II GSK 1204/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj sędzia NSA Dariusz Zalewski (spr.) sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2025 r. sygn. akt III SA/Kr 1558/24 w sprawie ze skargi Gminy Limanowa na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2024 r. nr NS.906.27.2024 w przedmiocie opłaty za czynności wykonywane w ramach zapobiegawczego nadzoru sanitarnego 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od Gminy Limanowa na rzecz Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 1558/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wyniku rozpoznania skargi Gminy L. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 sierpnia 2024 r. nr NS.906.27.2024 w przedmiocie opłaty za czynności wykonane w ramach zapobiegawczego nadzoru sanitarnego: uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; zasądził od Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz Gminy L. 190 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: 1. Gmina L. wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z wnioskiem w sprawie uzgodnienia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającego na budowie dwóch wiat rekreacyjnych wraz z elementami małej architektury, obejmującego teren części działki o nr ew. (...), obręb (...), gmina L. W odpowiedzi na wniosek, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2024 r. nr 122/2024, rozstrzygnął o uzgodnieniu projektu decyzji będącej przedmiotem wniosku bez zastrzeżeń, pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. 2. Następnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. wydał decyzję z dnia 16 maja 2024 r., w sprawie ustalenia opłaty za czynności wykonane w ramach zapobiegawczego nadzoru sanitarnego związane z wydaniem ww. postanowienia. 3. Decyzją z dnia 1 sierpnia 2024 r., nr NS.906.27.2024 Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z 16 maja 2024 r. 4. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że nie jest ona zgodna z prawem, co uzasadniało uchylenie jej wraz z decyzją organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. We wstępie Sąd I instancji odwołał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że w zakresie kosztów "innych czynności" wykonywanych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego mogą mieścić się koszty postępowania administracyjnego, rozumiane jako wydatki poniesione przez organy, związane z wydaniem postanowienia lub decyzji administracyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 366/07 oraz z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1071/15,). Sąd I instancji stwierdził, że nie oznacza to, iż każda czynność podejmowana przez organy nadzoru sanitarnego w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego powoduje powstanie kosztów, do których uiszczenia zobowiązana może być strona postępowania, natomiast opłacie takiej podlegać powinny tylko tego typu czynności, które wykraczają ponad standardowe koszty związane z wydaniem konkretnej decyzji. Opłaty nie mogą obejmować tak podstawowej czynności, jak czas poświęcony na samo przygotowanie, napisanie i wydanie decyzji. Zdaniem Sądu I instancji organ nie wyjaśnił, w jaki sposób określone w zaskarżonej decyzji czynności przekraczały standardowe koszty związane z wydaniem postanowienia w przedmiocie uzgodnienia. Zdaniem Sądu muszą to być koszty, które powstały wyjątkowo, a nie można żądać od strony zwrotu kosztów za samo opracowanie i wydanie rozstrzygnięcia - jest to podstawowa, a nie ponadstandardowa czynność w każdym postępowaniu administracyjnym, bez której wydania rozstrzygnięcia w sprawie nie można uznać za prawidłowe. 5. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Krakowie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 416) przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że na podstawie wskazanego przepisu prawa opłacie za czynności wykonywane w ramach zapobiegawczego nadzoru sanitarnego podlegać powinny tylko tego typu czynności, które wykraczają ponad standardowe koszty (koszty, które powstały wyjątkowo) związane z wydaniem konkretnej decyzji (postanowienia); 2) art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że czynności polegające na analizie dokumentacji (w tym jej kompletności) złożonej w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130) oraz art. 106 k.p.a. w sprawie uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego pod względem higienicznym i zdrowotnym, wymagają wykazania, w jaki sposób czynności te przekraczały standardowe koszty związane z wydaniem postanowienia w przedmiocie uzgodnienia, wskazania, czy i jaka część pracy wykracza poza podstawowe czynności, a co za tym idzie generują koszty związane z wydaniem postanowienia. 2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi skarżącej gminy i uchylenie decyzji organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej szczebla powiatowego i wojewódzkiego: a) w związku z przyjętą wykładnią art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z którą naliczenie opłaty wymaga wykazania, w jaki sposób wykonane czynności przekraczają standardowe koszty związane z wydaniem postanowienia w przedmiocie uzgodnienia, oraz wskazania, czy i jaka część pracy wykracza poza podstawowe czynności, pomimo, że wskazany przepis art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie uzależnia ustalenia opłaty w nadzorze zapobiegawczym od spełnienia jakichkolwiek dodatkowych warunków przy wykonywaniu "innych czynności", b) w związku z przyjętą wykładnią art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z którą obciążenie strony kosztami wydania rozstrzygnięcia może wyłącznie dotyczyć kosztów, które powstały wyjątkowo, nie można natomiast żądać od strony zwrotu kosztów za samo wydanie decyzji, podczas gdy opłata nie została naliczona "za samo wydanie decyzji", a za analizę dokumentów w sprawie uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego pod względem higienicznym i zdrowotnym, c) w związku z brakiem przeprowadzenia czynności dowodowych, w tym będących źródłem kosztów, tj. takich jak zlecenie i wykonanie ekspertyzy, zlecenie i wykonanie badań laboratoryjnych, kontrola obiektu, czy przejazd pracownika na miejsce inwestycji celem dokonania wizji lokalnej, co oznacza brak wykazania po stronie organu kosztów, którymi należałoby obciążyć gminę, 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a. in fine poprzez zawarcie w uzasadnieniu wskazań co do dalszego postępowania w sposób odbiegający od uregulowania ustawowego zawartego w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i wydanego na jej podstawie przepisu wykonawczego, tj. przy uwzględnieniu, że opłacie powinny podlegać tylko tego typu czynności, które wykraczają ponad standardowe koszty związane z wydaniem konkretnej decyzji (postanowienia) i muszą to być koszty, które powstały wyjątkowo – co pozostaje w sprzeczności z treścią art. 6 k.p.a. zgodnie z treścią którego organ administracji publicznej jest zobowiązany do działania na podstawie przepisów prawa. 6. Odpowiadając na skargę kasacyjną Gmina L. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm przepisanych. III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) z uwagi na to, że skarżący kasacyjnie organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a Gmina L. nie wniosła o jej wyznaczenie. 2. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być więc precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. 3. Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 1558/24, którym uchylono decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2024 r., nr NS.906.27.2024, utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia 16 maja 2024 r., nr 373/NZ/237/2024, w przedmiocie ustalenia opłaty za czynności wykonane w ramach zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. W realiach sprawy chodziło o analizę dokumentacji i sporządzenie uzgodnienia sanitarnego (postanowienie z 17 kwietnia 2024 r., nr 122/2024) dla projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowa dwóch wiat rekreacyjnych z elementami małej architektury na części działki (...), obręb (...), gmina L.; łączna opłata ustalona przez PPIS, wyniosła 397 zł (3 godz. × 105,48 zł = 316,44 zł + koszty pośrednie 25,39% = 80,34 zł). WSA przyjął, że organ nie wykazał "ponadstandardowego" charakteru czynności i nie wyjaśnił, dlaczego koszty przekraczały zwykłe koszty wydania postanowienia. 4. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, których komplementarny charakter uzasadnia ich łączne omówienie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący kasacyjnie organ zasadnie kwestionuje stanowisko Sądu I instancji co do wykładni art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (dalej: u.p.i.s.). Przedmiot postępowania determinują normy prawa materialnego, wyznaczające zakres ustaleń faktycznych i obowiązków stron. W okolicznościach sprawy chodzi o obowiązek poniesienia przez Gminę L. opłaty za "inną czynność" wykonaną przez PPIS w L., polegającą na merytorycznej analizie projektu inwestycji pod kątem wymagań higieniczno-zdrowotnych i wydaniu uzgodnienia w trybie art. 106 k.p.a., co stanowi realizację zadań z art. 3 pkt 1a u.p.i.s. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p. Brzmienie art. 36 ust. 1 u.p.i.s. ("za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane... pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania") nie przewiduje dodatkowego progu "wyjątkowości". W judykaturze NSA ugruntowano, że czynności analityczne/opiniodawcze i uzgodnieniowe wykonywane w trybie art. 106 k.p.a. mogą być objęte opłatą, o ile wykazano ich wykonanie i prawidłowo ustalono koszty zgodnie z § 2–4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 marca 2010 r. 5. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza ich zasadność. Zasadniczym błędem rozumowania Sądu I instancji było uzależnienie dopuszczalności pobrania opłaty przewidzianej w art. 36 ust. 1 u.p.i.s. od wykazania przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, że wykonane czynności miały charakter "ponadstandardowy" oraz że określona część nakładu pracy "wykracza poza podstawowe czynności". Taki sposób rozumienia przepisu, nie znajduje oparcia ani w jego treści, ani w ratio legis regulacji. Art. 36 ust. 1 u.p.i.s. ustanawia bowiem zasadę odpłatności za "badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego", nie różnicując tych czynności według kryterium ich rzekomej "wyjątkowości". Ustawodawca posługuje się sformułowaniem "w związku ze sprawowaniem nadzoru", a więc wskazuje na funkcjonalny związek pomiędzy czynnością a realizacją ustawowych zadań organu, nie zaś na ich hierarchiczne zróżnicowanie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, że "inne czynności" obejmują również merytoryczną analizę dokumentacji wykonywaną przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w toku postępowania uzgodnieniowego prowadzonego w trybie art. 106 k.p.a., a także sporządzenie i wydanie samego uzgodnienia. Jak wskazano w kolejnych wyrokach, m.in. wyrok NSA z dnia 3 września 2025 r., sygn. II GSK 303/25, oraz z dnia 20 sierpnia 2025 r., sygn. II GSK 375/25, czynności te – jako pozostające w bezpośrednim związku z wykonywaniem zapobiegawczego nadzoru sanitarnego – stanowią podstawę naliczenia opłaty odpowiadającej kosztom ich wykonania. Wskazany kierunek interpretacji jednoznacznie odrzuca próbę podziału czynności na "standardowe" i "ponadstandardowe", uznając takie rozróżnienie za pozbawione podstawy ustawowej. Wymaganie przez Sąd I instancji, aby organy PIS wykazywały, która część pracy "wykracza poza podstawowe czynności", stanowiło w konsekwencji niedopuszczalne wprowadzenie dodatkowych przesłanek nieznanych ustawie. Nietrafne okazało się także stanowisko Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie opłata została naliczona "za samo wydanie aktu". Z materiału sprawy wynika, że opłatą objęto czynność merytorycznej analizy dokumentacji inwestycyjnej, zakończoną wydaniem uzgodnienia w trybie art. 106 k.p.a. Czynność ta stanowiła integralny element realizacji zadań z art. 3 pkt 1a u.p.i.s. i jako taka mieści się w zakresie "innych czynności" w rozumieniu art. 36 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem NSA, przygotowanie, sporządzenie i wydanie rozstrzygnięcia końcowego wchodzi w zakres kosztów wykonania czynności merytorycznej, ponieważ jest jej nieodłącznym elementem funkcjonalnym. Wyłączenie tych nakładów z kalkulacji kosztów byłoby sprzeczne z § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 2010 nr 36 poz. 203), które wyraźnie przewidują zaliczenie do kosztów zarówno elementów bezpośrednich (m.in. czasu pracy pracowników, kosztów materiałów, podróży służbowych), jak i pośrednich (m.in. kosztów administracji, energii, eksploatacji aparatury czy transportu). Za nieuzasadniony należało również uznać pogląd Sądu I instancji, jakoby brak wykonania badań laboratoryjnych, ekspertyz, wizji lokalnych czy kontroli terenowych wyłączał możliwość pobrania opłaty. Art. 36 ust. 1 u.p.i.s. nie uzależnia odpłatności od rodzaju czynności technicznych, lecz od faktu wykonania "innej czynności" pozostającej w związku z nadzorem oraz od poniesienia kosztów jej realizacji. Orzecznictwo NSA – por. wskazane wyżej wyroki – podkreśla, że czynności o charakterze analityczno-dokumentacyjnym, potocznie określane jako "biurowe", stanowią pełnoprawny element nadzoru zapobiegawczego i mogą być objęte opłatą, jeżeli ich wykonanie zostało wykazane w sposób zgodny z zasadami rozporządzenia (§ 3–4 rozporządzenia). 6. Dla pełności wywodu należy zauważyć, że stanowisko przyjęte w niniejszej sprawie pozostaje w zgodzie z ujednoliconą obecnie linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącą stosowania art. 36 ust. 1 u.p.i.s. W dawniejszej praktyce orzeczniczej można było spotkać pogląd, zgodnie z którym odpłatność z tego przepisu odnosi się przede wszystkim do czynności "technicznych i specjalistycznych", takich jak badania laboratoryjne czy kontrole terenowe, natomiast wątpliwości budziło obejmowanie nią czynności analityczno-dokumentacyjnych podejmowanych w toku uzgodnień w trybie art. 106 k.p.a. Kierunek ten znajdował odzwierciedlenie między innymi w starszych rozstrzygnięciach, jak np. wyroku NSA z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. II OSK 1360/20, w którym Sąd wskazywał na konieczność ścisłej interpretacji pojęcia "innych czynności". Obecnie jednak, w następstwie utrwalenia poglądów wyrażonych w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2025 r. (II GSK 2260/24), z dnia 10 lipca 2025 r. (II GSK 2603/24), z dnia 3 września 2025 r. (II GSK 303/25) oraz z dnia 20 sierpnia 2025 r. (II GSK 375/25), przyjmuje się jednoznacznie, że pojęcie "innych czynności" obejmuje również czynności o charakterze analitycznym, opiniodawczym i dokumentacyjnym, w tym przygotowanie i wydanie uzgodnienia sanitarnego. Opłata, o której mowa w art. 36 ust. 1 u.p.i.s., obejmuje w takim przypadku zarówno koszty bezpośrednie, jak i pośrednie wykonania tych czynności, zgodnie z § 3–4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela tę aktualną, ugruntowaną linię orzeczniczą i przyjmuje ją za własną przy ocenie zarzutów w rozpoznawanej sprawie. 7. Stwierdzenie zasadności zarzutów poddanych wyżej ocenie było wystarczające do uznania, że istota sprawy sądowoadministracyjnej została dostatecznie wyjaśniona przez Sąd I instancji dla potrzeb uchylenia zaskarżonego wyroku oraz prawomocnego i ostatecznego oddalenia skargi. Wobec ustalonego w sprawie stanu faktycznego należało przyjąć, że organ prawidłowo wykazał zakres poniesionych kosztów w zestawieniu kalkulacyjnym, obejmującym zarówno koszty osobowe, jak i pośrednie, wynikające z obowiązującego wewnętrznego zarządzenia w sprawie ustalania wysokości opłat. Nie było więc podstaw do przyjęcia, iż kalkulacja organu miała charakter "lakoniczny" lub że obejmowała koszty "nieuzasadnione" czy "ponadstandardowe". Z uwagi na to, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, a sporna kwestia prawna znalazła pełne rozstrzygnięcie w przytoczonych argumentach, w sprawie zaktualizowały się przesłanki zastosowania art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, korzystając z kompetencji wynikającej z tego przepisu, rozpoznał skargę Gminy L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w przedmiocie opłaty za sprawowanie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego i stwierdził, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. 8. Wobec powyższego, mając na względzie prawidłowe ustalenia faktyczne i materialnoprawne organów inspekcji sanitarnych oraz brak naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i oddalił skargę Gminy L. 9. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a., a także art. 203 pkt 2 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.