II GSK 1194/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. w B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2409/17 w sprawie ze skargi A. S.A. w B. na czynność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia nazwisk ekspertów oceniających dokumentację produktu leczniczego postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2409/17 na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę A. S.A. w B. na czynność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia nazwisk ekspertów oceniających dokumentację produktu leczniczego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r. skarżąca zwróciła się do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych o ujawnienie nazwisk ekspertów powołanych do wydania opinii w procedurze zmiany kategorii dostępności produktu leczniczego. Z kolei w dniu 12 września 2017 r. złożyła, na podstawie art. 73 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) wniosek o udostępnienie akt sprawy w zakresie ocen ekspertów. Pismem z dnia [...] września 2017 r. Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w odpowiedzi na pismo z dnia 30 sierpnia 2017 r. poinformował, że nie jest możliwe udostępnienie nazwisk ekspertów ze względu na ochronę danych osobowych tych osób na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 922). Ocena dokumentacji w procedurze zmiany kategorii dostępności produktu leczniczego wykonana została przez ekspertów zewnętrznych, którzy nie są pracownikami organu, zatem autorzy opinii nie będący pracownikami Urzędu nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne. W skardze na powyższą czynność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] września 2017 r. polegającą na odmowie udostępnienia nazwisk ekspertów oceniających dokumentację produktu leczniczego skarżąca zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa formalnego, tj. art. 6, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 73 § 1, art. 74 § 2 k.p.a. a także art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 126b dyrektywy 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U.UE.L.2001.311.67); - przepisu prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez jego niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając odrzucenie skargi stwierdził na wstępie, że skarżąca wniosła skargę na czynność organu, a zatem należało dokonać oceny jej dopuszczalności poprzez przesądzenie, czy spełnia ona przesłanki zawarte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to jest ustalić, czy w sprawie chodzi o indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygający o tym, czy w konkretnej sytuacji konkretnemu podmiotowi przysługują określone uprawnienia wynikające bezpośrednio z przepisów prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Sąd I instancji stwierdził, że pismo organu z dnia [...] września 2017 r. zostało skierowane do strony w trakcie toczącego się postępowania dotyczącego zmiany danych w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, co w świetle art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2211 ze zm.) następuje w drodze decyzji Prezesa Urzędu. Zgodnie zaś z treścią art. 35 ustawy – Prawo farmaceutyczne w sprawach nieuregulowanych w ustawie w odniesieniu do dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych oraz badań klinicznych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie do wglądu akt dotyczących postępowania o zmianę danych w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego oraz sporządzenie kopii części akt, na które składały się opinie ekspertów. W odpowiedzi na wniosek skarżącej zostały udostępnione akta postępowania oraz przekazane kopie opinii ekspertów oceniających dokumentację w toczącym się postępowaniu. Organ zastosował się zatem do dyspozycji art. 73 k.p.a. Jednocześnie organ ustosunkował się do pisma skarżącej z dnia 30 sierpnia 2017 r., w którym strona potwierdziła, że zapoznała się z opiniami dotyczącymi możliwości zmiany kategorii dostępności produktu leczniczego, informując o braku podstaw do spełnienia zawartego w nim żądania o udostępnienie nazwisk ekspertów. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że pismo organu z dnia [...] września 2017 r. nie konkretyzowało żadnego stosunku administracyjnoprawnego, nie rozstrzygało o prawach czy obowiązkach strony. Czynność organu podjęta w odpowiedzi na wystąpienie strony miała charakter wyłącznie informacyjny, a nie władczy. Ponadto, w piśmie tym organ wyjaśnił, że opinie ekspertów będą brane pod uwagę w procesie wydawania decyzji, która rozstrzygnie w sposób władczy o sytuacji prawnej skarżącej. Pismo to nie było więc władczym indywidualnym aktem lub czynnością dotyczącą uprawnień i obowiązków konkretnego podmiotu wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., który podlegałby zaskarżeniu do Sądu. Dlatego skarga podlegała odrzuceniu. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania i przeprowadzenie rozprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest 134 § 1 i 2 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez akceptację błędnie wskazanego przez organ administracji stanu faktycznego w odpowiedzi na skargę oraz poprzez wskazanie takiego stanu faktycznego w uzasadnieniu postanowienia; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez odrzucenie przez Sąd I instancji skargi wobec uznania, że pismo organu administracji z [...] września 2017 r. nie stanowiło władczego indywidualnego aktu lub czynności dotyczącej uprawnień konkretnego podmiotu wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., który podlegałby zaskarżeniu do Sądu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania oraz przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny zasadności stanowiska Sądu I instancji, który – jak wynika to z zaskarżonego postanowienia – odrzucił skargę strony wniesioną na czynność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych polegającą na odmowie udostępnienia nazwisk ekspertów oceniających dokumentację produktu leczniczego z tego powodu, że wskazana czynność podjęta została w odpowiedzi na wystąpienie strony, co oznacza, że miała wyłącznie charakter informacyjny, a więc nie jest tym samym czynnością lub aktem, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i w związku z tym nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 i 2 oraz 141 § 4 p.p.s.a., a także zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i prezentowanego na jego gruncie stanowiska, z którego wynika, że zaskarżona skargą czynność organu nie jest inną czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ocena zasadności zarzutów kasacyjnych zmierzających do wykazania braku podstaw do odrzucenia skargi na wymienioną czynność, a mianowicie zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wymaga, aby w punkcie wyjścia poprzedzić ją następującym przypomnieniem, które jest konieczne z uwagi na potrzebę klaryfikacji znaczenia pojęcia "aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa". Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na niebędące decyzjami ani postanowieniami akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Zagadnienie odnoszące się do przesłanek warunkujących właściwość sądów administracyjnych w sprawach z tego rodzaju skarg stanowiło przedmiot licznych wypowiedzi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie prawa, a prezentowane na ich gruncie podejście należy uznać za ugruntowane. W jego świetle za akty lub czynności, o których mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uznaje się te, które: 1) w rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego nie są decyzją lub postanowieniem; 2) mają charakter indywidualny, co wynika z określenia ich przedmiotu, a mianowicie uprawnień lub obowiązków, których dotyczą; 3) są podejmowane na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają ich autorytatywnej konkretyzacji, lecz jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co oznacza również, że stanowią one przejaw wiedzy organu wykonującego administrację publiczną; 4) są podejmowane w zakresie administracji publicznej, charakteryzując się między innymi jednostronnością działania; 5) są podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną (B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2006, nr 2, s. 18 – 19; por. również np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1247/97, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 1999, z. 2, poz. 25.). Co przy tym istotne, akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są podejmowane poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia, co oznacza, iż odpowiadają formule nie tyle stosowania prawa, ile jego wykonywania, a więc formule wykonawczej, która – co należy podkreślić – wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2008, z. 5, poz. 51, s. 350 – 351). Uwzględniając konsekwencje wynikające z przedstawionego rozumienia pojęcia "aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa", nie sposób jest w ich świetle twierdzić, że za akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. można i należałoby uznać kwestionowaną w rozpatrywanej sprawie czynność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych polegającą na odmowie udostępnienia nazwisk ekspertów oceniających dokumentację produktu leczniczego. Czynność ta, gdy chodzi o jej istotę oraz znaczenie dla uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa, nie została bowiem podjęta w związku z realizacją dyspozycji normy prawnej kreującej już istniejący stosunek administracyjny i wynikającego z niego uprawnienia lub obowiązku, co oznacza, że ani tego uprawnieniu lub obowiązku czynność ta nie uznawała, ani też nie potwierdzała. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w tym argumencie, że skoro istota spornej w sprawie kwestii dotyczyła wynikającego z przepisu prawa uprawnienia strony wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów (art. 73 § 1 k.p.a.), w zakresie, w jakim realizacja tego uprawnienia – w związku z jasnym żądaniem strony – miała odnosić się do wglądu do akt poprzez udostępnienie ocen ekspertów oraz nazwisk ekspertów, to za uzasadniony należy uznać wniosek, że następujące w realizacji wymienionego uprawnienia uczynienie zadość żądaniu wglądu do akt sprawy poprzez ich udostępnienie we wskazanym zakresie, rzeczywiście następowałoby w wykonaniu dyspozycji normy prawnej, z której uprawnienie to wynika – a mianowicie z normy prawnej rekonstruowanej z art. 73 § 1 k.p.a. - przybierając formę czynności materialno – technicznej. Natomiast odmowa uczynienia zadość wskazanemu żądaniu – czy to w całości, czy to w części – a więc innymi słowy brak realizacji normy prawnej, z której wynika uprawnienie wglądu w akta sprawy skutkujący tym samym brakiem uznania (przyznania) wymienionego uprawnienia, z całą pewnością nie stanowi jednak, ani aktu, ani też czynności, o których stanowi w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co niezależnie od dotychczas przedstawionych uwag znajduje potwierdzenie w tym korespondującym z nimi argumencie, który wynika z art. 74 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, prawną formą działania administracji zastrzeżoną dla odmowy umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów, jest bowiem postanowienie, na które służy zażalenie. W związku z powyższym omawiany zarzut kasacyjny należało uznać za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw, a tym samym i za nieskuteczny, albowiem egzekwowanie uprawnienia strony wglądu do akt nie może być uznane za efektywne jeżeli następuje w drodze skargi na czynność organu administracji publicznej polegającą na odmowie udostępnienia nazwisk ekspertów oceniających dokumentację produktu leczniczego, która w świetle przedstawionych argumentów nie jest czynnością (ani też aktem) podlegającą kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie zaś w drodze innego przysługującego przecież stronie środka prawnego służącego egzekwowaniu działania organu w formie przewidzianej prawem. Przedstawione argumenty nie pozostają bez wpływu na ocenę zasadności zarzutów naruszenia art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszania art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., w sposób, w jaki przedstawiono to w skardze kasacyjnej. Odnosząc się do tych zarzutów, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie, z całą mocą należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Wymieniony przepis może bowiem stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy sąd administracyjny I instancji - nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy. Podkreślając, że w świetle konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. zaistnienie jednej z wymienionych sytuacji wymaga stosownego wykazania w skardze kasacyjnej wraz z uprawdopodobnieniem wpływu jej zaistnienia – jako przesłanki wnioskowania o naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. - na wynik sprawy, przede wszystkim jednak nie można tracić z pola widzenia tego, że granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia. Skoro istota spornej w rozpatrywanej sprawie kwestii odnosiła się do zagadnienia oceny dopuszczalności drogi sądowej w sprawie ze skargi na wymienioną powyżej czynność organu administracji, to nie można czynić Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. z tego powodu, że odrzucił skargę na wymienioną czynność (prawidłowo) uznając, że nie jest ona czynnością, która na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlega kognicji sądu administracyjnego W związku z tym, niekorespondujące z oczekiwaniami i stanowiskiem strony skarżącej podejście Sądu I instancji do zagadnienia oceny dopuszczalności drogi sądowej w sprawie ze skargi na wymienioną czynność organu administracji, nie może uzasadniać stanowiska o naruszeniu przez ten Sąd art. 134 § 1 p.p.s.a. podobnie, jak i nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku (postanowienia) może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (postanowienia). Funkcja uzasadnienia wyroku (postanowienia) wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego postanowienia, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia i wolne jest od wskazywanych przez stronę wad i deficytów, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. W tej mierze - co wymaga podkreślenia w kontekście podejmowanej na gruncie omawianego zarzutu kasacyjnego polemiki z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji - zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych - czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza jeszcze, że uzasadnienie orzeczenia jest wadliwe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem poprzez zarzut naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). Nie ma również podstaw, aby twierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Uwzględniając konsekwencje wynikające z zasady ustanowionej na gruncie przywołanego przepisu, nie sposób jest za uzasadnione uznać stanowisko, że jego naruszenie mogło być spowodowane tym, że Sąd I instancji odrzucił skargę strony na wymienioną powyżej czynność organu administracji uznając, że nie jest ona czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Okoliczność ta nie należy bowiem do zbioru sytuacji objętych hipotezą normy prawnej rekonstruowanej z art. 134 p.p.s.a, a skoro tak, to odrzucenia skargi na wymienioną czynność nie sposób jest wiązać z orzeczeniem na niekorzyść skarżącego, w rozumieniu § 2 art. 134 p.p.s.a. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. Zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek organu o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie zasługiwał zatem na uwzględnienie, skoro przedmiotem kontroli NSA w tej sprawie było postanowienie o odrzuceniu skargi.