II GSK 1235/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2018 r.; sygn. akt VI SA/Wa 2028/17 w sprawie ze skargi O. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 15 lutego 2018 r. sygn. VI SA/Wa 2028/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) lipca 2017 r. w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy: 31 maja 2013 r. O (...)sp. z o.o. zgłosiła w celu uzyskania prawa ochronnego znak towarowy słowno-graficzny "Vitanella" przeznaczony do oznaczania towarów w klasach 29, 30, 31, 32. Urząd Patentowy RP decyzją z (...) listopada 2016 r. odmówił w części udzielania prawa ochronnego. Organ stwierdził, że znak ten w części dotyczącej oznaczania towarów w następujących klasach: 29: mięso, ryby drób, dziczyzna; ekstrakty mięsne; konserwowane, suszone i gotowane owoce i warzywa; galaretki, dżemy, kompoty; jaja; mleko, produkty mleczne; oleje i tłuszcze jadalne; 30: kawa, herbata, kakao i nienaturalna kawa; ryż; tapioka i sago; mąka i produkty zbożowe; chleb, wyroby cukiernicze i słodycze; lody; cukier, miód, melasa (syropy); drożdże, proszek do pieczenia; sól; musztarda; ocet, sosy (przyprawy); przyprawy; lód; 32: piwo; wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe; napoje owocowe i soki owocowe; syropy i inne preparaty do produkcji napojów, jest podobny w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.; dalej: p.w.p.) do zarejestrowanych na rzecz Compagnie Gervais Danone, Francja, następujących znaków towarowych z wcześniejszym pierwszeństwem: - słownego znaku towarowego VITASNELLA (...), przeznaczonego do oznaczania towarów z klasy 29 i 30, tj. w klasie 29: mięso, ryby, szynki, drób, dziczyzna, wędliny; suszone owoce i warzywa, konserwowane i/lub gotowane kompoty, dżemy, galaretki, zupy; konserwy w całości lub w części z mięsa, ryb, drobiu, szynki, dziczyzny, wędlin; przygotowane, suszone, gotowane, konserwowane, mrożone, wykonane w całości lub częściowo z wyżej wymienionych towarów; mleko; produkty mleczne, a mianowicie desery mleczne, jogurty, śmietana, sery, sery twarogowe, sery przetarte, napoje składające się głównie z mleka; mrożone produkty mleczne; oraz w klasie 30: kawa, herbata, kakao, czekolada, cukier, ryż, tapioka, mąka, tarty i ciasta (słodkie lub słone), pizze; makarony zwykłe, aromatyzowane i/lub z nadzieniem; posiłki przygotowywane, złożone wyłącznie lub częściowo z ciasta; chleb, sucharki, herbatniki (słodkie lub słone), ciasta, ciastka; wszystkie te produkty, naturalne i/lub z dodatkami i/lub nadziewane i/lub aromatyzowane; słodycze, lody spożywcze w szczególności lody, miód, sól, musztarda, ocet, sosy (przyprawy), przyprawy; - słownego znaku towarowego VITASNELLA (...), przeznaczonego do oznaczania towarów z klasy 32, tj. piwo (z alkoholem lub bezalkoholowe), woda niegazowana lub gazowana (mineralna lub inna); soki owocowe lub warzywne, napoje owocowe lub warzywne; lemoniady, wody sodowe, piwo imbirowe, sorbety (napoje); preparaty do sporządzania napojów, syropy do napojów, bezalkoholowe ekstrakty owocowe lub warzywne; napoje bezalkoholowe, zawierające niewielką ilość produktów mlecznych, napoje bezalkoholowe, zawierające niewielką ilość sfermentowanych produktów mlecznych. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z (...) lipca 2017 r. na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Organ wskazał, że zgłaszający nie kwestionuje podobieństwa towarów w klasach 29, 30 i 32, jednak przeprowadził szczegółową analizę ich podobieństwa i uznał, że towary do oznaczania, których przeznaczone są przeciwstawione znaki są identyczne i podobne oraz adresowane do tych samych odbiorców za pośrednictwem takich samych kanałów dystrybucji, a także zaspokajają takie same podstawowe lub bardziej wyrafinowane potrzeby żywieniowe potencjalnych konsumentów z uwagi na podobny ich rodzaj i przeznaczenie. Urząd Patentowy RP uznał też, że przeciwstawione znaki są podobne i wywierają w odczuciu przeciętnego konsumenta podobne całościowe wrażenie. Wskazał, że zestawieniu podlega oznaczenie słowno-graficzne z oznaczeniami słownymi, zaś przy braku grafiki w jednym z nich, trudno konfrontować je na płaszczyźnie wizualnej. Organ zauważył jednak, że przy ocenie podobieństwa znaków słowno-graficznych zasadnicze znaczenie mają z reguły elementy słowne, zaś ochrona znaków słownych jest najszersza. Organ wywodził, że dla konsumenta decydujące znaczenie mają zbieżne elementy znaków, co związane jest z faktem, iż nabywca zachowuje w pamięci jedynie ogólny zarys oznaczenia, które go interesuje - przy wyborze kieruje się tylko pewnymi charakterystycznymi elementami znaków z pominięciem mniej istotnych różnic. Urząd Patentowy RP podniósł, że grafika zastosowana w przypadku znaku zgłoszonego ogranicza się do zapisu elementu słownego czcionką w kolorze zielonym - dodatkowo mało widoczna jest z uwagi na niewielki rozmiar - kropka w literze "i" zapisana na czerwono (element słowny zapisany lekko ukośnie) z towarzyszącym elementem graficznym w postaci półkolistych linii w kolorze niebieskim umieszczonych nad i pod elementem słownym. Organ uznał, że grafika w takiej postaci może pełnić jedynie rolę dekoracyjną i uwypuklać warstwę słowną znaku, która przykuwa uwagę w największym stopniu i jako taka zostanie zapamiętana. Urząd Patentowy RP stwierdził, że skoro przeciętny konsument bardzo rzadko ma możliwość dokonania bezpośredniego porównania poszczególnych znaków towarowych i zwykle musi ufać wywieranemu przez nie niedoskonałemu wrażeniu fonetycznemu zachowanemu w pamięci oraz biorąc pod uwagę identyczne brzmienie pierwszej, drugiej i czwartej sylaby spornych oznaczeń, to należy uznać, że wywierają one w odczuciu przeciętnego konsumenta podobne całościowe wrażenie. Różnica w przeciwstawionych oznaczeniach wynikająca z występowania dodatkowej litery "S" we wcześniejszych znakach towarowych w ocenie organu, nie różnicuje znaków w dostatecznym stopniu, aby wyeliminować ogólne wrażenie silnego podobieństwa znaków. Jak wskazał organ, istnienie tak wielu wspólnych elementów oznaczeń nie pozwala konsumentowi na wyraźne dostrzeżenie małych odrębności między nimi. Organ wskazywał też, że porównywane znaki zawierają wspólny element "vita" oznaczający życie oraz identyczne fantazyjne zakończenie. W związku z tym posiadają bardzo podobne założenia koncepcyjne, a dodatkowo jako fantazyjne zostaną łatwiej zapamiętane, co zwiększa ryzyko konfuzji w przyszłości. Jednocześnie z powodu identyczności 8 spośród 9 liter, z różnicą w postaci jednej litery w środku oznaczenia znaki porównywane nie wykazują istotnych różnic, natomiast charakteryzują się dużym podobieństwem. W efekcie ogólne wrażenie wywierane przez porównywane znaki determinuje negatywną ocenę w kontekście ich ewentualnego współistnienia na rynku. Zdaniem organu, tak wyraźne zbliżenie zgłoszonego znaku towarowego ocenianego jako całość, do znaków chronionych z wcześniejszym pierwszeństwem, może wzbudzić wątpliwości co do źródła komercyjnego pochodzenia towarów oznaczonych porównywanymi znakami, podczas gdy podstawową funkcją znaku towarowego jest pełnienie funkcji odróżniającej. W opinii organu, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd przeciętnego odbiorcy będzie dodatkowo szczególnie wysokie z uwagi na to, że wskazane w przypadku zgłoszonego oznaczenia towary z klasy 29, 30 i 32 zaliczyć należy do kategorii tzw. produktów nabywanych codziennie (impulsywnie), zaś w przypadku tego rodzaju towarów ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców jest szczególnie wysokie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że dokonując oceny legalności spornej decyzji brał pod uwagę również jej zgodność z przepisami europejskimi, w tym przede wszystkim regulacjami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (Dz. Urz. UE L z dnia 8 listopada 2008 r., 299.25). Wskazał, że ocena powstania niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd, ze względu na kolizję oznaczenia zgłoszonego do rejestracji z zarejestrowanym znakiem towarowym z wcześniejszym pierwszeństwem, wymaga ustalenia przede wszystkim identyczności lub podobieństwa towarów objętych przeciwstawionymi znakami, a następnie ustalenia identyczności lub podobieństwa samych przeciwstawionych znaków. Na dalszym etapie określa się rozpoznawalność wcześniejszego znaku towarowego i jej stopień, a także ustala istnienie innych czynników mających znaczenie dla oceny niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd. Następnie, mając na względzie rezultat powyższych ustaleń, należy przeprowadzić całościową ocenę niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ prawidłowo stwierdził identyczność lub podobieństwo towarów objętych ochroną znaków przeciwstawionych Vitasnella nr (...)i Vitasnella nr (...)oraz znaku zgłoszonego Vitanella w klasach 29, 30,32. Sąd podzielił ocenę organu, że produkty są podobne lub jednorodzajowe i będą adresowane do tych samych odbiorców, gdyż zaspokajają te same potrzeby potencjalnych konsumentów. Akceptując ustalenia, co do podobieństwa przeciwstawionych oznaczeń oraz istnienia ryzyka konfuzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odwołując się do poglądów doktryny wskazał, że w sytuacji, gdy mamy do czynienia z jednorodzajowością towarów należy stosować zaostrzone kryterium odnośnie zachowania dystansu pomiędzy poszczególnymi oznaczeniami, ponieważ im bardziej podobne towary (usługi), tym większa możliwość uznania znaków za podobne. Sąd pierwszej instancji wskazał, że jedyną różnicą jaka występuje między przeciwstawionymi znakami jest usunięcie z warstwy słownej znaków zarejestrowanych litery "s" i do tak powstałego wyrażenia dodanie grafiki, co doprowadziło do powstania znaku zgłoszonego. Zdaniem Sądu, organ w sposób prawidłowy dokonał analizy przedmiotowych oznaczeń we wszystkich trzech płaszczyznach wizualnej, znaczeniowej i fonetycznej. Sąd podzielił ocenę, że elementem dominującym przedmiotowego znaku jak i znaku przeciwstawionego jest element słowny "Vitanella" w znaku zgłoszonym i "Vitasnella" w znakach przeciwstawionych. Element ten w ocenie Sądu jest bardzo podobny, różni się tylko jedną literą "s" wobec czego znaki prawidłowo uznane zostały za bardzo podobne. Oceny tej nie zmieniła skromna grafika znaku spornego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, że skoro przeciwstawione znaki przeznaczone są do oznaczania towarów podobnych, w części wręcz identycznych, możliwość błędu odbiorcy jest realna i musi prowadzić do wniosku, iż znaki te nie mogą koegzystować na jednym rynku, bowiem przeciętny nabywca może być wprowadzony w błąd co do źródeł pochodzenia towarów oznaczonych przeciwstawionymi znakami. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła O(...) sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego odniesienia się do okoliczności wskazanych przez skarżącą w skardze na decyzję organu wyłączających podobieństwo pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi; b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2017, poz. 1257 ze zm; dalej: k.p.a.) poprzez przyjęcie, że Urząd Patentowy RP nie naruszył przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz w sposób prawidłowy ocenił przeszkody do udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "Vitanella" (...), podczas gdy organ nie dokonał rzetelnej analizy znaczenia okoliczności niskiej zdolności odróżniającej elementów "vita" oraz "nella", co prowadziło do pominięcia okoliczności wyłączających niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd co do pochodzenia towarów w rozpatrywanej sprawie; 2) na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) naruszenie art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie poprzez pominięcie przesłanki niebezpieczeństwa wprowadzenia odbiorcy w błąd co do pochodzenia towarów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów. Zarządzeniem z 17 maja 2021 r. Przewodnicząca Wydziału II Izby Gospodarczej NSA skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. poz. 1842). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uznanie jego zasadności mogłoby bowiem wykluczyć możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje podstawowe elementy konstrukcyjne, które musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie to, w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. musi być na tyle ważkie, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z: 22 czerwca 2016 r., sygn. I GSK 1821/14, 6 marca 2019 r., sygn. II GSK 985/17). Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem łączyć z ocenami i stanowiskiem, jakie prezentuje Sąd pierwszej instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, a do tego właśnie zmierza uzasadnienie omawianego zarzutu w rozpatrywanej skardze kasacyjnej. Zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywód w sposób wystarczająco logiczny i jasny przedstawia stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP. Niezgoda strony wnoszącej skargę kasacyjną na ocenę prawną Sądu pierwszej instancji wyrażoną w wyroku nie umożliwia jego skutecznego zakwestionowania z perspektywy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ocenianym uzasadnieniu w sposób prawidłowy przedstawił przesłanki oddalenia skargi. Podkreślić należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, lecz ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do zarzutów skargi w kwestiach mających istotne znaczenie w sprawie poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie. Zauważyć w związku z tym należy, że część analityczna uzasadnienia pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji, który doprowadził do stanowiska o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a tym samym możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada zatem warunkom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy błędnej oceny przeszkody do udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "Vitanella" ze względu na niewłaściwą ocenę ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd związaną z niedostateczną, zdaniem skarżącej kasacyjnie, analizą znaczenia okoliczności niskiej zdolności odróżniającej elementów "vita" oraz "nella". W doktrynie, również na gruncie przepisów w kształcie obecnie obowiązującym, przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców polega na możliwości błędnego, nieodpowiadającego rzeczywistości, przypisania przez przeciętnego odbiorcę danego towaru uprawnionemu z rejestracji z uwagi na znak, który został na ten towar nałożony. Niebezpieczeństwo to jest rezultatem podobieństwa towarów i podobieństwa oznaczeń [por. R. Skubisz [w:] System Prawa Prywatnego, t. 14b, Prawo własności przemysłowej, pod red. R. Skubisza, Warszawa 2017, str. 749]. Ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd zakłada zatem przede wszystkim jednoczesne istnienie identyczności lub podobieństwa pomiędzy znakiem zgłaszanym a znakiem wcześniejszym oraz identyczności lub podobieństwa pomiędzy towarami do oznaczania, których zostało przeznaczone zgłaszane oznaczenie, a tymi, dla których zarejestrowane zostały znaki z wcześniejszym pierwszeństwem. Niemniej jednak, ocena ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd powinna obejmować wszystkie istotne czynniki, które mogą wpływać na jego istnienie na gruncie danej sprawy. Jednym z takich czynników jest również występowanie odróżniających i dominujących elementów w kolidujących ze sobą oznaczeniach. W rozpatrywanej sprawie, Sąd pierwszej instancji zaakceptował decyzję Urzędu Patentowego RP o odmowie udzielenia prawa ochronnego w części dotyczącej towarów wskazanych w klasach 29, 30, 32 ze względu na ustalenie podobieństwa znaku zgłoszonego do znaków przeciwstawionych w stopniu rodzącym ryzyko konfuzji właściwego kręgu odbiorców. Ustalenie istnienia tego ryzyka związane było z ustaleniem identyczności lub wysokiego stopnia podobieństwa towarów do oznaczania których zostały przeznaczone przeciwstawione znaki, niskiego poziomu uwagi właściwego kręgu przeciętnych odbiorców tych towarów, oraz wysokiego stopnia całościowego podobieństwa przeciwstawionych oznaczeń. Organ wskazał, przy tym, że porównywane znaki zawierają wspólny element "vita" oznaczający życie oraz identyczne fantazyjne zakończenie. W związku z tym posiadają bardzo podobne założenia koncepcyjne, a dodatkowo jako fantazyjne zostaną łatwiej zapamiętane, co zwiększa ryzyko konfuzji w przyszłości. Zdaniem organu, wyraźne zbliżenie zgłoszonego znaku towarowego ocenianego jako całość, do znaków chronionych z wcześniejszym pierwszeństwem, może wzbudzić wątpliwości co do źródła komercyjnego pochodzenia towarów oznaczonych porównywanymi znakami. W efekcie ogólne wrażenie wywierane przez porównywane znaki determinuje negatywną ocenę w kontekście ich ewentualnego współistnienia na rynku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez organ ocena słusznie została zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji, bowiem ustalenia te nie naruszają art. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które miały odpowiednie zastosowanie w sprawie w zw. z art. 252 p.w.p., w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena ta uwzględnia w dostatecznym stopniu istotne elementy, które powinny być wzięte pod uwagę przy ocenie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd na gruncie rozpatrywanej sprawy. Dokonano bowiem również oceny charakteru odróżniającego znaków wcześniejszych oraz znaku późniejszego, przy tym priorytet przyznano elementom pokrywającym się. Zauważyć także należy, że jeśli ogólne wrażenie wywierane przez przeciwstawione znaki jest bardzo podobne, to nawet gdy jest ono wynikiem pokrywania się w porównywanych znakach elementów o charakterze nieznacznie odróżniającym, może być wystarczające do stwierdzenia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, zwłaszcza jeśli poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców został określony jako niski. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organu, że przeciwstawione znaki nie mogą koegzystować na jednym rynku, bowiem przeciętny nabywca może być wprowadzony w błąd co do źródeł pochodzenia towarów nimi oznaczonych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego – art.132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zarzut ten w całości bazuje na założeniu, że w sprawie doszło do naruszeń procesowych, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przepisu prawa materialnego. Istotą tego zarzutu jest więc twierdzenie strony skarżącej kasacyjnie, że do naruszeń przepisów postępowania doszło, a zatem przepis prawa materialnego został zastosowany nieprawidłowo. Tak skonstruowany zarzut naruszenia prawa materialnego w całości wynika z zarzutu procesowego (jest uzależniony od jego skuteczności). Jako, że zarzut procesowy okazał się nieusprawiedliwiony, niezasadny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.