II GSK 1284/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2387/18 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oraz zwrotu kosztów postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2019 r. oddalił skargę M. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 2018 r., w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: A. S.A. złożyła do organu wniosek o unieważnienie patentu nr [...] na wynalazek pt.: "Sposób mocowania kasety rolety materiałowej i zespół mocowania kasety rolety materiałowej" udzielonego na rzecz M. G.. Wnioskodawca zakwestionował nowość przedmiotowego rozwiązania w świetle znanego, wcześniejszego stanu techniki, przeciwstawiając; wzór użytkowy nr [...], wzór użytkowy nr [...], wykaz elementów do montażu rolety firmy A. (R. F. M. L.), zrzut strony internetowej oraz wyciąg z katalogu firmy S. z roku 1997. Pismem z dnia 15 października 2017 r. uprawniona wniosła o oddalenie wniosku o unieważnienie spornego patentu podnosząc, że przedmiot wzoru użytkowego [...] jest rozwiązaniem jednorazowego użytku w przeciwieństwie do spornego, a zatem rozwiązania są nieporównywalne. Podobnie – w odniesieniu do [...] – stwierdziła, że sposób montażu nie umożliwia swobodnego i wielokrotnego wpinania i wypinania rolety, jak ma to miejsce w przypadku spornego rozwiązania. Inne materiały dowodowe w jej ocenie również nie wykazują podobieństwa do przedmiotu spornego patentu. Objętą skargą decyzją Urząd Patentowy, na podstawie art. 25 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. nr 119 poz. 1117 ze zm., dalej: p.w.p.) w zw. z art. 89 ust. 1 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy p.w.p. unieważnił patent na wynalazek pt.: "Sposób mocowania kasety rolety materiałowej i zespół mocowania kasety rolety materiałowej" [...]. W motywach organ w pierwszej kolejności stwierdził, że wnioskodawca (spółka) wykazała posiadanie interesu prawnego z uwagi na wystąpienie przeciw niej uprawnionej z listem ostrzegawczym z dnia 22 lutego 2016 r. Odnosząc się do wniosku organ wskazał, że sporny patent [...] obejmuje dwie kategorie wynalazku dotyczące sposobu i zespołu mocowania kasety rolety materiałowej. Zdaniem Urzędu Patentowego RP zasadny był zarzut braku nowości spornego wynalazku z uwagi na ujawniony z wcześniejszym pierwszeństwem wzór użytkowy nr [...], który stanowił skuteczne przeciwstawienie ze względu na tożsamą budowę i sposób mocowania. W ocenie organu wszystkie cechy podstawowe, mające wyróżniać sporne rozwiązanie ze stanu techniki, tj. sposób, że kasetę rolety sprzęga się z odpowiednio ukształtowanym profilem, ponadto zespół, który obejmuje odpowiednio ukształtowany profil kasety i spasowany z nim wzajemnie sprzęgowo profil mocowany na skrzydle wg przedmiotowego patentu nr [...] (data zgłoszenia 8 lutego 2005 r.), były znane przed datą jego zgłoszenia z polskiego dokumentu patentowego o nr [...] (data zgłoszenia 28 czerwca 2004 r.), który przedstawiał konstrukcję tożsamą ze spornym rozwiązaniem - składa się z profili: zatrzaskowego i osłonowego montowanych również zatrzaskowo. Organ nie stwierdził również różnic konstrukcyjnych pomiędzy rozwiązaniem według spornego patentu, a przedstawionym we wzorze [...], wskazujących na odmienną krotność możliwego zastosowania obu rozwiązań. Uznał, że żadna z przedstawionych konstrukcji nie sugeruje połączenia jednokrotnego (nierozłącznego). Twierdzenie uprawnionego, że aby wypiąć i wpiąć roletę trzeba zdjąć pokrywę 26 i obudowę 6, co jego zdaniem jest bardzo inwazyjną metodą, potwierdzało zdaniem organu, że możliwość wypięcia i zdjęcia poszczególnych elementów, świadczyła o tym, iż rozwiązanie to jest rozłączne i konstrukcyjnie umożliwia wielokrotny montaż i demontaż. Odnosząc się do wniosku dowodowego uprawnionej o przesłuchanie świadków na okoliczność nowości rozwiązania według patentu nr [...], organ stwierdził, że świadkowie nie mogą przesądzić o nowości wynalazku, gdyż instytucja ta nie jest zdarzeniem, o którym dana osoba może zeznawać jako świadek. Urząd Patentowy zaniechał analizy pozostałych przeciwstawień, uznając, że ustalenie zasadności zarzutu braku nowości spornego wynalazku w świetle dokumentu patentowego o nr [...], pozwoliło na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję, odnosząc się na wstępie do zarzutu naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie na etapie postępowania spornego wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność nowości spornego wynalazku względem przeciwstawionych wzorów użytkowych uznał go za niezasadny. Wskazał, że pojęcie "nowości" w kontekście art. 25 p.w.p. jest terminem prawnym, zaś ocena okoliczności faktycznych pod kątem zaistnienia (bądź nie) tej przesłanki zależy do wyłącznej kognicji Urzędu Patentowego. Ocena tej przesłanki przez świadków w ocenie Sądu nie mieści się w zakresie działania wskazanym w art. 78 § 1 k.p.a., co prawidłowo ocenił organ i co słusznie skutkowało oddaleniem tak sformułowanego wniosku dowodowego. Odnosząc się do oceny nowości spornego patentu, Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że żadna z przedstawionych w sprawie konstrukcji nie sugerowała połączenia jednokrotnego (nierozłącznego). Tym samym, stanowisko skarżącej, iż jej rozwiązanie zastosowane w spornym patencie było nieporównywalne z innymi, w tym z przeciwstawionym mu wzorem użytkowym [...], Sąd uznał za nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. W konsekwencji Sąd za uzasadnione uznał stanowisko organu o braku cechy nowości spornego patentu, niezbędnej dla utrzymania jego ochrony. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. dalej: p.p.s.a.). M. G., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: 1. naruszenie następujących przepisów postępowania, które to uchybienia miały bądź mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: - niedoniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podniesionych w skardze zarzutów (pkt 2, pierwszy myślnik skargi) w części opierającej się na art. 7 i 10 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p.), a dotyczących nieuwzględnienia przez organ wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków (w tym twórcy spornego wynalazku) na okoliczność nowości spornego wynalazku względem przeciwstawionych wzorów użytkowych (prawo ochronne nr [...] i [...]) poprzez dokonanie analizy porównawczej wynalazku z tymi wzorami użytkowymi; - niedoniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podniesionych w skardze zarzutów (pkt 2, drugi myślnik skargi) opartych na art. 7, 77 i 80 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., a dotyczących niewłaściwego ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy i wydania rozstrzygnięcia w oparciu o błędne założenia natury faktycznej I prawnej, nieznajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i rzeczywistym stanie sprawy (w szczególności organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie wyjaśnił wszystkich okoliczności mających wpływ na bieg sprawy); - niedoniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podniesionych w skardze zarzutów (pkt 1 skargi) w części opierającej się na art. 89 ust. 1 p.w.p., w zw. z art. 31, art. 33 i art. 63 ust. 2 p.w.p., a dotyczących dokonanej przez organ błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania poprzez nieprawidłową ocenę braku nowości wynalazku i bezpodstawne uznanie, że w dacie zgłoszenia wspomniany wynalazek chroniony patentem nr [...] nie spełniał ustawowych warunków jego udzielenia; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 25 p.w.p. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, w wyniku której nastąpiło w szczególności błędne przyjęcie, że organ w zakresie oceny nowości wynalazku po uprzedniej właściwej interpretacji prawidłowo zastosował art. 25 p.w.p. i uznanie, że w dacie zgłoszenia wspomniany wynalazek nie spełniał ustawowych warunków udzielenia patentu, czego skutkiem było oddalenie skargi, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 256 ust 1 p.w.p. poprzez oddalenie skargi pomimo, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z całkowitym pominięciem wniosku dowodowego strony skarżącej w kwestii przesłuchania świadków (w tym twórcy spornego wynalazku) na okoliczność nowości spornego wynalazku względem przeciwstawionych wzorów użytkowych (prawo ochronne nr [...] i [...]) poprzez dokonanie analizy porównawczej wynalazku z tymi wzorami użytkowymi; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 25 p.w.p. w zw. z art. 89 ust 1 p.w.p., w zw. z art. 31, art. 33 i art. 63 ust 2 p.w.p., z powodu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania poprzez nieprawidłową ocenę braku nowości wynalazku i bezpodstawne uznanie, że w dacie zgłoszenia wspomniany wynalazek chroniony patentem nr [...] nie spełniał ustawowych warunków jego udzielenia. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. Chybiony jest wskazany w pkt 1 lit. a)-c) petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekającego w rozpoznawanej sprawie, brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organem administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14). Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesienia się do zarzutów zawartych w wymienionych częściach skargi do WSA, a zwłaszcza nieodniesienia się przez Sąd I instancji do "nieuwzględnienia przez organ wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków (w tym twórcy spornego wynalazku) na okoliczność nowości spornego wynalazku względem przeciwstawionych wzorów użytkowych (prawo ochronne nr [...] i [...]) poprzez dokonanie analizy porównawczej wynalazku z tymi wzorami użytkowymi", to stwierdzić trzeba, iż zarzuty w tym zakresie nie mogły odnieść spodziewanego skutku, ponieważ nie są zasadne. Sąd I instancji na s. 8-9 uzasadnienia swojego wyroku obszernie odniósł się do tej kwestii, stwierdzając, iż: "zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie na etapie postępowania spornego wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków J. K. i M. K. na okoliczność nowości spornego wynalazku względem przeciwstawionych wzorów użytkowych nie może być uznany za zasadny. Przede wszystkim nie można podzielić poglądu zawartego w skardze, aby odstąpienie od przeprowadzenia wnioskowanego dowodu doprowadziło do ustalenia nieprawidłowego stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu, wskazywana przez stronę we wniosku dowodowym przesłanka nowości nie stanowi okoliczności mogącej stanowić samoistną tezę dowodową. Świadkowie stanowią osobowe źródła dowodowe, a okolicznościami, które mogą ewentualnie stwierdzić, są elementy stanu faktycznego podlegającego ocenie ze strony organu (sądu). Innymi słowy, zeznania świadków mogą dotyczyć ich wiedzy w przedmiocie okoliczności faktycznych, relewantnych z punktu widzenia norm materialnoprawnych - determinujących daną materię prawną. Zdaniem Sądu, nie jest dopuszczalne przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczności związane ze znajomością okoliczności innych, niż faktyczne. Teza dowodowa, czyli wskazanie okoliczności, na które powoływany jest dany dowód (świadek), musi być na tyle sprecyzowana, by można było wnioskować przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie dopuszczenia danego dowodu, jaki fragment stanu faktycznego ma być tymi zeznaniami objęty. Jest to niezbędne w ramach procesu decyzyjnego wymaganego na podstawie art. 78 § 1 kpa, zgodnie z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Podkreślenia wymaga, iż pojęcie > w kontekście art. 25 pwp jest terminem prawnym, zaś ocena okoliczności faktycznych pod kątem zaistnienia (bądź nie) tej przesłanki zależy do wyłącznej kognicji Urzędu Patentowego i podlega następczej kontroli ze strony sądów administracyjnych na skutek wniesionej skargi. Ocena tej przesłanki przez świadków w ocenie Sądu nie mieści się w zakresie działania wskazanym w art. 78 § 1 kpa, co prawidłowo ocenił organ i co słusznie skutkowało oddaleniem tak sformułowanego wniosku dowodowego." Zaakcentować nadto należy, iż w analizowanej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem spornym, które ma charakter postępowania kontradyktoryjnego, co oznacza, iż strony toczą spór przed UP RP, którego zadaniem jest rozstrzygnięcie tego sporu w oparciu o dowody dostarczone przez strony (wnioskodawcę i uczestnika – uprawnionego). Zatem nic nie stało na przeszkodzie, aby uprawniona w toku postępowania przed UP RP przedstawiła inne dowody, niż zeznania świadków na poparcie swoich twierdzeń, np. dokonaną na piśmie i przedstawioną organowi patentowemu szczegółową analizę porównawczą spornego wynalazku i przeciwstawionych mu wzorów użytkowych, o której to analizie pisze w skardze kasacyjnej. Co do pozostałych zarzutów procesowych pomieszczonych w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej (tj. zarzuty naruszenia art. 7, art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. , a które są powtórzeniem zarzutów sformułowanych w skardze do WSA, to niewadliwie Sąd I instancji uznał, iż są one niezasadne (s. 8-9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). W ocenie Sądu I instancji pozostałe zarzuty procesowe nie mogą odnieść oczekiwanego przez stronę skarżącą efektu, gdyż organ ocenił sprawę w sposób prawidłowy i wystarczający do dokonania kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Wywód zawarty w jej uzasadnieniu jest przekonujący i zawiera wszelkie elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić trzeba, iż stosownie do treści art. 256 ust. 1 p.w.p.: "Do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego." Jak podkreśla się w doktrynie (por.: A.Szewc/J.Sieńczyło-Chlabicz: [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. J. Sieńczyło-Chlabicz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2020, s.1276 i nast. oraz wskazana tam literatura przedmiou), odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w tym postępowaniu powinno uwzględniać specyfikę i cel postępowania spornego przed UP RP. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, rację ma Sąd I instancji, iż w tej sprawie organ patentowy prowadząc postępowanie o charakterze kontradyktoryjnym, o którego celu i specyfice była już mowa wyżej, nie naruszył wskazanych przepisów procesowych, w tym przepisów k.p.a., o czym świadczy całość uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA, nawet jeśli Sąd I instancji nie odniósł się drobiazgowo do każdego z zarzutów pomieszczonych w skardze. Za niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zarzuty skargi kasacyjnej zawarte w treści punktu 2 petitum analizowanej skargi kasacyjnej, czyli zarzuty naruszenia "przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 25 p.w.p. w zw. z art. 89 ust 1 p.w.p., w zw. z art. 31, art. 33 i art. 63 ust 2 p.w.p., z powodu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania poprzez nieprawidłową ocenę braku nowości wynalazku i bezpodstawne uznanie, że w dacie zgłoszenia wspomniany wynalazek chroniony patentem nr [...] nie spełniał ustawowych warunków jego udzielenia." W sytuacji gdy strona skarżąca kasacyjnie nie zdołała skutecznie podważyć dokonanych przez UP RP ustaleń faktycznych w tej sprawie, w oparciu o przedstawiony przez strony materiał dowodowy, niewadliwie Sąd I instancji ocenił (na s. 9-11 uzasadnienia wyroku), iż organ patentowy dokonał prawidłowej wykładni art. 25 p.w.p. w zw. z art. 89 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 31, art. 33 i art. 63 ust. 2 p.w.p. i w konsekwencji dokonał poprawnego zastosowania tych przepisów. Zarzuty skargi kasacyjnej wskazują jedynie na polemikę z organem i Sądem I instancji w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, iż rację należy przyznać organowi patentowemu, który stwierdził, iż sporny wynalazek nie posiada cechy nowości, z uwagi na skutecznie przeciwstawiony spornemu patentowi, ujawniony z wcześniejszym pierwszeństwem wzór użytkowy nr [...]. W konsekwencji za niezasadne należy uznać także sformułowane w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 25 p.w.p. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie dokonana przez Sąd I instancji kontrola zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem kryterium legalności, nie budzi zastrzeżeń wskazanych w skardze kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.