II GSK 1266/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 6/20 w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji oddala skargę kasacyjną.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 6/20, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę J. O. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] listopada 2019 r. w przedmiocie opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez koncesji. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w Gliwicach ustalił skarżącemu opłatę podwyższoną za wydobycie od lipca 2015 r. do [...] listopada 2015 r. z naruszeniem wymagań określonych w art. 4 ustawy z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2019 r. poz. 868, ze zm., dalej jako: "p.g.g.") 3001,5 t piasku z działki nr [...] w [...]2. Wysokość ustalonej opłaty wyniosła 69.624,36 zł. Na skutek odwołania strony Prezes Wyższego Urzędu Górniczego, decyzją z [...] listopada 2017 r. uchylił decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie organu drugiej instancji, uzasadnione wątpliwości budziła przyjęta gęstość objętościowa piasku, bowiem różniła się ona znacznie od wartości ujętych w PN-8I/B-03020. Organ I instancji, dokonując obliczeń, posiłkował się badaniami wykonanymi przez L. Sp. z o. o. K., gdzie ciężar właściwy piasku wynosił 24,2 KN/nJ. Zdaniem organu drugiej instancji, dokonano wyliczenia gęstości właściwej, a nie gęstości objętościowej t/m3, którą to jednostkę określa Polska Norma. Zdaniem organu odwoławczego wskazanym było ustalenie, czy jest możliwe w chwili obecnej oznaczenie gęstości objętościowej pobranej próbki kopaliny w jednostce przewidzianej w PN. W razie braku takich możliwości dla obliczenia gęstości objętościowej należałoby przyjąć najniższą jej wartość, ujętą w PN, tj. 1,6 t/m3. Organ odwoławczy zwrócił także na wątpliwości spowodowane powołaniem w podstawie prawnej art. 4 p.g.g. dotyczącego wydobycia przez osobę fizyczną, właściciela nieruchomości kruszywa naturalnego na potrzeby własne. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w Gliwicach ustalił skarżącemu opłatę podwyższoną za wydobycie bez wymaganej koncesji od lipca 2015 r. do [...] listopada 2015 r. 1944 t piasku, a wysokość ustalonej opłaty wyniosła 45.101 zł. Na skutek skargi strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 czerwca 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi, zaś stanowisko organu, że doszło do wydobycia przez skarżącego kopaliny bez koncesji za uprawnione. Wątpliwości Sądu budziło ustalenie ilości wydobytego piasku. W tym zakresie – zdaniem Sądu - organ winien był wyjaśnić, różnicę między opisem wyrobiska na szkicu z [...] listopada 2015 r. a opisem i obmiarem dokonanym rok później. Organ winien był także wyjaśnić, czy zagłębienie uwiecznione na fotografii nr 4 dołączonej do dokumentacji pomiarowej powstało przed, czy po [...] listopada 2015 r., czy rzeczywiście jest to wyrobisko, a w konsekwencji, czy i w jakim zakresie wielkości tego zagłębienia wpływa na ustalenie wielkości wydobytego piasku i wysokość opłaty podwyższonej. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości, ustalił stronie opłatę podwyższoną za wydobycie 1.929,6 ton kopaliny bez wymaganej koncesji w okresie od lipca 2015 r. do [...] listopada 2015 r. z działki [...] w [...]2. W wysokości 43.995 zł, oraz wskazał, że zgodnie z art. 141 ust. 1 p.g.g. kwotę stanowiącą 60% ustalonej opłaty podwyższonej, tj. 26.397 zł należało wnieść na rachunek Urzędu Gminy [...]1, a kwotę stanowiąca 40% ustalonej opłaty podwyższonej, tj. 17.598 zł na rachunek Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Skargę na powyższą decyzję organu złożył skarżący. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ wydając zaskarżoną decyzję był związany dyspozycją art. 153 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę ograniczył swą aktywność procesową do kwestii wskazanych w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2018 r. W powyższym zakresie organ odwoławczy ograniczył się do wypełnienia wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które to dotyczyły ilości wydobytej kopaliny ze złoża określonego w operacie pomiarowym jako wyrobisko [...]1. Organ odwoławczy porównał operat pomiarowy z dokumentacja, w tym zdjęciową organu pierwszej instancji z lat 2015, 2016 i stwierdził, że na żadnym z wykonanych wówczas zdjęć oraz zapisków z notatek służbowych wyrobisko to nie zostało opisane. Zdaniem Sądu zatem organ odwoławczy dokonał korekty ilości wydobytej kopaliny do 1206m3 (wyrobisko [...]2), a w konsekwencji zweryfikował wartość opłaty podwyższonej do kwoty 43.995 zł. Odnośnie pozostałych kwestii objętych zaskarżoną decyzją organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w powołanym wyżej wyroku. II Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: a. art. 140 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 p.g.g. poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie na skarżącego opłaty podwyższonej; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. aft. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 w zw. z art.151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie nowych, istotnych okoliczności w sprawie, które spowodowały ustanie stanu związania wyrokiem, co z kolei miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało błędnym twierdzeniem WSA, że organ był związany wyrokiem WSA, w konsekwencji czego WSA oddalił skargę, b. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieustosunkowanie się przez WSA do wszystkich podniesionych przez skarżącego twierdzeń i wniosków co z kolei miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, c. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie przez WSA wskazanych przez skarżącego w skardze nowych dowodów, których przeprowadzenie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i których przeprowadzenie nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co z kolei miało istotny wpływ na wynika sprawy, bowiem skutkowało oddaleniem skargi, d. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. 2018 poz. 2096, ze zm.; dalej jako: "k.p.a."') poprzez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisu art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera wskazanie pełnej podstawy prawnej decyzji, co z kolei miało istotny wpływ na wynika sprawy' bowiem skutkowało oddaleniem skargi, e. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez błędne uznanie, żę zaskarżona decyzja nie narusza przepisu art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. i została wydana z uzasadnieniem faktycznym i prawnym, spełniającym wymogi wskazane w ww. przepisach, co z kolei miało istotny wpływ na wynika sprawy, bowiem skutkowało oddaleniem skargi, f. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wynika sprawy, bowiem skutkowało oddaleniem skargi, g. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzęz błędną ocenę materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, Że Skarżący w trakcie prac porządkowych prowadzonych na działce [...], wykopał 1206 m3 materiału określonego w zaskarżonej decyzji jako piasek, co miało istotny wpływ na wynik sprawy' bowiem skutkowało nałożeniem na Skarżącego opłaty podwyższonej w wysokości 43.995 zł. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie WSA sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstw procesowego według norm przepisanych. III Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ, wnosząc o jej oddalenie w całości oraz obciążenie skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w przedmiocie opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez koncesji stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi wniesionej na tę decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 153 p.p.s.a. podkreślił, że zarówno organ ponownie rozpoznający sprawę jak i orzekający w sprawie sąd administracyjny pozostawali związani oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/GI 1317/18. Orzekający w sprawie organ kierował się wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i w tym zakresie był zobligowany do wyjaśnienia wątpliwości, które odnosiły się do wielkości wydobytej kopaliny, co przy ostatecznym ustaleniu ilości wydobytej kopaliny stanowiłoby podstawę do zmiany wysokości należnej opłaty podwyższonej. W ocenie NSA skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Przystępując do oceny zasadności przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należy, że najdalej idącym zarzutem jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W orzecznictwie NSA wskazuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych - czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). Ocena zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów uwzględniać musi również fakt, że sprawa rozpoznawana była przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powtórnie, w warunkach związania wykładnią prawa i wytycznymi (art. 153 p.p.s.a.) wynikającą z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/GI 1317/18, którym to wyrokiem została uchylona zaskarżona decyzja. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Po pierwsze, norma zawarta w art. 153 p.p.s.a. ma charakter doniosły i bezwzględnie obowiązujący. Generalnie oznacza ona zakaz formułowania przez organy i sądy nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczeniu sądowym, i zobowiązanie do podporządkowania się im w pełnym zakresie aż do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, chyba że wyrażony wcześniej przez sąd pogląd stał się nieaktualny wskutek zmiany stanu prawnego lub okoliczności faktycznych sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 269/18). Tak więc ocena prawna, a także wskazania co do dalszego postępowania stanowiące z reguły konsekwencje oceny prawnej, wiążą zarówno organ jak sąd administracyjny. Zasada związania oceną prawną powoduje zatem, że skutki wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Po drugie-wyraźnie trzeba podkreślić- przy ponownym rozpoznaniu sprawy w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej jej granice podlegają zawężeniu, gdyż w tym postępowaniu nie ma już zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny nie bada już zaskarżonego aktu organu administracji publicznej w pełnym zakresie zgodności z prawem, lecz w zakresie wytyczonym przepisem art. 153 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że sądowa kontrola legalności orzeczenia wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organy administracji publicznej sprowadza się zatem do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. np. wyroki NSA z dnia: 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 792/10, 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 614/08). Poza zakresem oceny są natomiast kwestie, co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organów administracji. Sąd administracyjny w opisanej sytuacji nie może wnikać po raz drugi w materię do dalszego postępowania objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2129/08). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, właściwie ograniczył się tylko i wyłącznie do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku WSA w Gliwicach. W tym stanie rzeczy przypomnieć należy, że w wyroku z dnia 4 czerwca 2019 r. WSA w Gliwicach stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze są niezasadne, zaś stanowisko organu wskazujące, że doszło do wydobycia przez skarżącego kopaliny bez koncesji za uprawnione. Jednocześnie wskazano, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego a zgromadzony w aktach materiał dowodowy jednoznacznie świadczy o prowadzeniu przez skarżącego prac wydobywczych, co świadczy o wykonywaniu przez skarżącego działalności, o której mowa w art. 140 ust.1 p.g.g. W ramach zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. skarga kasacyjna podnosi niewłaściwe jego zastosowanie z uwagi na nieuwzględnienie nowych okoliczności faktycznych, które spowodowały ustanie stanu związania wyrokiem. W tym zakresie skarżący kasacyjnie podnosi okoliczności, które były podnoszone w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji następnie uchylonej w/w wyrokiem WSA w Gliwicach, a które sprowadzają się do wykazania, że na działce numer [...] od co najmniej XIX wieku istniały stawy. Okoliczności te były przedmiotem oceny organu oraz Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach w wyroku z dnia 4 czerwca 2019 r.. Skoro bowiem organ w decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. stwierdził, że nie dał wiary przedstawionym dowodom, iż skarżący na działce numer [...] prowadził prace polegające na oczyszczaniu stawów i w tym zakresie wskazał na dowody, które świadczyły o tym, że działka stanowi użytek leśny i łąkę, na której dokonano wydobycia kopaliny w rozumieniu art. 6 ust.1 pkt 3 p.g.g., a WSA badając legalność decyzji obu organów nie stwierdził w tym zakresie naruszenia przepisów prawa to tym samym brak jest podstaw do uznania, że wskazane w skardze okoliczności skutkują uchyleniem skutków prawnych wynikających z treści art.153 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy należy wskazać, że z treści art. 140 ust. 1 p.g.g. wynika, że działalność wykonywana bez wymaganej koncesji albo bez zatwierdzonego albo podlegającego zgłoszeniu projektu robót geologicznych podlega opłacie podwyższonej. Z kolei art. 140 ust. 3 pkt 3 p.g.g stanowi, że opłata podwyższona za wydobywanie kopalin ustalana jest w wysokości czterdziestokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej bez koncesji kopaliny. Oznacza to, że dla wymierzenia opłaty podwyższonej, a tym samym zastosowania wskazanej wyżej regulacji prawnej konieczne jest ustalenie, czy nastąpiło wydobycie określonej rodzajowo kopaliny, czy wydobycie to miało miejsce bez koncesji oraz jak była wielkość wydobytej kopaliny. Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że organ ponownie rozpoznający sprawę zastosował się do wskazań WSA w Gliwicach i porównując operat pomiarowy z dokumentacją zdjęciową z lat 2015 i 2016 stwierdził, że wyrobisko [...]1 nie było nigdzie opisane, a tym samym wymagało to korekty zarówno w zakresie ilości wydobytej kopaliny jak i w zakresie wysokości nałożonej opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosowały regulację wynikającą z art. 153 p.p.s.a. i podporządkowały się ocenie prawnej i zrealizowały wskazania co do dalszego sposobu postępowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.