II GSK 1276/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Jan Pankiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. Sp. k. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4880/21 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. w J. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 27 sierpnia 2021 r. nr BOL.610.15.2021 w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu owoców i warzyw nieodpowiadających wymaganiom jakości handlowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. Sp. k. w J. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 listopada 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4880/21, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej jako: "p.p.s.a."), oddalił wniesioną przez L. sp. z o.o. sp. k. w J. skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 27 sierpnia 2021 r. (nr BOL.610.15.2021), którą ten organ utrzymał w mocy decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 14 grudnia 2020 r. (nr SKJ.8361.19.2020) o wymierzeniu skarżącej, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i ust. 6 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynku owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz.U. z 2019 r. poz. 935 ze zm.), kary pieniężnej w wysokości 700 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu jednej partii owoców i dwóch partii warzyw nieodpowiadających wymaganiom jakości handlowej, o jakich mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. U. UE L 157 z 15.06.2011, s. 1 ze zm.). W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji, odwołując się do akt sprawy podał, że w dniach 2 i 4 marca 2020 r. inspektorzy Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Rzeszowie przeprowadzili kontrolę w sklepie L., przy ul.[...] w P.. Przedmiotem kontroli było oznakowanie owoców i warzyw w miejscu sprzedaży w zakresie podawania informacji o państwie ich pochodzenia. W protokole kontroli z 4 marca 2020 r. stwierdzono, że w pobliżu jednej partii owoców (gruszki deserowej Xenia – 12,5 kg o wartości 99,88 zł) i dwóch partii warzyw (kapusty włoskiej – 8 sztuk o wartości 39,92 zł oraz cebuli szalotki – 5 kg o wartości 49,95 zł), nie uwidoczniono w sposób czytelny i dobrze widoczny dla konsumentów informacji o państwie pochodzenia produktu. Wprawdzie na wywieszkach umieszczonych przy partiach owoców i warzyw zamieszczono informację o treści: "Kraj pochodzenia widoczny na opakowaniu", niemniej opakowania zbiorcze zakwestionowanych partii produktów ułożone były na półkach dłuższym bokiem w kierunku konsumenta, natomiast informacja o kraju pochodzenia zakwestionowanych owoców i warzyw była wskazana na krótszym boku opakowań niewidocznym dla konsumentów. W oparciu o te ustalenia Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z 14 grudnia 2020 r. wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 700 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu owoców i warzyw nieodpowiadających wymaganiom jakości handlowej. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej od tej decyzji. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z 27 sierpnia 2021 r. utrzymał w mocy tę decyzję podzielając w całości zawartą w niej argumentację. Organ odwoławczy podał, że kontrolowane partie świeżych owoców i warzyw są artykułami o niewłaściwej jakości handlowej. Według art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z 7 czerwca 2011 r., na etapie sprzedaży detalicznej szczegółowe informacje wymagane w ramach rozdziału są dostępne w sposób czytelny i dobrze widoczny. Produkty mogą być wystawione na sprzedaż, pod warunkiem że detalista umieści w widocznym miejscu w pobliżu produktu czytelne, szczegółowe informacje dotyczące państwa pochodzenia oraz, w stosownych przypadkach, klasy produktu, jego odmiany lub typu handlowego w sposób pozwalający uniknąć wprowadzenia konsumenta w błąd. Informacje dotyczące kraju pochodzenia wymienionych partii świeżych owoców i warzyw nie były dostępne w sposób czytelny i dobrze widoczny dla konsumentów, bez konieczności ingerencji w sposób ułożenia opakowań, a więc niezgodnie z art. 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia. W ten sposób konsument poszukując owoców i warzyw odpowiadających swoim preferencjom, został pozbawiony tej informacji, w związku z czym, mógł dokonać zakupu, którego by nie dokonał mając pełną informację o artykule. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych dodał, że wymierzona kara pieniężna w wysokości 700 zł spełnia wszystkie dyrektywy kary, wymienione w art. 40a ust. 8 ustawy o organizacji rynku owoców i warzyw oraz rynku chmielu, tj. uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność dokonującego naruszenia i wielkość jego obrotów oraz przychodu w roku poprzedzającym rok nałożenia kary, a także wartość owoców i warzyw poddanych kontroli, nadto nie zachodzą przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę Spółki opisaną na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych odwołał się do przepisów art. 74, art. 75 ust. 1 i art. 76 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. U. L. 347 z 20.12.2013, str. 671) i podał, że prawo wspólnotowe kładzie ogromny nacisk na sposób informowania kupującego o kraju pochodzenia świeżych owoców i warzyw. Produkty sektora owoców i warzyw, które mają zostać sprzedane konsumentowi jako produkty świeże, mogą być wprowadzane do obrotu tylko, jeżeli mają solidną i właściwą jakość handlową oraz jeżeli wskazano państwo pochodzenia. Informacja o kraju pochodzenia musi być czytelna i dobrze widoczna (art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011). Wymóg umieszczenia takiej informacji "w widocznym miejscu" oznacza obowiązek wskazania kraju pochodzenia tak, aby konsument bez większego problemu mógł ją odnaleźć i się zapoznać. Informacja o państwie pochodzenia powinna być więc łatwo dostępna, bez konieczności przesuwania czy podnoszenia kartonów pełnych warzyw czy owoców w trakcie zakupów. Odnosząc powyższe przepisy prawa do okoliczności faktycznych sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił zapatrywanie organu odwoławczego odnośnie do tego, że podana na opakowaniach zbiorczych trzech partii świeżych owoców i warzyw informacja o państwie ich pochodzenia, nie była dostępna w sposób czytelny i dobrze widoczny dla konsumenta z uwagi na sposób ułożenia tych opakowań. Opakowania zbiorcze wypełnione warzywami i owocami nie dają swobodnego dostępu do zamieszczonych na ich węższym boku informacji o państwie pochodzenia produktu. Doświadczenie życiowe wskazuje, że przesuwanie lub podnoszenie nawet niewielkich kartonów, będzie stanowiło znaczne utrudnienie dla osób starszych lub niepełnosprawnych. Sąd pierwszej instancji stwierdził również, że kara wymierzona skarżącej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu spełnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru. Organ prawidłowo wziął pod uwagę stopień szkodliwości czynu (uwzględniając, że produkty były oferowane do sprzedaży szerokiemu gronu odbiorców), zakres naruszenia interesów konsumentów (w tym prawa do rzetelnej informacji o nabywanym produkcie oraz to, że działanie spółki mogło wprowadzić w błąd znaczną liczbę nabywców), dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu w 2019 r., a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób obszerny powody zajętego stanowiska. Sąd zauważył, że zarówno stopień szkodliwości czynu jak i zakres naruszenia nie zostały ocenione jako niskie, w związku z tym nie zaistniały przesłanki odstąpienia wymierzenia kary, o których mowa w art. 40a ust. 10 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu, a wymierzona kara pieniężna mieści się w granicach zakreślonych przez art. 40a ust. 1 pkt 3 tej ustawy. L. Sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w J. w skardze kasacyjnej od tego wyroku z zarzuciła Sądowi pierwszej instancji: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w nienależytym uzasadnieniu decyzji, co naruszało zasadę zaufania obywateli do władzy publicznej, b) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych art. 80 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego i przyjęciu, że wprowadzane do obrotu przez Spółkę partie owoców i warzyw miały niewłaściwą jakość handlową, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby oznaczenie ich kraju pochodzenia było błędne, nieczytelne lub niezamieszczone w miejscu towarzyszącym kontrolowanym produktom; c) art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi, wobec błędnego przyjęcia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o organizacji rynku owoców i warzyw oraz chmielu w zw. z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z 7 czerwca 2021 r. poprzez przyjęcie, że Spółka wprowadziła do obrotu owoce i warzywa nieodpowiadające wymaganiom jakości handlowej, a w związku z tym zaistniały przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej, mimo że owoce i warzywa były oznakowane krajem pochodzenia i informacja ta była prawdziwa (zgodna z dokumentacją handlową) oraz była zamieszczona na kartonach zbiorczych i była możliwa do łatwego odnalezienia dla przeciętnego konsumenta; b) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 40a ust. 8 i ust. 10 ustawy o organizacji rynku owoców i warzyw oraz chmielu, polegającą na wymierzeniu kary nieproporcjonalnej do charakteru i rozmiaru naruszenia, stopnia społecznej szkodliwości czynu, wartości produktów poddanych kontroli i dotychczasowej działalności Spółki, podczas gdy stopień szkodliwości czynu był znikomy, zakres naruszanego uchybienia niewielki, a nawet gdyby uznać, że doszło do naruszenia, zachodziły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 40a ust. 10 powołanej ustawy (jak również w świetle art. 189f k.p.a.); c) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 138 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) nr 2916/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE oraz uchylającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/469/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych; Dz. Urz. UE Seria L z 2017 r., Nr 95, poz. 1, zwanego dalej rozporządzeniem nr 2017/625), poprzez zastosowanie nieproporcjonalnego środka (w postaci kary pieniężnej w jej maksymalnym wymiarze) w stosunku do wagi stwierdzonego naruszenia i naruszenie zasady proporcjonalności oraz stosowania najmniej dotkliwych środków, skoro organ mógł spółkę zobowiązać np. do zwiększenia częstotliwości własnych kontroli wewnętrznych w zakresie eksponowania informacji o kraju pochodzenia owoców i warzyw. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpatrzenie sprawy co do istoty, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji podzielił stanowisko Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wyrażone w decyzji z 27 sierpnia 2021 r. odnośnie do tego, że kontrolowane partie owoców i warzyw nie spełniają wymagań jakości handlowej, ponieważ informacja zamieszczona przy wystawionym do sprzedaży towarze nie zawierała w sposób bezpośredni wskazania państwa pochodzenia towaru (owoców i warzyw), ale odsyłała konsumenta do lektury informacji zamieszczonych na opakowaniu zbiorczym (zawierając tekst: "Kraj pochodzenia widoczny na opakowaniu"). Opakowania te były jednak ustawione w sposób uniemożliwiający swobodne odczytanie tej informacji. W skardze kasacyjnej wnosząca tę skargę w ramach podstawy kasacyjnej o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzuciła Sądowi I instancji m. in. naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i stwierdziła, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie było podstaw do przyjęcia, że oznaczenie kraju pochodzenia było błędne, nieczytelne lub niezamieszczone w miejscu towarzyszącym kontrolowanym produktom. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka argumentowała, że wszystkie owoce i warzywa oferowane do sprzedaży były oznakowane krajem pochodzenia, informacja ta była prawdziwa oraz była zamieszczona na kartonach zbiorczych (w sposób zgodny z przepisami) i była możliwa do łatwego odnalezienia dla przeciętnego konsumenta. Nadto podniosła, że fotografie załączone do protokołu z kontroli nie dowodzą, by informacje o kraju pochodzenia były dla konsumenta trudne do odnalezienia, z materiału dowodowego nie wynika też, ze aby uzyskać te informacje niezbędne jest np. podniesienie opakowania z owocami czy warzywami. Powyższe twierdzenia skarżącej nie znajdują potwierdzenia w ustaleniach zawartych w protokole kontroli, który jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z domniemania wiarygodności oraz prawdziwości zawartych w nim informacji. Protokół kontroli odzwierciedla dokonane w jej toku czynności i ustalenia i wynika z niego (oraz z załączonej do niego dokumentacji fotograficznej) jednoznacznie, że w odniesieniu do spornej w sprawie partii owoców i warzyw ustalono, że informacja zamieszczona przy wystawionym do sprzedaży towarze nie zawierała w sposób bezpośredni wskazania państwa pochodzenia towaru (owoców i warzyw), ale odsyłała konsumenta do informacji zamieszczonych na opakowaniu zbiorczym. Opakowania zbiorcze - do których odsyłała zawarta na tzw. "cenówkach" informacja o treści "Kraj pochodzenia widoczny na opakowaniu" - w postaci pudeł były ustawione w taki sposób, że naklejone na nich etykiety nie były widoczne dla klienta bez uprzedniego podniesienia i odwrócenia opakowań. W świetle art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania lub inne podmioty w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nie wyłącza to jednak możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tych dokumentów (art. 76 § 3 k.p.a.), przy czym domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca przy tym uwagę, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego (pismo z 9 czerwca 2020 r.) przyznała, że ułożenie opakowań zbiorczych powodowało, że informacja na nich zawarta rzeczywiście nie była widoczna dla klienta, wskazując równocześnie że była to sytuacja incydentalna, a Spółka podjęła działania na poziomie ogólnokrajowym w celu wdrożenia we wszystkich sklepach odpowiednich procedur, które zapewnią należyte oznakowanie i ekspozycję oferowanych do sprzedaży owoców i warzyw, tak aby informacje o ich pochodzeniu były łatwo dostępne i nie wprowadzały klientów w błąd. Nie ma przy tym znaczenia i nie podważa powyższego ustalenia organu akcentowana przez Spółkę okoliczność, że oznaczenie kraju pochodzenia wymienionych produktów nie było błędne, czy też nieczytelne lub niezamieszczone obok tych produktów. Prawidłowe oznaczenie kraju pochodzenia produktów, a także czytelność samej informacji i umieszczenie jej obok produktów nie oznacza, że wbrew twierdzeniom wnoszącej skargę kasacyjną, że w sprawie błędnie oceniono materiał dowodowy, skoro art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011, stawia również wymóg, aby informacja o państwie pochodzenia produktu była dostępna i dobrze widoczna, a więc umieszczona w sposób pozwalający uniknąć wprowadzenia konsumenta w błąd. Zadość temu wymogowi nie czyni zaś umieszczone na tzw. "cenówkach" odesłanie do opakowań – "Kraj pochodzenia widoczny na opakowaniu" - skoro opakowania zbiorcze były ustawione w taki sposób, że naklejone na nich etykiety nie były widoczne dla klienta bez uprzedniego ich podniesienia i odwrócenia. Reasumując dotychczasowe rozważania, w rozpoznanej sprawie wnosząca skargę kasacyjną Spółka nie zakwestionowała skutecznie okoliczności faktycznych sporawy ustalonych przez organy administracji i przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego postawionych w skardze kasacyjnej, należy przypomnieć, że skarżąca zarzuciła WSA w Warszawie błędną wykładnię art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o organizacji rynku owoców i warzyw oraz chmielu w zw. z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z 7 czerwca 2021 r., art. 40a ust. 8 i ust. 10 tej ustawy oraz art. 138 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. Należy w związku z tym przypomnieć, że błędna wykładnia prawa materialnego, to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści, a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny pierwszej instancji, a obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest wykazanie na czym polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej (por. np. wyroki NSA z: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15). W odniesieniu do pierwszego z tych zarzutów (art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o organizacji rynku owoców i warzyw oraz chmielu w zw. z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z 7 czerwca 2021 r.) Spółka nie wyjaśniła, jaka jej zdaniem powinna być prawidłowa wykładnia tych przepisów, natomiast wywodziła, że do naruszenia art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o organizacji rynku owoców i warzyw oraz chmielu w zw. z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z 7 czerwca 2021 r. miałoby dojść poprzez uznanie ustaleń organów za prawidłowe i przyjęcie, że wprowadziła do obrotu owoce i warzywa nieodpowiadające jakości handlowej, a także uznanie, że prawidłowo wymierzono karę pieniężną, pomimo, że skarżąca nie wprowadziła do obrotu artykułów nieodpowiadających wymaganiom jakości handlowej ponieważ wszelkie owoce i warzywa oferowane do sprzedaży były oznakowane krajem pochodzenia, informacja ta była prawdziwa oraz była zamieszczona na kartonach zbiorczych i była możliwa do łatwego odnalezienia dla przeciętnego konsumenta. Odnosząc się do powyższego trzeba stwierdzić, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu - do którego Sąd pierwszej instancji się jedynie odwołał - stanowił przedmiot jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych. Przywołując zaś treść art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 oraz zestawiając ją z okolicznościami stanu faktycznego sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pojęcie "w widocznym miejscu należy interpretować w taki sposób, że dane w zakresie kraju pochodzenia powinny być umieszczone tak, żeby konsument bez większego problemu mógł je odnaleźć i się z nimi zapoznać." W ocenie NSA, to stwierdzenie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Istotne jest, aby szczegółowe informacje o produktach sektora owoców i warzyw były dostępne w sposób czytelny i dobrze widoczny, a co więcej, aby szczegółowe informacje dotyczące państwa pochodzenia były umieszczone sposób pozwalający uniknąć wprowadzenia konsumenta w błąd. Spółka w istocie zarzuca Sądowi pierwszej instancji niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Ten zarzut naruszenia prawa materialnego jest, zdaniem wnoszącej tę skargę, uzasadniony błędami w zakresie ustalenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy, stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Skarżąca stawiając ten zarzut zmierza w istocie rzeczy do podważenia oceny tego Sądu odnośnie do prawidłowości ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego, który został następnie przyjęty za podstawę wyrokowania w sprawie. Zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego ze względu na niewłaściwie ustalony stan faktyczny sprawy i jego ocenę są co do zasady zarzutami nieskutecznymi (por. np. wyroki NSA z: 19 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 20/22, 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt II GSK 2189/23, 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt I GSK 663/24 i 10 grudnia 2025 r. sygn. akt I GSK 537/23). Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie mógł również odnieść zarzut błędnej wykładni art. 40a ust. 8 w zw. z art. 40a ust. 10 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu, poprzez nieprawidłowe uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ prawidłowo zastosował wskazane przepisy, a w konsekwencji utrzymał w mocy decyzję wymierzającej jej karę niewspółmierną i nieproporcjonalną do charakteru i rozmiaru zarzucanego uchybienia, stopnia szkodliwości czynu, wartości produktów poddanych kontroli oraz dotychczasowej działalności Spółki. Spóła argumentowała, że stopień szkodliwości zarzucanego czynu był znikomy, zakres uchybienia niewielki, a nawet gdyby uznać, że doszło do naruszenia, istniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40a ust. 10 (jak również w świetle art. 189f k.p.a.). Z tego co już wywiedziono wynika, ze powyższy zarzut został sformułowany w sposób wadliwy i w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, w którego uzasadnieniu wymienione przepisy prawa nie zostały nawet przywołane. Można dodać, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika również, na czym miałby polegać zarzucany błąd subsumpcji. Strona nie wyjaśnia z jakich konkretnie powodów i dlaczego miałoby dojść do niewłaściwego zastosowania art. 40a ust. 8 przywołanej ustawy oraz określonych nim dyrektyw wymiaru kary w relacji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W skardze kasacyjnej nie odwołano się do żadnych konkretnych okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy, z których miałoby wynikać, że nałożona na stronę w kara pieniężna nie uwzględnia wszystkich dyrektywy jej wymiaru, a rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości i naruszonych reguł sprzeciwia się odstąpieniu od jej nałożenia. Co więcej w oparciu o ten zarzut skarżąca podważa ocenę Sądu I instancji odnośnie do prawidłowości ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego, co jak już powiedziano, jest zabiegiem nieskutecznym i nie może prowadzić do uznania zarzutu za usprawiedliwiony. W odniesieniu do powołanego w skardze kasacyjnej art. 189f k.p.a. należy stwierdzić, że przepis ten nie znajdował w sprawie zastosowania, ponieważ przepisy ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu stanowią "przepisy odrębne" w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. Nie jest również uzasadniony ostatni z zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 138 ust. 2 rozporządzenia nr 2017/625, poprzez zastosowanie nieproporcjonalnego środka w postaci kary w stosunku do wagi stwierdzonego naruszenia i naruszenia zasady proporcjonalności oraz stosowania najmniej dotkliwych środków, skoro organ mógł spółkę zobowiązać np. do zwiększenia częstotliwości własnych kontroli wewnętrznych w zakresie eksponowania informacji o kraju pochodzenia owoców i warzyw. Zgodnie art. 138 ust. 1 tego rozporządzenia, przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jakie środki należy zastosować, właściwe organy uwzględniają rodzaj niezgodności i historię podmiotu w zakresie zgodności. Z ust. 2 art. 138 wynika zaś, że właściwe organy podejmują wszelkie środki jakie uznają za odpowiednie, aby zapewnić zgodność z przepisami - ale chodzi o środki nieograniczające się do enumeratywnie wymienionych w pkt od lit. a do lit. k. Według art. 139 ust. 1 rozporządzenia, Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i wprowadzają wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wdrożenia. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, a kary finansowe w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia powinny odzwierciedlać, w zgodzie z prawem krajowym, korzyść ekonomiczną odniesioną przez podmiot lub, w stosownych przypadkach, odsetek jego obrotów (ust. 2). Podsumowując, zaskarżony wyrok, skontrolowany w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej nie narusza prawa. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118).