II GSK 121/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Wojciech Pach po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 161/22 w sprawie ze skargi P. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2021 r. nr SKO.Dr/4122/162/2021 w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej zezwalającej na lokalizację sieci gazowej w pasie drogi publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 10 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 161/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tj.: Dz.U. z 2026 r. poz. 147, dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę P. w T. (dalej: "skarżąca spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: "Kolegium", "SKO") z dnia 8 grudnia 2021 r. nr SKO.Dr/4122/162/2021 w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej zezwalającej na lokalizację sieci gazowej w pasie drogi publicznej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Ostateczną decyzją Dyrektora Gminnego Zarządu Dróg w W. (wydanej z upoważnienia Burmistrza W.) z dnia 20 maja 2020 znak: GZD.4411.1.120.2020 zezwolono na lokalizację sieci gazowej w pasie drogi gminnej publicznej nr [...], dz. nr [...] - ul. D. w W. zobowiązując spółkę m.in. do: lokalizacji sieci wzdłuż pasa drogowego 0,5 m od granicy działki drogowej, wykonania robot metodą rozkopu zgodnie z załączoną do decyzji mapą, na której naniesiono przebieg sieci gazowej oraz odtworzenia podbudowy i nawierzchni na całej szerokości istniejącej nawierzchni asfaltowej na długości lokalizacji sieci gazowej, podbudowa z tłucznia min. 50 cm, nawierzchnia dwuwarstwowa: warstwa wiążąca 5 cm, warstwa ścieralna 4 cm, w celu zapewnienia odpowiedniej nośności dla obciążenia ruchem KR3, ciągłość oraz płynność przebiegu drogi bez nierówności i uszkodzeń a także przebudowy w pełnym zakresie przekraczanych zjazdów oraz elementów brukowania. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r., na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") spółka wniosła o zmianę ww. decyzji w zakresie zmniejszenia do szerokości 1 m zakresu odtworzenia istniejącej podbudowy i nawierzchni asfaltowej po wybudowaniu sieci gazowej w pasie drogi gminnej publicznej nr [...], dz. nr [...] - ul. D., położonej w miejscowości W. Decyzją z dnia 16 października 2020 r. organ pierwszej instancji odmówił dokonania zmian w decyzji z dnia 20 maja 2020 r. SKO decyzją z dnia 4 stycznia 2020 r. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawą orzeczenia kasatoryjnego było nieprzywołanie w podstawie prawnej oraz w uzasadnieniu decyzji przepisu art. 155 k.p.a. oraz brak analizy przesłanek wskazanych w tym przepisie. Ponownie rozpoznając sprawę, organ pierwszej instancji decyzją z 6 kwietnia 2021 r. zmienił ostateczną decyzję z dnia 20 maja 2020 znak: GZD.4411.1.120.2020 w zakresie objętym trzecim tiretem, który otrzymał następujące brzmienie: "odtworzenie podbudowy należy wykonać na szerokości wykonanego rozkopu oraz w zakresie uszkodzenia jezdni drogi z zachowaniem marginesu dostosowanego do głębokości wykopu oraz stanu technicznego uszkodzeń po wykopie i umieszczeniu urządzenia w drodze oraz na długości przebiegu sieci gazowej w ul. D.; podbudowa z tłucznia min. 50 cm; odtworzenie nawierzchni należy wykonać na całej szerokości istniejącej nawierzchni asfaltowej; nawierzchnia dwuwarstwowa; warstwa wiążąca 5 cm, warstwa ścieralna 4 cm; powyższe musi zapewnić odpowiednią nośność dla obciążenia ruchem KR3, ciągłości oraz płynności przebiegu drogi bez nierówności i uszkodzeń. Przekraczane zjazdy oraz elementy brukowania należy w pełnym zakresie przebudować" oraz odmówił dokonania zmiany tejże decyzji w zakresie ograniczenia obowiązku odtworzenia nawierzchni ww. drogi w zakresie wskazanym we wniosku. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że zwrócił się o wydanie opinii technicznej w celu uzyskania przez organ wiedzy odnośnie możliwych skutków wnioskowanego zmniejszenia szerokości odtworzenia istniejącej podbudowy oraz nawierzchni jezdni. Ze sporządzonej przez mgr inż. J. S. opinii wynika, że warunki odtworzenia podbudowy i nawierzchni ustalone w pierwotnej decyzji Dyrektora Gminnego Zarządu Dróg w W. z dnia 20 maja 2020 są prawidłowe i w pełni uzasadnione technicznie. Odtworzenie nawierzchni drogi powinno być wykonane na całej szerokości jezdni lub co najmniej pasa ruchu przy jezdniach wielopasowych. Ponadto niezbędne połączenia poprzeczne lub podłużne między pasami ruchu jezdni bitumicznej należy wykonać w co najmniej dwóch płaszczyznach z zastosowaniem odpowiednich krat lub siatek w technologii uzgodnionej z administratorem drogi. Opierając się na powyższej opinii, w tym mając na uwadze że ul. D. jest drogą jednojezdniową i ma szerokość od 4 do 5 m, w ocenie organu pierwszej instancji zmiana decyzji w zakresie jakim oczekuje spółka mogłaby doprowadzić do pogorszenia jakości istniejącej nawierzchni, a w konsekwencji obniżyć bezpieczeństwo użytkowników drogi, co byłoby sprzeczne z interesem społecznym. Decyzją z dnia 8 grudnia 2021 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji przy rozpoznaniu sprawy musiał rozpoznać i rozważyć dwa interesy – słuszny interes strony oraz interes społeczny. Słuszny interes strony jest zdeterminowany m.in. zyskiem ekonomicznym. Jest on korzystniejszy przy ograniczonym zakresie i szerokościach prac remontowych w pasie drogowym. Zdaniem organu odwoławczego interes społeczny został dość szeroko zabezpieczony w decyzji Dyrektora Gminnego Zarządu Dróg w W. z 20 maja 2020 r. zezwalającej na lokalizację sieci gazowej w pasie drogi gminnej publicznej nr [...], dz. nr [...], ul. D. Zdaniem organu odwoławczego ograniczenie obowiązku odtworzenia nawierzchni ul. D. mogłoby doprowadzić do pogorszenia jakości istniejącej nawierzchni, a w konsekwencji obniżenia bezpieczeństwa użytkowników drogi, co byłoby sprzeczne z interesem społecznym, czyli interesem wspólnoty samorządowej w Gminie W. Wskazanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę skarżącej spółki, nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które obligowałyby do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że spółka wystąpiła o zmianę decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a., z którego wynika, że uchylenie lub zmiana decyzji może nastąpić, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zdaniem sądu pierwszej instancji, organy trafnie dostrzegły, że w niniejszej sprawie słuszny interes strony jest oparty na względach ekonomicznych, interes społeczny natomiast wynika z regulacji art. 39 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 1376, powoływanej dalej jako "u.d.p.") i sprowadza się do przeciwdziałania niszczeniu lub uszkodzeniu drogi i jej urządzeń albo zmniejszeniu jej trwałości oraz wyeliminowania zagrożeń w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego. W postępowaniu administracyjnym został przeprowadzony dowód z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy warunki odtworzenia podbudowy i nawierzchni określone w decyzji z dnia 20 maja 2020 r., o której zmianę wniosła strona skarżąca są prawidłowe i uzasadnione technicznie. Zdaniem sądu sporządzona w postępowaniu administracyjnym przez biegłego J. S. opinia techniczna z dnia [...] września 2020 r. jest logiczna i przekonująca. Wnioski wynikające z opinii – wbrew twierdzeniom skarżącego – są logiczne i konsekwentne. Biegły stwierdził, że "odtworzenie podbudów z kruszyw jest możliwe w zakresie uszkodzenia jezdni drogi z zachowaniem marginesu dostosowanego do głębokości wykopu oraz stanu technicznego uszkodzeń po wykopie i umieszczeniu urządzenia w drodze. Gdyby odtworzenie takie nie było możliwe, organ nie powinien był w ogóle wydać pozytywnej decyzji w przedmiocie zezwolenia na lokalizację sieci gazowej w pasie drogi gminnej publicznej nr [...], dz. nr [...] – ul. D. położonej w miejscowości W. Zdaniem biegłego odtworzenie nawierzchni drogi powinno być wykonane na całej szerokości jezdni lub co najmniej pasa ruchu przy jezdniach wielopasowych. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z drogą jednojezdniową i to, czy ma ona jeden czy dwa pasy ruchu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Z opinii biegłego sporządzonej w niniejszej sprawie wynika, że odtworzenie nawierzchni drogi powinno być wykonane na całej szerokości jezdni z uwagi na charakterystyczną budowę masy bitumicznej, która powoduje, że nie jest możliwe jej częściowe odtworzenie bez wpływu na jej funkcjonowanie jako całości warstwy. Interes społeczny przemawia za tym, aby droga pozostała w stanie niepogorszonym, co bez wątpienia wywiera wpływ na bezpieczeństwo i komfort jej użytkowników, czyli członków zarówno lokalnej społeczności, jak i wszystkich użytkowników drogi. Interes ów ma istotniejsze znaczenie, niż interes ekonomiczny strony skarżącej. Po stronie przeciwnej do tego interesu indywidualnego stoi bowiem interes społeczny, który odwołuje się do nadrzędnych wartości w postaci życia i zdrowia użytkowników dróg. Nie było zatem podstaw do uwzględnienia słusznego interesu strony skarżącej z pominięciem interesu społecznego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji wobec braku wszechstronnego i krytycznego rozpatrzenia przez organ wykonanej w sprawie opinii technicznej i uznanie na jej podstawie, że zmiana ostatecznej decyzji o zezwoleniu na lokalizację sieci gazowej w pasie drogi gminnej w zakresie zmniejszenia szerokości odtworzenia istniejącej nawierzchni asfaltowej drogi mogłaby doprowadzić do pogorszenia jakości istniejącej nawierzchni, podczas gdy po pierwsze opinia jest niespójna, ponieważ z jednej strony twierdzi się w niej, że nie jest możliwe częściowe odtworzenie nawierzchni bez wpływu na jej funkcjonowanie jako całości, z drugiej wskazuje się na możliwości odtworzenia nawierzchni na szerokości jednego pasa drogi, po drugie opinia dopuszcza możliwość zmniejszenia szerokości odtworzenia w zakresie nawierzchni - do szerokości jednego pasa drogi (w przypadku niniejszej sprawy na szerokości połowy drogi, tj. 2,5 metra). Wskazując na powyższe, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanego skargą kasacyjną, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi na rozprawie. Organ nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna spółki została oparta wyłącznie na podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. czyli naruszeniu przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej spółki, sąd pierwszej instancji błędnie nie uchylił zaskarżonych decyzji, w sytuacji gdy organy nie dokonały wszechstronnego i krytycznego rozpatrzenia sporządzonej opinii technicznej w zakresie możliwości zmniejszenia szerokości odtworzenia istniejącej nawierzchni asfaltowej drogi, szczególnie gdy sporządzona opinia jest niespójna bowiem dopuszcza możliwość częściowego odtworzenia nawierzchni drogi do jednego pasa. Powyższe, zdaniem skarżącej spółki wskazuje na naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wskazany art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08). Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11; wyrok NSA z 7 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 745/11, CBOSA). W związku z tym nie może być również uznany za zasadny zarzut nieprawidłowego niezastosowania przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który to przepis jest normą o charakterze wynikowym, regulującym samo rozstrzygnięcie sądu, a nie proces dochodzenia do tego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, co skrupulatnie pomija skarżąca spółka w sporządzonej skardze kasacyjnej, że zaskarżona do sądu pierwszej instancji decyzja Kolegium została wydana w trybie zmiany decyzji ostatecznej. Art. 155 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Ponieważ uchylenie lub zmiana ostatecznej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. stanowi wyjątek od fundamentalnej w postępowaniu administracyjnym zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.) wzruszenie takiej decyzji może nastąpić w razie zaistnienia ściśle określonych przesłanek ustawowych. Ze wskazanej regulacji wynika, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (lub nałożono na nią obowiązek), łącznie muszą być spełnione przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Jak wyjaśnił to NSA w wyroku z 28 października 2025 r., sygn. akt II OSK 3202/24, przedmiotem takiego postępowania nie jest więc merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia wymienionych wyżej warunków. Brak spełnienia któregokolwiek z nich, wklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji. Wynika to bowiem z tego, że istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 586/06). Celem tego postępowania, będącego samodzielnym postępowaniem administracyjnym, jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określone w art. 155 k.p.a. oraz czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Zasadnicze znaczenie w ramach tych przesłanek ma to, że miarodajnym kryterium weryfikacji (odwoływalności) decyzji ostatecznej, w trybie art. 155 k.p.a., jest interes społeczny lub słuszny interes strony, a więc klauzule generalne z dominującym znaczeniem kryterium słuszności. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w przypadku konfliktu interesów o jakim mowa w art. 155 k.p.a. każdorazowo wnikliwej oceny na podstawie całokształtu okoliczności sprawy wymaga, któremu z interesów należy przyznać pierwszeństwo. Decyzje wydawane na podstawie art. 155 k.p.a. mają charakter uznaniowy. Przyjmuje się, że obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podkreślić należy, że zarówno w ocenie organów jak i sądu pierwszej instancji za odmową uwzględnienia w całości wniosku skarżącej spółki, w zakresie zamiany decyzji ostatecznej w odniesieniu do obowiązku odtworzenia nawierzchni drogi na całej jej szerokości przemawiał interes społeczny jakim było pozostawienie, po przeprowadzonych pracach budowlanych, drogi w stanie niepogorszonym, co ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo użytkowników ruchu drogowego. Z powyższym stanowiskiem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy się zgodzić. W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do oceny czy w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 155 k.p.a. Organ pierwszej instancji przeprowadził dowód z opinii biegłego, z której wynika że zakres prac budowalnych, nałożonych na skarżącą spółkę w pierwotnej decyzji z dnia 20 maja 2020 r., o której zmianę wniosła skarżąca był prawidłowy i uzasadniony technicznie. Biegły wskazał, że odtworzenie nawierzchni drogi powinno być wykonane na całej szerokości jezdni z uwagi na charakterystyczną budowę masy bitumicznej, która powoduje, że nie jest możliwe jej częściowe odtworzenie bez wpływu na jej funkcjonowanie jako całości warstwy. Owszem, biegły w sporządzonej opinii wskazał, że odtworzenie nawierzchni drogi powinno być wykonane na całej szerokości jezdni lub co najmniej pasie ruchu przy jezdniach wielopasowych, jednakże powyższe w żadnym zakresie nie wpływa, wbrew stanowisku spółki, na ocenę wystąpienia przesłanek warunkujących możliwość zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. Techniczna możliwość odtworzenia nawierzchni drogi jedynie na jednym pasie ruchu w przypadku jezdni wielopasmowych w żadnym zakresie nie przemawia za tym, że powyższe pozostaje w zgodzie z interesem społecznym rozumianym jako posiadanie przez lokalną społeczność drogi w dobrym stanie technicznym, zapewniającym bezpieczeństwo osób poruszających się po takiej drodze. Słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, że z art. 39 u.d.p. wynika generalna zasada ochrony pasa drogowego, zakazująca podejmowania jakichkolwiek czynności które mogłyby spowodować uszkodzenie drogi. Skoro skarżąca spółka uzyskała zgodę na umieszczenie w pasie drogowym sieci gazowej, która wiąże się z uszkodzeniem zarówno podbudowy jak i nawierzchni drogi, w interesie społecznym jest, aby wykonane przez spółkę prace budowlane w jak najmniejszym stopniu odbiły się na jakości drogi, a tę można przywrócić właśnie poprzez odtworzenie nawierzchni drogi na jej całej szerokości. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że organ uwzględnił w części wniosek skarżącej spółki, wyrażając zgodę na mniejszy zakres prac "odtworzeniowych" związanych z podbudową drogi, a zatem przy wydawaniu zaskarżonej do sądu pierwszej instancji decyzji uwzględnił również słuszny interes strony (interes ekonomiczny) w zakresie w jakim był do pogodzenia z interesem społecznym. W świetle powyższych rozważań brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi kasacyjnej, bowiem podniesiony zarzut naruszenia 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, 107 § 3 k.p.a nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.