II GSK 1233/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1193/17 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1193/17 oddalił skargę (...) z siedzibą w (...) (spółka, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu (...) inspektorzy ds. obrotu hurtowego Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego (GIF) przeprowadzili inspekcję doraźną w hurtowni farmaceutycznej zlokalizowanej w miejscowości (...), prowadzonej przez spółkę. W raporcie z inspekcji, jako niezgodności krytyczne wskazano następujące naruszenia, a mianowicie:- nabywanie produktów leczniczych z aptek, stanowiące naruszenie art. 86a oraz art. 78 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 2142; dalej "p.f."), - sprzedaż poza granice Polski produktów leczniczych ujętych w Obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia 12 lipca 2015 r. w sprawie wykazu produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych zagrożonych brakiem dostępności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "wykaz Ministra Zdrowia"), stanowiącą naruszenia art. 78 ust. 1 pkt 2 p.f., - obrót produktami leczniczymi niedopuszczonymi do obrotu z naruszeniem art. 3 p.f., - brak nadzoru osoby odpowiedzialnej nad obrotem hurtowym produktami leczniczymi, co stanowi naruszenie przepisu art. 85 pkt 5 p.f. GIF pismem z (...) wezwał spółkę do nadesłania określonych w nim dokumentów, informując, że brak realizacji wezwania zostanie potraktowany, jako utrudnianie czynności służbowych. Pismem z (...) wszczęto wobec spółki postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na obrót hurtowy produktami leczniczymi. Spółka w piśmie z (...) wniosła o przedłużenie terminu do wykonania ww. wezwania. GIF w piśmie z (...) poinformował spółkę o rozszerzeniu postępowania administracyjnego z uwagi na utrudnianie czynności służbowych. W dniu (...) spółka wniosła zastrzeżenia do raportu z inspekcji. W piśmie z (...) spółka wskazała, że nie znając podstawy materialnoprawnej wszczętego postępowania nie ma możliwości wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego. Ponadto zakwestionowała wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej pomimo niezakończenia postępowania kontrolnego. GIF postanowieniem z (....) poinformował spółkę o przedłużeniu postępowania do (...). Z kolei postanowieniem z (...) włączył w poczet materiału dowodowego dokumenty uzyskane w toku inspekcji. W piśmie z (...) spółka zakwestionowała podstawę prawną wszczęcia postępowania administracyjnego. GIF postanowieniem z (...) włączył w poczet materiału dowodowego kolejne dokumenty i wyznaczył spółce siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy. GIF decyzją z (...) cofnął zezwolenie z (...) udzielone spółce na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej zlokalizowanej w (....). Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie wspomnianej decyzji w całości i umorzenie postępowania. GIF pismem z (...) poinformował spółkę o zamiarze zakończenia postępowania i wydania decyzji. Spółka w piśmie z (...) wezwała GIF do niezwłocznego wydania decyzji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z (...). GIF w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji z (...) wyjaśnił, że w niniejszej sprawie podstawowym kierunkiem przepływu towarów, tj. produktów leczniczych, było nabycie produktów leczniczych poprzez jednostkę podmiotu leczniczego (...) prowadzonego pn.(...) , do hurtowni farmaceutycznej, prowadzonej przez tę samą spółkę. Przy czym podmiot leczniczy należący do spółki (...), nabywał produkty lecznicze od aptek, co znajduje potwierdzenie w załączonych do akt dokumentach przychodowo-rozchodowych. Odnosząc się do argumentacji spółki, że w hurtowni farmaceutycznej został utworzony dział farmacji szpitalnej, GIF wskazał, iż podmiot nie zgłosił wojewódzkiemu inspektorowi zamiaru utworzenia działu farmacji szpitalnej. GIF stanął ma stanowisku, że hurtownia farmaceutyczna zaopatrując się w produkty lecznicze w podmiocie leczniczym, który nie legitymował się zezwoleniem na obrót hurtowy produktami leczniczymi, działała z naruszeniem art. 78 ust. 1 pkt 1 p.f. Jak stwierdził GIF, dokumenty przychodowo-rozchodowe, w tym raporty, które były przedmiotem analizy, wskazują, że od lipca 2015 r. do dnia inspekcji, tj. do 17 marca 2016 r. spółka sprzedawała produkty lecznicze refundowane, więc takie, których brak stanowi zagrożenie dla zdrowia, a w niektórych przypadkach życia pacjentów, głównie do hurtowni farmaceutycznych, a zaopatrywanie aptek było działalnością marginalną. GIF zawarł również argumentację, co do zastosowanego w niniejszej sprawie przepisu art. 81 ust. 1 pkt 2 p.f., stwierdzając w szczególności, że obowiązkowi zgłoszenia, o którym mowa w art. 78a ust. 1 p.f. podlegają wyłącznie produkty lecznicze dopuszczone do obrotu na terenie Polski. Strona wniosła skargę na decyzję GIF z (...). W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd ten nie dopatrzył się po stronie GIF naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na ostateczną treść rozstrzygnięcia. Sąd I instancji wskazał, że działalność dotycząca obrotu hurtowego produktami leczniczymi podlega ograniczeniom. Przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne, w tym obowiązujący w dacie prowadzenia działalności przez skarżącą i w dacie wydania zaskarżonych decyzji art. 36z ust. 1 p.f., był przepisem ograniczającym swobodę działalności gospodarczej w dopuszczalnej przez Konstytucję formie i zakresie przez m.in. nieprzerwane zaspokajanie zapotrzebowania podmiotów uprawnionych do obrotu detalicznego produktami leczniczymi. Tymczasem, w realiach niniejszej sprawy, realizowanie działalności gospodarczej przez skarżącą w ramach posiadanego zezwolenia naruszało obowiązujące prawo. W niniejszej sprawie GIF ustalił, że głównym dostawcą produktów leczniczych do hurtowni skarżącej był należący do niej NZOZ. Skarżąca w tym celu wykorzystywała przesunięcia międzymagazynowe ze stanu magazynowego podmiotu leczniczego tego NZOZ do prowadzonej przez nią hurtowni farmaceutycznej. Biorąc, zatem pod uwagę fakt, że ww. podmiot leczniczy (NZOZ) należący do skarżącej, nie posiadał zezwolenia na prowadzenie obrotu hurtowego produktami leczniczymi, to skarżąca wykonywała obrót produktami leczniczymi z podmiotami do tego nieuprawnionymi. W ocenie Sądu I instancji przesunięcia międzymagazynowe z NZOZ do hurtowni, ujawnione przez GIF w toku postępowania administracyjnego, słusznie zakwalifikowano, jako zakazane zaopatrywanie się w rozumieniu art. 78 ust. 1 pkt 1 p.f., czyli od nieuprawnionego podmiotu. Także przechowywanie i posiadanie na stanie magazynowym hurtowni produktów leczniczych pozyskanych od aptek jest również naruszeniem przez skarżącą art. 78 ust. 1 pkt 2 p.f. Przedsiębiorca może, bowiem posiadać na stanie magazynowym jedynie produkty lecznicze uzyskiwane od podmiotów uprawnionych do ich dostarczania. Ponadto WSA wskazał, że sprzedaż produktów leczniczych objętych refundacją innym hurtowniom, jako główny model działalności skarżącej, stanowi naruszenie przepisu art. 36z ust. 1 p.f., dając podstawę do cofnięcia jej zezwolenia. W ocenie Sądu I instancji, GIF prawidłowo uznał, że sporadyczne wystawianie przez skarżącą pojedynczych faktur sprzedaży leków do kilku aptek świadczy o pozorowanej prawidłowej działalności hurtowni. Niewątpliwie nie stanowi to o zaspokajaniu zapotrzebowania pacjentów na leki refundowane. Wbrew zarzutom skargi Sąd I instancji nie dopatrzył się w sprawie przekroczenia przez GIF granic uznania administracyjnego przewidzianego w art. 81 ust. 2 p.f. Od przedmiotowego wyroku spółka złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając: I. 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie, tj.: 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 81 ust 2 pkt 4a w zw. z art. 36z ust. 1 i art. 78 ust. 1 pkt 1 p.f. – przez oddalenie skargi, a tym samym zaakceptowanie błędnego stanowiska organu jakoby skarżąca swym działaniem naruszała ww. przepis; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię, tj.: art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 36z ust. 1 p.f. - przez oddalenie skargi, przy dokonaniu błędnej wykładni art. 36z ust. 1 p.f., polegającej na przyjęciu, że można zarzucić przedsiębiorcy prowadzącemu hurtownię farmaceutyczną naruszenie tego przepisu bez badania (dokonania ustaleń), czy występująca na rynku ilość określonych produktów leczniczych odpowiada potrzebom pacjentów i przy jednoczesnym braku jakichkolwiek ustaleń, czy przedsiębiorca odmówił jakiemukolwiek podmiotowi wskazanemu w art. 36z ust 1 p.f. zbycia produktów leczniczych; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie, tj.: 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 81 ust. 2 pkt 1 p.f. przez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie, tj.: 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 81 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 78 ust. 1 pkt 1 i 2 p.f. przez oddalenie skargi, a tym samym zaakceptowania błędnego stanowiska organu jakoby skarżąca dopuściła się naruszenia obowiązków wymienionych w art. 78 ust. 1 pkt 1 i 2 p.f. a w szczególności zaopatrywał się w produkty lecznicze od podmiotów nieuprawnionych do ich dostarczania. II. Naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania: 1. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 75 § 1, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 86 k.p.a., przez oddalenie skargi pomimo wydania decyzji z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 2. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz 141 § 4 p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo braku należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz podstaw wydania wyroku oddalającego skargę. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842). Sąd w obecnym składzie podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 r. sygn. akt II OPS 6/19 i II OPS 1/20, zgodnie, z którym powyższy przepis należy traktować, jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy z 2 marca 2020 r. jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w stanie pandemii w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego przepisu, a która w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Granice skargi kasacyjnej wyznaczone są wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W odniesieniu do podstawy kasacyjnej opisanej w treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, autor skargi kasacyjnej powinien wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa, powinien podać, że sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Stawiając zaś zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz także uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji, który to związek przyczynowy musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09). NSA nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. Po pierwsze, należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekał na podstawie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego i nie wykroczył poza granice tej sprawy administracyjnej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego – jak słusznie ocenił WSA i organ – wynikało, że głównym dostawcą produktów leczniczych do hurtowni skarżącej był należący do niej NZOZ. Skarżąca w tym celu wykorzystywała przesunięcia międzymagazynowe ze stanu magazynowego podmiotu leczniczego tego NZOZ do prowadzonej przez nią hurtowni farmaceutycznej. Przy czym ów NZOZ, należący do skarżącej, nabywał produkty lecznicze od aptek ogólnodostępnych. GIF ujawnił, że skarżąca najpierw dokonywała zakupu produktów leczniczych w aptekach, a następnie zaopatrywała hurtownię w produkty lecznicze. Po drugie, również uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada prawu. Z art. 141 § 4 p.p.s.a. wynikają elementy uzasadnienia wyroku. Może być on skuteczną podstawą zaskarżenia, gdy tych elementów nie zawarto oraz gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, niepublikowany). Takich naruszeń NSA nie stwierdził. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może natomiast służyć kwestionowaniu przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy, do czego dąży autor skargi kasacyjnej. Z tych powodów zarzut ten nie został uwzględniony. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej zostały tak sformułowane, że zasadne było odniesienie się do nich łącznie. Należy, zatem przypomnieć, że zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej zostało skarżącej cofnięte z uwagi na zakup produktów leczniczych od podmiotów nieuprawnionych, utrudnianie kontroli, a także niezrealizowanie obowiązków wskazanych w art. 36z p.f. W stanie prawnym właściwym na dzień wydania zaskarżonej decyzji art. 36z ust. 1 p.f. stanowił, że podmiot odpowiedzialny oraz przedsiębiorcy zajmujący się obrotem hurtowym produktami leczniczymi są obowiązani zapewnić, w celu zabezpieczenia pacjentów, nieprzerwane zaspokajanie zapotrzebowania podmiotów uprawnionych do obrotu detalicznego produktami leczniczymi i przedsiębiorców zajmujących się obrotem hurtowym produktami leczniczymi w ilości odpowiadającej potrzebom pacjentów. Naruszenie tego obowiązku może stanowić podstawę cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej (art. 81 ust. 2 pkt 4a p.f.). NSA nie podziela stanowiska wyrażonego w skardze kasacyjnej, że aby cofnąć zezwolenie na prowadzenie hurtowni z uwagi na naruszenie art. 36z p.f., organ musi zbadać, czy wystąpiły w danym okresie braki w dostępie konkretnych produktów dla pacjentów. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przyjęcie takiej wykładni byłoby sprzeczne z celem regulacji, gdyż pozbawiałoby organ nadzoru środków prawnych umożliwiających podjęcie działań zapobiegających powstaniu deficytu produktów leczniczych na rynku krajowym na skutek wadliwej praktyki przedsiębiorców prowadzących hurtownie farmaceutyczne. Brak dostępności leków stanowi, bowiem realne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjentów. Omawiane przepisy służyć zaś mają przede wszystkim zapobieganiu powstawania takich zagrożeń (por. wyroki NSA: z 17 października 2018 r., sygn. akt II GSK 3386/16, z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 832/17, z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 5271/16). Zebrany materiał dowodowy potwierdził, że głównym dostawcą produktów leczniczych do hurtowni skarżącej był należący do niej NZOZ, który produkty lecznicze nabywał w aptekach. Skarżąca w tym celu wykorzystywała przesunięcia międzymagazynowe ze stanu magazynowego podmiotu leczniczego tego NZOZ do prowadzonej przez nią hurtowni farmaceutycznej. Na potwierdzenie tych okoliczności organ powołał się na zgromadzone w aktach sprawy faktury VAT. Wskazać należy, że dokumenty przychodowo-rozchodowe, w tym raporty, które organ analizował, wskazują, że od lipca 2015 r. do dnia inspekcji, tj. do 17 marca 2016 r. spółka sprzedawała produkty lecznicze refundowane, więc takie, których brak stanowi zagrożenie dla zdrowia, a w niektórych przypadkach życia pacjentów, głównie do hurtowni farmaceutycznych, a zaopatrywanie aptek było działalnością marginalną. Podkreślić również trzeba, że podmiot leczniczy (NZOZ) należący do skarżącej, nie posiada zezwolenia na prowadzenie obrotu hurtowego produktami leczniczymi, to skarżąca wykonywała obrót produktami leczniczymi z podmiotami do tego nieuprawnionymi. Zatem zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że taki model dystrybucji przyjęty przez spółkę stanowi bezprawne działanie polegające na nabywaniu produktów leczniczych od podmiotów nieuprawnionych. Konsekwencją powyższych ustaleń organ prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie zaistniała jedna z postaci tzw. odwróconego łańcucha dostaw, stanowiącego kolejny sposób na działalność w celu omijania przepisów Prawa farmaceutycznego. Zdaniem NSA, na podstawie zebranego materiału dowodowego zasadnie WSA uznał, że skarżąca naruszyła obowiązek z art. 78 ust. 1 pkt 1 p.f. przez nabywanie produktów leczniczych od podmiotów nieuprawnionych. Wśród tych leków były leki refundowane, które są trudno dostępne w Polsce, wymienione w zaskarżonej decyzji. Okoliczności te stanowiły wystarczającą podstawę do cofnięcia zezwolenia na mocy art. 81 ust. 2 pkt 4 i 4a p.f. Z tego powodu słusznie Sąd I instancji przyjął, że w sprawie organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokładnie wyjaśniając stan faktyczny i prawidłowo go oceniając. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 81 ust. 2 pkt 1 p.f. Jak bowiem słusznie przyjął organ, skarżąca – na pisemne wezwanie z dnia(...) – odmówiła dostarczenia dokumentów, w tym ewidencji przychodów i rozchodów oraz faktur zakupu produktów (...), (...) oraz ewidencji sprzedaży do aptek i rejestru Vat za styczeń i luty 2016 r., mającej znaczenie w sprawie. Takie działanie spółki niewątpliwie stanowiło utrudnienie wykonywania czynności urzędowych przez Państwową Inspekcję Farmaceutyczną, co wypełniło przesłankę cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 1 p.f. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.