II GSK 1277/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Łukasz Gaweł po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 1033/22 w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. w L. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 25 lutego 2022 r. nr BOL.610.185.2021 w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu partii produktów nieprawidłowo oznakowanych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. Sp. z o.o. w L. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1033/22, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej jako: "p.p.s.a."), oddalił wniesioną przez R. sp. z o.o. w L. skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z 25 lutego 2022 r., nr BOL.610.185.2021, którą ten organ, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 24 września 2021 r., nr 31 zakazującej Spółce wprowadzenia do obrotu partii 800 gramów produktu o nazwie: "[...] - mleko modyfikowane powyżej 1. roku, wzbogacone w witaminy i składniki mineralne a' 800 g (2x400g)", oznaczenie partii: najlepiej spożyć przed: 10.02.2023 [...], wyprodukowanego przez N. sp. z o.o. w W., zafałszowanego poprzez nieprawidłowe oznakowanie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej jako: "k.p.a."), uchylił tę decyzję i umorzył postępowanie I instancji. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku podał, że organ odwoławczy prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie przed tym organem w całości jako bezprzedmiotowe, ponieważ decyzja ta dotyczy tej samej partii produktu, co inna decyzja tego samego organu (tj. z 24 września 2021 r. nr 29, znak: KO.8230.180.2021), która została utrzymana w mocy jego decyzją z 25 lutego 2022 r. nr BOL.610.184/2021. R. sp. z o.o. w L. wywiodła skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości. Wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 10 oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2021 r., poz. 630 z późn. zm., zwanej dalej jako: "u.j.h."), art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz.UE L Nr 31/1 z dnia 1 lutego 2002 r.; dalej: rozporządzenie 178/2002) oraz art. 78 ust. 2 w związku z Załącznikiem VII częścią III rozporządzenia (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.Urz.UE L.347/647 z dnia 20 grudnia 2013 r.; dalej: rozporządzenie 1308/2013) w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo że WSA stwierdził, że organy obu instancji błędnie określiły produkt jako zafałszowany; i tym samym dopuściły się naruszenia prawa materialnego, podczas gdy uchybienie organów nie tylko stanowiło naruszenie prawa materialnego, ale także stanowiło kwalifikowany typ tego naruszenia, bowiem miało oczywisty wpływ na wynik sprawy i powinno prowadzić do uwzględnienia skargi oraz uchylenia decyzji w całości; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 u.j.h. w związku z art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h., art. 2 ust. 2 n)-o), art. 7, art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.Urz.UE L 304/18 z dnia 22 listopada 2011 r.; dalej: rozporządzenie 1169/2011) oraz art. 78 ust. 2 w związku z Załącznikiem VII częścią III rozporządzenia 1308/2013 poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że produkt nie mógł być wprowadzony do obrotu pod nazwą "mleko modyfikowane", podczas gdy nazwa ta jest nazwą zwyczajową tego rodzaju artykułów rolno-spożywczych co produkt i istnieje prawny obowiązek używania jej; 3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30b u.j.h. w zw. z art. 17 ust. 2 akapit 3 rozporządzenia 178/2002, art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h. w zw. z art. 3 pkt 5 u.j.h., art. 7 rozporządzenia 1169/2011, art. 8 ust. 1, art. 16 i art.17 rozporządzenia 178/2002 oraz art. 78 ust. 2 w związku z Załącznikiem VII częścią III rozporządzenia 1308/2013, art. 138 ust. 1 w zw. z art. 139 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniającego rozporządzenia PE i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/ 74/WE. 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylającego rozporządzenia PE i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/ EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (Dz.Urz.UE L 95/1 z dnia 7 kwietnia 2017 r.) poprzez jego niezastosowanie i wybór nieproporcjonalnie dolegliwego środka wobec skarżącej, podczas gdy możliwe było osiągnięcie przewidzianych prawem celów przy wykorzystaniu środka mniej dolegliwego; 4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 5 w zw. z pkt 1 części A, załącznika VI rozporządzenia 1169/2011, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie oraz przyjęcie, że nie miało miejsca zawarcie w nazwie środka spożywczego danych szczegółowych dotyczących warunków fizycznych środka spożywczego lub szczególnego przetwarzania, jakiemu został on poddany, podczas gdy informacja ta została zawarta w oznakowaniu produktu i z tej przyczyny jej pominięcie w nazwie nie może wprowadzić nabywcy w błąd; 5. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 w zw. z art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (dalej: rozporządzenie 1924/2006) poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie oraz przyjęcie, że podanie dodatkowych informacji względem informacji o wartości odżywczej poprzez użycie sformułowania "Inne" nie stanowi dostatecznego wyodrębnienia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Spółka w piśmie z 26 marca 2026 r. wniosła replikę na odpowiedź na skargę kasacyjną, podtrzymując wnioski i twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej oraz odnosząc się do argumentów przedstawionych przez organ. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i dlatego podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. W skardze kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji - najogólniej rzecz ujmując - nieprawidłową kwalifikację spornego produktu rolno-spożywczego jako produktu naruszającego wymagania jakości handlowej poprzez nieprawidłowe oznakowanie oraz niezasadne niezakwalifikowanie jego nazwy jako "nazwy zwyczajowej", o której jest mowa w art. 2 ust. 2 lit. o) rozporządzenia nr 1169/2011, czy wreszcie nieprawidłową wykładnię art. 17 ust. 5 w zw. z pkt 1 Część A Załącznika VI do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 oraz art. 30 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia w zw. z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 i ich nieprawidłowe zastosowanie. Autor skargi kasacyjnej pominął całkowicie, że poddana kontroli Sądu I instancji decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W kontrolowanym wyroku WSA w Warszawie przedstawił ustalenia odnoszące się do zakazu wprowadzenia do obrotu tej samej partii artykułu rolno-spożywczego, świadczące o tożsamości poszczególnych spraw zakończonych decyzjami Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych i podzielił stanowisko organu odwoławczego, wyrażone w zaskarżonej decyzji, odnośnie do istnienia podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji z 24 września 2021 r. i umorzenia postępowania przed tym organem w całości, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W tej sytuacji procesowej WSA w Warszawie nie wypowiadał się co do zasadności zarzutów sformułowanych w skardze, dotyczących kwalifikacji spornego produktu rolno-spożywczego jako produktu zafałszowanego poprzez nieprawidłowe oznakowanie oraz dopuszczalności zakwalifikowania jego nazwy jako "nazwy zwyczajowej", o której jest mowa w art. 2 ust. 2 lit. o) rozporządzenia nr 1169/2011, czy wreszcie nie dokonywał wykładni art. 17 ust. 5 w związku z pkt 1 Część A Załącznika VI do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 oraz art. 30 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia w zw. z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 i nie stosował tych przepisów (nie stosował ich również organ w kontrolowanej decyzji mającej charakter procesowy). Z tych powodów skarga kasacyjna jest oczywiście nieuzasadniona, a zaskarżony wyrok, skontrolowany w granicach wyznaczonych zarzutami sformułowanymi w skardze kasacyjnej, odpowiada prawu. Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł w oparciu o art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118).