II GSK 1222/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1241/14 w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1241/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę E. K. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] sierpnia 2013r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji wskazał, że objęte skargą postanowienie organu z dnia [...] sierpnia 2013 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2013 r. Termin na wniesienia skargi, określony w art. 53 § 1 p.p.s.a., upływał zatem w dniu 26 września 2013 r. W konsekwencji złożenie skargi w dniu 22 kwietnia 2014 r., jak wynika z kserokopii koperty, w której nadano skargę, powodowało, że skarżący uchybił trzydziestodniowemu terminowi do jej wniesienia. WSA zaznaczył również, że postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r. odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenia terminu do wniesienia skargi, jako spóźniony, a postanowieniem z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II GZ 575/14 NSA oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. Skargę kasacyjną na postanowienie odrzucające skargę wniósł E. K., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy: 1. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 86 i art. 87 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi, mimo złożenia wraz z nią wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do jej wniesienia, co skutkowało brakiem kontroli działalności administracji publicznej, 2. art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozpatrzenia przez Sąd całego materiału dowodowego, to jest dokonanie jego oceny z pominięciem oświadczeń skarżącego o jego stanie zdrowia , wieku, samotności powodującej brak możliwości powierzenia dokonania czynności procesowych innym osobom, a w konsekwencji błędne ustalenie, że skarżący był zdolny w dniu 28 stycznia 2014 r. złożyć skargę, co w istocie spowodowało jej odrzucenie, 3. art. 106 § 3 w zw. z art. 232 zd. 2 k.p.c. i art. 133 p.p.s.a. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu uzupełniającego na okoliczność braku możliwości złożenia skargi w postaci orzeczenia lekarskiego o stanie zdrowia skarżącego, w sytuacji, gdy przeprowadzenie dowodu nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania, a jednoznacznie wykazałoby brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Objętym skargą kasacyjną postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę E. K., jako wniesioną po terminie. Zgodnie z ww. przepisem, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia polegać będzie zatem na ustaleniu, czy prawidłowo Sąd I instancji, biorąc pod uwagę stan sprawy wynikający z akt, odrzucił omawianą skargę jako wniesioną po terminie. I tak, Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone skargą postanowienie organu z dnia [...] sierpnia 2013 r. zostało doręczone E. K. w dniu 27 sierpnia 2013 r. Skoro zatem, wynikający z art. 53 § 1 p.p.s.a., trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał w dniu 26 września 2013 r., to złożenie tego pisma procesowego w dniu 22 kwietnia 2014 r. było spóźnione. Takie ustalenia – w żaden sposób niekwestionowane w skardze kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe. Argumenty podniesione w skardze kasacyjnej zmierzają, jak się wydaje, do zwrócenia uwagi na rzekomo pominięte przez Sąd I instancji okoliczności mogące stanowić podstawę do przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia skargi. Wobec tego, należy zwrócić uwagę, że postępowanie wpadkowe w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia przez E. K. skargi było już prowadzone i zostało prawomocnie zakończone postanowieniem NSA z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II GZ 575/14, co również miał na uwadze Sąd I instancji w niniejszej sprawie. W związku z tym zarzucanie Sądowi I instancji w niniejszej sprawie pominięcia dowodów w postaci m. in. oświadczeń o stanie zdrowia skarżącego, czy orzeczenia lekarskiego na okoliczność niemożności złożenia skargi w terminie, podobnie jak kwestionowanie prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu, nie może być skuteczne. Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. o sygn. akt I OPS 4/07 (publ. ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23) wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.).