II GSK 1266/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 8 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 6/20 w sprawie ze skargi Jakuba Okularczyka na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 5 listopada 2019 r. nr PR.543.59.2018 w przedmiocie opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez koncesji postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 6/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. O. (dalej: skarżący) na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 5 listopada 2019 r. w przedmiocie opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji w wysokości 43.995 zł. Skarżący, dnia 10 października 2020 r. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, a 1 sierpnia 2022 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wobec jego bytu finansowego. Argumentował, że posiada z partnerką trójkę dzieci, przy czym jest on głównym żywicielem rodziny. Dochody partnerki są dużo niższe niż jego. Skarżący nie dysponuje środkami wystarczającymi do zapłaty tak wysokiej kwoty wynikającej z nałożonej kary. Nie posiada też oszczędności, a jego sytuacja materialna nie jest korzystna, o czym także może świadczyć fakt odmowy decyzji kredytowej z uwagi na brak zdolności kredytowej. Jego przychody miesięczne wynoszą ok. 5095, 27 zł (średnia z całego roku), zaś miesięczne koszty życia jego rodziny oscylują w granicach 7000 zł. Dlatego też wykonanie decyzji, w jego ocenie, spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynność, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z 20 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wstrzymał wykonanie decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z 5 listopada 2019 r. Następnie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na tę decyzję, a skarżący złożył skargę kasacyjną od tego wyroku, a następnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że z uwagi na prawidłowe złożenie skargi kasacyjnej przez skarżącego wyrok WSA w Gliwicach oddalający skargę na ww. decyzję nie jest prawomocny (a contrario art. 168 § 1 p.p.s.a.). W konsekwencji, na mocy art. 61 § 6 p.p.s.a, ochrona tymczasowa udzielona przez Sąd pierwszej instancji pozostaje w mocy, także na etapie postępowania przed NSA. NSA stwierdza więc, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowy. Zachodziła zatem podstawa do umorzenia postępowania wpadkowego wszczętego tym wnioskiem, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a (por. postanowienia NSA z dnia: 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 770/18; 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 363/18; 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1514/17). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 61 § 6 pkt 2 i art. 193 p.p.s.a.