia, w rozporządzeniu w sprawie SSE [...], w § 1 ust. 3 wskazane zostało, że "Strefa działa do dnia 1 stycznia 2018 r.", ale, w jej ocenie, wpisanie przez organ konkretnej daty dziennej należy uznać za niezgodne z art. 19 ustawy o sse oraz intencją spółki wyrażoną we wniosku o Konwersję Zezwolenia, czyli zagwarantowaniem możliwości korzystania z Zezwolenia do końca funkcjonowania SSE [...]. Późniejsze zmiany okresu funkcjonowania SSE [...] uwidaczniają różnicę pomiędzy wpisaniem określonej daty dziennej a sformułowaniem "do końca funkcjonowania strefy". Zdaniem Spółki skutkiem zastosowania przez Ministra niewłaściwej metody uregulowania kwestii okresu ważności Zezwolenia (wskazanie konkretnej daty jego obowiązywania), jest sytuacja, w której mimo obowiązujących spółkę nowych zasad udzielania pomocy publicznej w specjalnych strefach ekonomicznych, okres ważności jej Zezwolenia nie jest każdorazowo skorelowany z datą graniczną funkcjonowania SSE [...] (obecnie do 31 grudnia 2026 r.), a zatem jest bezpodstawnie ograniczony. W konsekwencji, w ocenie Spółki wprowadzenie w punkcie 2 Konwersji Zezwolenia zapisu, że "Zezwolenia udziela się do dnia 1 stycznia 2018 r.", zamiast postanowienia zgodnego z nowymi zasadami, tj., że Zezwolenia udziela się na okres, na który została ustanowiona strefa.", powinno skutkować stwierdzeniem nieważności tej części decyzji, bowiem obarczona jest ona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ brak było podstawy prawnej dla takiego działania organu poprzez określenie konkretnej daty ważności Zezwolenia, organ doprowadził do niedopuszczalnego w świetle obowiązujących w okresie wydania Konwersji Zezwolenia przepisów prawa ograniczenia czasowego możliwości korzystania z Zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r. uchylił decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]. Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz decyzja utrzymana nią w mocy naruszają bowiem przepisy prawa w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. skutkuje ich uchyleniem. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Sąd podkreślił, że w rozpoznawanym przypadku skarżąca spółka domagała się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r. zmieniającej udzielone jej w 1999 r. zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej [...] w części dotyczącej pkt II, którym wydłużono pierwotny termin zezwolenia (31 grudnia 2009 r.) do dnia 1 stycznia 2018r. Oceniając, czy w stanie prawnym znajdującym zastosowanie w sprawie, istniała podstawa prawna do określenia przez organ w wydanym zezwoleniu okresu jego obowiązywania, Sąd zaprezentował stanowisko, że wyrażona w art. 6 k.p.a. konstytucyjna zasada, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (odpowiadająca regulacji zawartej w art. 7 Konstytucji RP) oznacza, że kompetencja do działania organu musi mieć wyraźne oparcie w obowiązujących normach prawnych i nie można jej domniemywać. Wydanie decyzji może więc nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje przepis stanowiący podstawę do podjęcia takiego działania przez organ administracji. Sąd wyjaśnił, że zasady i tryb ustanawiania specjalnych stref ekonomicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz szczególne zasady i warunki prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej określa ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych. Art. 16 ust. 9 ustawy o s.s.e. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2001 r. - stanowił, że "zezwolenia udziela się na czas oznaczony". Na podstawie ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw, która weszła w życie 1 stycznia 2001 r., m.in. art. 16 ustawy o s.s.e. otrzymał nowe brzmienie, zgodnie z którym (po zmianie) nie ma już zapisu o udzielaniu zezwoleń na czas oznaczony. Kolejne zmiany do ustawy o s.e.e. zostały wprowadzone ustawą z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 5 listopada 2003 r.). W ocenie Sądu opisane zmiany ustawy o s.s.e. wskazują jednoznacznie na odejście ustawodawcy od obowiązującej uprzednio zasady udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w specjalnych strefach ekonomicznych na czas oznaczony. Zdaniem Sądu jednocześnie wbrew stanowisku organu art. 6 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o s.e.e. z 2003 r. nie mógł stanowić podstawy do określenia przez ministra udzielającego zezwolenia daty, do której zezwolenia udzielono. Przepis ten stanowił, że: "1. Przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r., może wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę polegającą na zastosowaniu do tego przedsiębiorcy przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 w miejsce przepisów art. 12 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. 2. We wniosku, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca może wnosić także o zmianę warunków zezwolenia, w szczególności w zakresie poziomu zatrudnienia i wielkości nakładów inwestycyjnych. 3. Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, może odmówić zmiany zezwolenia, o której mowa w ust. 1, jeżeli przedsiębiorca wnosi o zmianę przedmiotu działalności gospodarczej, która w istotny sposób narusza lub grozi naruszeniem konkurencji przez uprzywilejowanie niektórych przedsiębiorców lub produkcji niektórych towarów. 4. Do zmiany zezwolenia, o której mowa w ust. 1-3, nie stosuje się art. 19 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1. 5. Termin złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, upływa z dniem 31 grudnia 2007 r. informacje o jednostce". W ocenie Sądu istotnie, fakt użycia przez ustawodawcę w przytoczonym art. 6 ust. 2 ustawy sformułowania "w szczególności" oznacza, że katalog warunków, które mogą zostać określone w decyzji zmieniającej zezwolenie, nie jest katalogiem zamkniętym. Nie znaczy to jednak, że powołany przepis uprawnia organ do określenia w zezwoleniu okresu, na jaki zostało ono udzielone. Takie stanowisko pozostawałoby bowiem w sprzeczności z treścią art. 19 ustawy. Dodatkowo ustawodawca w ustępie 4 cytowanego artykułu wyłączył jedynie stosowanie art. 19 ust. 4 zatem pozostałe przepisy miały zastosowanie. Zdaniem Sądu na podstawie powołanej wyżej ustawy zmieniającej art. 19 ust. 1 ustawy o s.s.e. otrzymał bowiem brzmienie, zgodnie z którym zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa. Odejście przez ustawodawcę od reguły udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w specjalnych strefach ekonomicznych na czas oznaczony (art. 16 ust. 9 przed zmianami) z jednoczesnym wprowadzeniem zasady, że zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona Specjalna Strefa Ekonomiczna, oznacza, że powiązanie okresu obowiązywania zezwolenia z okresem działania strefy należy odróżnić od uprawnienia organu do udzielania zezwoleń na czas oznaczony. W ocenie Sądu ani przywołany przepis art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e. z 2003 r., ani art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o s.e.e. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2001 r., ani przepis art. 19 ust. 1 tej ustawy nie mogą stanowić podstawy do określenia w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej terminu końcowego obowiązywania tego zezwolenia, co w istocie sprowadzałoby się do wydania zezwolenia na czas oznaczony. Sąd podkreślił, że należy zauważyć, że na mocy ustawy z dnia 16 listopada 2000r. zmieniającej ustawę o s.s.e. w art. 16 w ust. 6 tej ustawy znalazł się zapis, że do postępowania w sprawie udzielania, cofania i zmiany zezwolenia stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Prawo działalności gospodarczej jako zasadę ustaliło udzielanie zezwoleń na czas nieoznaczony, przewidując w art. 31, że zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony, a na czas oznaczony może być wydane na wniosek przedsiębiorcy lub jeżeli przepisy odrębne tak stanowią. Zezwolenie mogło być wydane na czas oznaczony również w przypadku, gdy wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej wszystkim wnioskodawcom spełniającym warunki nie było możliwe - zgodnie z obowiązującymi przepisami regulującymi wykonywanie danego rodzaju działalności gospodarczej, co niewątpliwie nie jest przypadkiem udzielania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej. Przepisy ustawy - Prawo działalności gospodarczej ograniczały zatem możliwość udzielania zezwoleń na czas oznaczony. Sąd wskazał, że dnia 21 sierpnia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807), a z dniem jej wejścia w życie utraciła moc ustawa - Prawo działalności gospodarczej (poza wskazanymi przepisami tracącymi ważność w innych terminach, co nie dotyczyło art. 31). Przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do dnia 10 kwietnia 2010 r. nie zawierały regulacji w zakresie zasad udzielania zezwoleń: na czas oznaczony czy nieoznaczony. Regulację taką zawiera dopiero art. 75a tej ustawy, który wszedł w życie 10 kwietnia 2010 r. i stanowi, że koncesja, zezwolenie, zgoda, licencja albo wpis do rejestru działalności regulowanej uprawniają do wykonywania działalności gospodarczej na terenie całego kraju i przez czas nieokreślony (ust. 1). Wprowadzenie wyjątku od zasady określonej w ust. 1 jest dopuszczalne tylko w przepisach ustaw odrębnych wyłącznie ze względu na nadrzędny interes publiczny (ust. 2). W ocenie Sądu w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania decyzji zmieniającej tj. [...] stycznia 2005 r. nie było przepisu upoważniającego organ orzekający do określenia terminu obowiązywania zezwolenia, zatem określenie tego terminu w decyzji zmieniającej uznać należy za działanie bez podstawy prawnej. Sąd podkreślił, że argumentacja organu w tym zakresie jest wewnętrznie niespójna. Z jednej strony organ pozostaje bowiem na stanowisku, że w odniesieniu do zezwoleń wydawanych przed 2001 r. aktualne pozostawały normy dotyczące określenia daty dziennej obowiązywania zezwolenia (nieobowiązujące w dacie wydawania decyzji zmieniającej), z drugiej strony decyzją zmieniającą zmieniono również okres obowiązywania zezwolenia dostosowując go do obowiązującej wówczas daty istnienia [...] specjalnej strefy ekonomicznej. Zdaniem Sądu wbrew stanowisku organu również fakt, że termin określony w decyzji zmieniającej odpowiadał wnioskowi spółki, a jednocześnie w dacie wydania tej decyzji był wynikającym z przepisów terminem ostatniego dnia funkcjonowania strefy nie powoduje, że decyzja zmieniająca miała podstawę prawną. Ponadto Sąd podkreślił, że poza sporem jest, że [...] został ustanowiony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 października 1997 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w [...] (Dz. U. Nr 135, poz. 912, z późn. zm.). W dniu wydawania decyzji zmieniającej zezwolenie obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 stycznia 2007 r. w sprawie [...] specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U.2007.17.97), zgodnie z § 1 pkt 3 tego rozporządzenia strefa miała działać do dnia 1 stycznia 2018 r. Obecnie obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 2008 r. w sprawie [...] specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U.2015.760 j.t.), zgodnie z § 1 pkt 3 tego rozporządzenia strefa działa do dnia 31 grudnia 2026 r. Jednakże istota sprawy dotyczy istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej w punkcie II. Przedmiotem sprawy nie było zaś ustalenie, w jakiej dacie zezwolenie udzielone skarżącej spółce wygasa. Reasumując Sąd doszedł do przekonania, iż w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania decyzji zmieniającej tj. [...] stycznia 2005 r. nie było przepisu upoważniającego organ orzekający do określenia terminu obowiązywania zezwolenia, zatem określenie tego terminu w decyzji zmieniającej uznać należy za działanie bez podstawy prawnej. Minister Rozwoju i Finansów nie zgodził się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji i wniósł skargę kasacyjną. W skardze zarzucono: na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 282) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie, że do przedsiębiorcy, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r. przepis ten stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. Nr 188, poz. 1840), zgodnie z którym zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz.U. Nr 188, poz. 1840, ze zm.), poprzez przyjęcie, że w stosunku do przedsiębiorcy, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r. i występuje - na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw - o zmianę zezwolenia, organ obowiązany jest do dokonania zmian w zezwoleniu innych aniżeli wskazane w art. 6 ust. 1 i 2 powołanej ustawy zmieniającej, w tym do zmian wprowadzonych ustawą z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U, Nr 117, poz. 1228, ze zm.), na mocy której zmieniony został art. 16 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i od dnia 1 stycznia 2001 r. brak jest już normy ust. 9 w art. 16 stanowiącej, że zezwolenia udziela się na czas oznaczony, jak również zmian wprowadzonych do art. 19 ustawą z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw, na mocy której ust. 1 w art. 19 stanowi, że zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa, co skutkowało przyjęciem, że brak jest podstaw prawnych do określenia w zezwoleniu terminu jego obowiązywania, art. 31 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178, ze zm.) oraz art. 75a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1829, ze zm.) poprzez powołanie się na ich niezastosowanie przez organ administracji podczas gdy w dacie wydawania decyzji Ministra Gospodarki i Pracy Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. w sprawie zmiany zezwolenia Nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej strefy Ekonomicznej [...] przepisy te nie obowiązywały, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 141 § 4 ppsa poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu jaki wpływ na rozstrzygnięcie miały przepisy ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, 2) art. 141 § 4 ppsa poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania. Skarżący organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Skarżący podniósł, że sąd I instancji powołał się na art. 16 ust. 6 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z dnia 16 listopada 2000r., który odsyła do stosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 107, poz. 1178 ze zm.), między innymi art. 31 tej ustawy, który przewiduje, że zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony, a na czas oznaczony może być wydane na wniosek przedsiębiorcy lub jeżeli przepisy odrębne tak stanowią. Jednakże art. 31 powyższej ustawy nie obowiązywał w dacie [...] stycznia 2005r., tj. w chwili wydawania decyzji stwierdzającej pierwotne zezwolenie z dnia [...] czerwca 1999r. na prowadzenie działalności w strefie, z dniem 21 sierpnia 2004r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z Nr 173, poz. 1807) i z tym dniem utraciła moc ustawa Prawo działalności gospodarczej z 19 listopada 1999r. i przestał obowiązywać również art. 31 tej ostatniej ustawy. Powołanie się także na art. 75a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 marca 2010r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 47, poz. 278 ze zm.), obowiązujący od 10 kwietnia 2010r., nie miało znaczenia w sprawie. Sąd I instancji ograniczył się w uzasadnieniu wyroku do wymienienia przepisów art. 31 Prawo działalności gospodarczej art. 75a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, bez dokonania analizy ich znaczenia w sprawie. Wobec powyższego naruszona została dyspozycja art. 141 § 4 P.p.s.a. Ponadto gdyby przyjąć, że zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18 stycznia 2005r. w odniesieniu do pkt 2, to możliwe byłoby jedynie stwierdzenia nieważności decyzji w tej części ale bez uwzględnienia żądania Skarżącego, by ustalić treść pkt 2, iż zezwolenia udziela się na okres, na jaki została ustanowiona strefa. Skarżący podniósł też, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, nie zawarł ustaleń odnośnie dalszego postępowania w sprawie, do czego był zobowiązany zgodnie z treścią art. 141 § 4 P.p.s.a. Ponieważ art. 16 zmienianej ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, jak również przepisy przejściowe ustawy zmieniającej ustawę o sse z 2000r. nie rozciągały nowych regulacji do stosunków prawnych już powstałych, istniejących i realizowanych na dotychczasowych zasadach w dniu wejścia w życie zmiany, to brak jest podstaw prawnych do uznania, że zmiana ta powinna mieć zastosowanie do zezwolenia wydanego w 1999r. Błędne było stanowisko Sądu I instancji, że do zmiany zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2001r. należało stosować nowe regulacje wynikające ze zmian wprowadzonych ustawą zmieniającą ustawę o sse z 2000r. obowiązujące od 1 stycznia 2001r. oraz ustawą z dnia 2 października 2003r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...], wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw w rozumieniu art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, 718 ze zm. (dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z art. 183 §1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 P.p.s.a. w tej sprawie nie występują. Tym samym wyrok Sądu I instancji podlega kontroli pod kątem ustalenia, czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w skardze kasacyjnej. Dodać przy tym należy, że rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli wskazanymi przepisami prawa materialnego lub procesowego. Natomiast NSA nie jest władny badać czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., należy stwierdzić, iż zarzucono naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia jaki wpływ na rozstrzygnięcie miały przepisy ustawy – Prawo działalności gospodarczej oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Art. 174 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skuteczne powołanie się na zarzut w ramach podstawy kasacyjnej określonej – w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., wymaga wykazania dlaczego powołane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tego Skarżący nie zdołał uczynić, wobec czego powyższy zarzut okazał się nieskuteczny. W zakresie naruszenia prawa materialnego podstawowy zarzut Skarżącego kasacyjnie dotyczy naruszenia art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2015r. poz. 282) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że do przedsiębiorcy, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001r. przepis ten stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 2 października 2003r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. Nr 188, poz. 1840) zgodnie z którym zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa. W dacie wydania pierwotnego zezwolenia Nr 5 z dnia 28 czerwca 1999r. obowiązywał przepis art. 16 ust. 9 ustawy z dnia 20 października 1994r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2015r. poz. 282), który przewidywał wydawanie zezwoleń na czas oznaczony. Art. 16 ust. 9 powyższej ustawy został uchylony z dniem 1 stycznia 2001r. ustawą z dnia 16 listopada 2000r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 177, poz. 1228 ze zm.) i po tej zmianie nie było już zapisu o udzieleniu zwolnień na czas oznaczony. Ponadto w oparciu o przepisy wyżej cyt. ustawy nowelizacyjnej z dnia 16 listopada 2000r. art. 19 ust. 1 otrzymał nowe brzmienie, iż "zezwolenie wygasa z upływem okresu na jaki została ustanowiona strefa". Ustawa nowelizująca zawierała art. 5, który stanowi, że w przypadku zezwoleń wydanych przed dniem 1 stycznia 2001r. zachowane zostają prawa do zwolnień i preferencji w kształcie wynikającym z przepisów w brzmieniu dotychczasowym tj. na dzień 31 grudnia 2000r. Przedstawione powyżej odejście prawa ustawodawczego od reguły udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w specjalnych strefach ekonomicznych na czas oznaczony, z jednoczesnym wprowadzeniem zasady, że zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona Specjalna Strefa Ekonomiczna oznacza, że powiązanie okresu obowiązywania zezwolenia z okresem działania strefy należy odróżnić od uprawnienia organu do udzielenia zezwoleń na czas oznaczony. Odnośnie możliwości konwersji zezwolenia stanowi art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 października 2003r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2003r. Nr 188, poz. 1840 ze zm.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 powyższej ustawy Przedsiębiorca który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001r., może wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę polegającą na zastosowaniu do tego przedsiębiorcy przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 w miejsce przepisów art. 12 ustawy, o której mowa w art. 1 w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000r. Według art. 6 ust. 2 powyższej ustawy, na wniosku o którym mowa w ust. 1 przedsiębiorca może wnosić także o zmianę warunków zezwolenia, w szczególności w zakresie poziomu zatrudnienia i wielkości nakładów inwestycyjnych. W orzecznictwie wyrażone zostało stanowisko, iż wnioskiem złożonym na podstawie art. 6 ust. 2 powyższej ustawy z dnia 2 października 2003 r. mogło zostać objęte żądanie zmiany warunku zezwolenia dotyczącego czasu jego obowiązywania. Takie stanowisko zajął WSA w Warszawie w uzasadnieniu do wyroku z dnia 9 marca 2016r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2773/15, a które zostało zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku sygn. akt II GSK 3851/16 z dnia 14 lutego 2017r., które NSA w obecnym składzie podziela. [...] wystąpiła o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej [...], określonego w zezwoleniu Nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. na okres do dnia 31 grudnia 2009 r., na czas do 1 stycznia 2018r. Minister Gospodarki i Pracy decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. Nr [...]przedłużył zezwolenie na czas do 1 stycznia 2018r. Art. 16 ust. 1 w brzmieniu wprowadzonym wyżej cyt. ustawą z dnia 16 listopada 2000 r. stanowił, że: Podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, zwane dalej "zezwoleniem". Natomiast art. 16 ust. 2 stanowi, że: Zezwolenie określa przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki dotyczące w szczególności: 1) zatrudnienia przez przedsiębiorcę przy prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie strefy przez określony czas określonej liczby pracowników, 2) dokonania przez przedsiębiorcę na terenie strefy inwestycji o wartości przewyższającej określoną kwotę. W pełni uzasadniony jest pogląd Sądu I instancji, iż ani powołane wyżej przepisy art. 6 ust. 1 i 2 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 2 października 2003r. ani art. 16 ust. 1 i 2 – wyżej powołane, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2000r., ani też przepis art. 19 ust. 1 tej ustawy nie mogły stanowić podstawy do określenia w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej terminu końcowego obowiązywania tego zezwolenia. Zbliżony pogląd wyraził NSA w uzasadnieniu do wyroku z dnia 9 września 2014r. sygn. akt II GSK 939/13. Wobec powyższych niezasadny okazał się zarzut naruszenie prawa materialnego w postaci art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282) poprzez niewłaściwe zastosowanie. Ponadto z wyżej powołanych przyczyn niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz.U. Nr 188, poz. 1840 z późn.zm.), poprzez przyjęcie, że przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r., nie może skutecznie wystąpić o jego zmianę w oparciu o art. 6 ust. 1 i ust. 2 wyżej cyt. ustawy z dnia 2 października 2003r., żądając zmian innych niż wymienione w art. 6 ust. 1 i 2, w szczególności co do zmiany czasu trwania zezwolenia. Przedłużenie przez organ w decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...] zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej [...] na czas oznaczony odbyło się więc z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Istota sprawy dotyczyła istnienia podstawa do stwierdzenia nieważności zezwolenia, a nie mogło ją być ustalanie kiedy udzielone Spółce zezwolenie wygaśnie, przy uwzględnieniu zapisów aktów wykonawczych w kwestii terminów działania strefy, gdyż wykracza to poza granice sprawy. Organ zarzucił również naruszenie art. 31 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178, ze zm.) oraz art. 75a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1829, ze zm.) poprzez powołanie się na ich niezastosowanie przez organ, gdy w dacie wydawania decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...], przepisy te nie obowiązywały. Jednakże Sąd I instancji przyznał, że art. 31 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej stracił moc dnia 21 sierpnia 2004r. tj. z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807). Przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do 10 kwietnia 2010r. nie zmieniły regulacji w zakresie zasad udzielania zezwoleń. Regulacje taką zawiera art. 75a tej ustawy, który wszedł w życie 10 kwietnia 2010r. Wobec czego Sąd I instancji naprowadził na treść tych obu przepisów dla przedstawienia szerszego kontekstu prawnego. Wobec powyższych Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną z powodu jej bezzasadności W oparciu o art. 204 pkt 1 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądzono od Ministra Rozwoju Finansów na rzecz [...] zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.