II GSK 1180/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 3527/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. B. na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności lub uchylenia aktu w sprawie odwołania z funkcji prezesa sądu postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3527/24 odrzucił skargę A. B. na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2024 r., nr [...] odmawiające stwierdzenia nieważności lub uchylenia aktu odwołania A. B. z funkcji Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]. Postanowienie wydano z powołaniem się na art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.). W motywach postanowienia stwierdzono, że przedmiot zaskarżenia nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych objętej katalogiem art. 3 § 2 oraz art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu I instancji zaskarżone pismo Ministra Sprawiedliwości jest pismem o charakterze informacyjnym i nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy; nie jest decyzją orzekającą o istocie sprawy, ani też postanowieniem wydanym w kwestii incydentalnej. Nie stanowi tym samym aktu wymienionego w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z postanowieniem tym nie zgodził się A. B. wnosząc na nie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez mylne uznanie, że zaskarżone do sądu pismo Ministra Sprawiedliwości nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej (innego niż te wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), a przez to nie podlega kontroli sądów administracyjnych, bowiem władczo i jednostronnie kształtuje sytuację prawną skarżącego i dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; wywołuje skutek w postaci pozostawania w obrocie prawnym aktu Ministra Sprawiedliwości dotkniętego wadą rażącego naruszenia prawa; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483, zwanej dalej Konstytucją RP), poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia obowiązków nałożonych na organ, który powinien stać na straży praworządności i wyjaśnić stan faktyczny, a następnie załatwić sprawę mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli; działaniem Sądu I instancji skarżący został pozbawiony prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny, niezawisły sąd, choć naruszono jego konstytucyjne prawo dochodzenia na drodze sądowej naruszonych przez organ praw; 3) art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz z naruszenie interesu strony; 4) art. 47 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864, zwanego dalej Traktatem), poprzez pozbawienie skarżącego prawa do skutecznego środka prawnego oraz dostępu do bezstronnego sądu; 5) art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, zwanej dalej Konwencją), poprzez pozbawienie skarżącego prawa do rzetelnego postępowania sądowego i przyjęcie, że zaskarżona czynność jest aktem informacyjnym, podczas gdy była związana z obowiązkami skarżącego i powinna podlegać kontroli sądowoadministracyjnej, a także 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267, zwanej dalej p.u.s.a.), poprzez uchylenie się Sądu I instancji od kontroli działalności Ministra Sprawiedliwości pod względem zgodności z prawem zaskarżonej czynności. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia (błędnie nazwanego wyrokiem) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określone w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez mylne uznanie, że zaskarżone do sądu pismo Ministra Sprawiedliwości nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej (innego niż te wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), a przez to nie podlega kontroli sądów administracyjnych, bowiem władczo i jednostronnie kształtuje sytuację prawną skarżącego i dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; wywołuje skutek w postaci pozostawania w obrocie prawnym aktu Ministra Sprawiedliwości dotkniętego wadą rażącego naruszenia prawa, a także powiązany z nim zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, zwanej dalej p.u.s.a.), poprzez uchylenie się Sądu I instancji od kontroli działalności Ministra Sprawiedliwości pod względem zgodności z prawem zaskarżonej czynności. Rozpatrzenie istoty tych zarzutów wymaga ustalenia w pierwszej kolejności jaki charakter miał przedmiot skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. B.. W postanowieniu I instancji przedmiot ten nazwano "pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności lub uchylenia aktu odwołania z funkcji Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]" (sentencja) oraz "pismem informującym, że Minister Sprawiedliwości nie uwzględnił wniosku dotyczącego stwierdzenia nieważności lub uchylenia aktu odwołania z funkcji Prezesa Sądu" (s. 4 uzasadnienia). Prezes wojskowego sądu garnizonowego jest organem administracji sądowej, o jakim mowa w art. 10a pkt 2 i art. 14 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2250, zwanej dalej p.u.s.w.), właściwym w sprawach nadzoru służbowego i administracji sądowej. Piastun tej funkcji kreowany jest w trybie art. 11 § 3 i art. 11a § 3 p.u.s.w., zgodnie z którymi prezesa sądu wojskowego powołuje spośród sędziów sądów wojskowych, Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej; powołanie następuje na okres 4-letniej kadencji. Odwołanie prezesa sądu wojskowego, zgodnie z art. 11 § 6 p.u.s.w. następuje po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa (zd. pierwsze); zamiar odwołania, wraz z pisemnym uzasadnieniem, Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej przedstawia Krajowej Radzie Sądownictwa w celu uzyskania opinii, przy czym negatywna opinia jest dla Ministra Sprawiedliwości wiążąca, jeżeli uchwała w tej sprawie została podjęta większością 2/3 głosów (zd. drugie). W ślad za funkcją prezesa wojskowego sądu garnizonowego idzie wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe prezesa sądu wojskowego, co wymaga zaopiniowania przez kolegium sądu, zgodnie z art. 13 § 1 pkt 2 p.u.s.w. Zajmowanie stanowiska służbowego w Siłach Zbrojnych RP – prezesa garnizonowego sądu wojskowego wiąże się z korzystaniem z uprawnień organu wojskowego, jakim jest dowódca jednostki wojskowej, zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. – o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2025 r., poz. 825, zwanej dalej u.o.o.). Prezes garnizonowego sądu wojskowego legitymuje się zatem z jednej strony aktem powołania do pełnienia funkcji państwowej (aktem Ministra Sprawiedliwości), a z drugiej – rozkazem personalnym (decyzją administracyjną) o wyznaczeniu na stanowisko służbowe żołnierza zawodowego – stanowisko prezesa garnizonowego sądu wojskowego (art. 2 pkt 3 w zw. z art. 122 ust. 3 pkt 3 u.o.o.). Nie ulega kwestii, że podanie skierowane przez A. B. do Ministra Sprawiedliwości kwestionowało (domagając się stwierdzenia nieważności lub uchylenia) wyłącznie ten pierwszy akt, a więc akt powołania do pełnienia funkcji Prezesa Garnizonowego Sądu Wojskowego w [...]. Akt powołania do pełnienia funkcji prezesa garnizonowego sądu wojskowego, podobnie jak akt o przeciwstawnym wektorze (akt odwołania) jest powołaniem (odwołaniem) o charakterze organizacyjnym. Jak przyjmuje się w doktrynie, ta odmiana powołania jest wyłącznie ustrojowym aktem obrazującym przeniesienie w ramach instytucji inwestytury części władztwa państwowego, jakim dysponuje organ powołujący na piastuna funkcji (zob. J. Stelina, Stosunki pracy osób pełniących funkcje organów państwa, Warszawa 2016, s. 162). Nie nawiązuje (nie rozwiązuje) ani odrębnego stosunku pracy, ani nawet administracyjnego stosunku służbowego. Akty tego rodzaju nie mają waloru decyzji administracyjnej; są aktami wynikającymi z nadrzędności organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej w rozumieniu art. 5 pkt 1 p.p.s.a. (ministrem i prezesem sądu), gdzie bezwarunkowo wyłączono kontrolę sądowoadministracyjną. Nadto są aktami powołania, o jakich mowa w art. 5 pkt 3 p.p.s.a., w których ustawodawca dopuścił kontrolę sądowoadministracyjną wyłącznie wówczas, gdy "obowiązek powołania wynika z przepisów prawa" (por. K. Kaszubowski, Skarga na odmowę powołania do pełnienia funkcji – przyczynek do dyskusji o granicach sądowej kontroli administracji publicznej, Gdańskie Studia Prawnicze 2017, t. XXXVIII, s. 672). Relacja z przepisów ustrojowych dotyczących prezesa garnizonowego sądu wojskowego wskazuje, że legitymacja do obejmowania tej funkcji nie ma charakteru roszczeniowego; nie jest tworzona przez przepis prawa z racji zajścia określonych zdarzeń (np. spełnienia wymagań kwalifikacyjnych). Przeciwnie, opiera się na władztwie dyskrecjonalnym współdziałających Ministrów: Sprawiedliwości i Obrony Narodowej. Zatem akt odwołania (akt stwierdzający ustanie podstaw powołania), jak i akty ingerujące w jego treść (w drodze zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności), muszą dzielić los aktu pierwotnego, tzn. aktu powołania określonego w art. 5 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie zakwalifikował przedmiot skargi, stwierdzając, że było nim pismo informujące o braku podstaw do stwierdzenia nieważności lub uchylenia wydanego wcześniej aktu odwołania z funkcji objętej na podstawie powołania. Przeciwnie, Minister Sprawiedliwości wydał akt w sferze kompetencji ustrojowej obejmującej legitymację do wydawania aktów powołania (w tym odwoływania z funkcji oraz zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności wcześniej wydanych aktów w tym przedmiocie). Minister Sprawiedliwości w dniu [...] sierpnia 2024 r. podjął zatem wobec skarżącego akt odmawiający wzruszenia aktu odwołania organizacyjnego, a następnie stosownym zawiadomieniem, powiadomił pismem Dyrektora Departamentu Kadr i Organizacji Sądów Powszechnych i Wojskowych, adresata o swoim rozstrzygnięciu. W piśmie z dnia [...] lipca 2024 r. stwierdzono jednoznacznie, że "Minister Sprawiedliwości nie uwzględnił wniosku dotyczącego stwierdzenia nieważności lub uchylenia aktu Ministra Sprawiedliwości [...] dotyczącego odwołania z pełnienia funkcji prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]". Pomimo błędnego w tym zakresie uzasadnienia Sądu I instancji, trafny jednak okazał się pogląd, iż na akty wydawane w płaszczyźnie powołań organizacyjnych skarga sądowa nie przysługuje; na tle badanej sprawy bowiem żaden przepis prawa nie przewiduje zwolnienia z zakazu określonego w art. 5 pkt 3 p.p.s.a., tzn. nie tworzy "obowiązku powołania", a więc prawa do piastowania funkcji prezesa sądu po spełnieniu określonych warunków. Pomimo zatem częściowo błędnego uzasadnienia, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu w rozumieniu art. 184 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Naturalnie przyjęty tu stan faktyczny nie wyklucza przypadku, w którym przedmiotem skargi staje się nie akt (powołania, odwołania, odmowy wzruszenia powołania lub odwołania) ale samo pismo (zawiadomienie, czynność materialno-techniczna) aparatu organu o wydaniu takiego aktu; w takich okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już o niedopuszczalności skargi na czynność powiadamiającą o odwołaniu z funkcji prezesa sądu powszechnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2025 r., II GSK 688/25, CBOSA). W zakresie ochrony praw osoby (żołnierza, sędziego sądu wojskowego) powołanej do pełnienia funkcji na stanowisku prezesa garnizonowego sądu wojskowego instrumenty ochrony przewidziano wyłącznie w art. 122 ust. 2 a contrario u.o.o. Przepis ten zawiera enumeratywną listę spraw kończących się decyzją – rozkazem personalnym, w których żołnierzowi nie przysługuje odwołanie do organu wyższego stopnia. Skoro wśród tego wyliczenia brak jest sprawy kończącej się decyzją zwalniającą ze stanowiska służbowego objętego wskutek wyznaczenia (co stanowi jurysdykcyjne następstwo odwołania z funkcji), to wszystkie instrumenty ochrony przewidziane w k.p.a. mogły być przez skarżącego uruchamiane w celu skontrolowania legalności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze stanowiska służbowego prezesa garnizonowego sądu wojskowego, o jakim mowa w art. 13 § 1 pkt 2 p.u.s.w. Taka konstrukcja powoduje, że w sprawach ze stosunku służbowego żołnierza zawodowego (sędziego sądu wojskowego o wyznaczonym stanowisku służbowym prezesa sądu) nie działa ograniczenie w korzystaniu z administracyjnego toku instancji, o jakim mowa w art. 3 § 3 pkt 2 k.p.a., bowiem końcowa część tej regulacji wprost powiada "o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej". W sprawach w przedmiocie powołania, odwołania z funkcji prezesa garnizonowego sądu wojskowego oraz wzruszania tych aktów ustawodawca wyłączył tak administracyjny tok instancji, jak i sądową kontrolę aktu. Ograniczył się tylko do zapewnienia gwarancji praworządności działania organów w płaszczyźnie stanowiska służbowego, które ukształtował akt powołania (odwołania, zmiany, uchylenia lub stwierdzenia ich nieważności) dopuszczając zaskarżanie decyzji – rozkazów personalnych w sprawach stanowiska prezesa sądu w trybie k.p.a. (art. 122 ust. 2 u.o.o. w zw. z art. art. § 3 pkt 2 in fine k.p.a.) przy równoczesnym braku kontroli sądowej, co wynika już z art. 122 ust. 3 pkt 3 u.o.o., gdzie wyłączono skargę na decyzje w przedmiocie wyznaczenia i zwolnienia ze stanowiska (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 3/06, ONSAiWSA 2006, Nr 3, poz. 69). Ustawodawca zresztą w wyjątkowo konsekwentny sposób ugruntował regulacje o sferze wewnętrznej Sił Zbrojnych w sprawach personalnych bowiem skarga na decyzje w sprawach wyznaczania i zwalniania ze stanowisk służbowych prezesów sądów wojskowych była również wyłączona pod rządami art. 8 ust. 2 pkt 1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1414), na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 maja 2010 r., I OSK 1106/09 (CBOSA). Nie doszło tym samym w sprawie do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sprawa objęta skargą nie należała bowiem do właściwości sądów administracyjnych, a przedmiot skargi nie spełniał wymagań aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd I instancji nie uchylił się zatem od wykonywania swojej funkcji kontrolnej; nie naruszył ar. 1 § 2 p.u.s.a. Nieusprawiedliwiony okazał się również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483, zwanej dalej Konstytucją RP), poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia obowiązków nałożonych na organ, który powinien stać na straży praworządności i wyjaśnić stan faktyczny, a następnie załatwić sprawę mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli; działaniem Sądu I instancji skarżący został pozbawiony prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny niezawisły sąd, choć naruszono jego konstytucyjne prawo dochodzenia na drodze sądowej naruszonych przez organ praw. Ustawodawca korzysta z pewnego zakresu swobody co do określenia kategorii sprawy rozstrzyganej przed organem władzy publicznej (prawodawczej, wykonawczej lub sądowniczej). Nie jest tak, że w każdej ze spraw przekazanych administracji publicznej obowiązany jest zapewnić prawo do sądowej kontroli legalności. Przeciwnie, funkcjonuje cały katalog spraw, w których legalność działania administracji nie podlega kontroli sądów administracyjnych, tzn. albo sprawa pozostaje zastrzeżona do wyłącznej właściwości organów, albo też podlega konwertacji w proces cywilny, w związku z przejęciem sprawy administracyjnej do końcowego rozpatrzenia przez sąd powszechny. W zakresie prawa do sądu określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i prawa sądowego dochodzenia praw z art. 77 ust. 2 Konstytucji, nie mieści się żądanie wyroku w każdej sprawie z zakresu administracji publicznej. Konieczność płynnej współpracy organów państwa (piastunów stanowisk), wymagane zaufanie przełożonego do podwładnego, to tylko niektóre z racji, jakie mogą przemawiać za ulokowaniem pewnej partii spraw w sferze wewnętrznej działania administracji, wyłączonej spod kontroli sądu. Z mocy wyraźnego ustanowienia prawodawczego kryterium sprawnego zawiadywania sprawami państwa może się stać bardziej doniosłe niż kryterium legalizmu. Nie naruszono też art. 6 ust. 1 Konwencji, skoro przepis ten odnosi się wyłącznie do zapewnienia rozpatrzenia sprawy przez sąd w zakresie praw i obowiązków cywilnych oraz w zakresie oskarżenia w sprawie karnej. Badana sprawa do żadnej z tych kategorii nie należała. Zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP nie został w jakikolwiek sposób w skardze kasacyjnej uzasadniony. Regulacja ta obejmuje zasadę proporcjonalności, ale w granicach tego zarzutu skarżący nie podjął próby wykazania, gdzie upatruje w zaskarżonym postanowieniu naruszenia tej zasady. Zarzutu tego Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł więc nie tylko uwzględnić, ale nawet ocenić. W sprawie nie uległy też naruszeniu przepisy art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz z naruszeniem interesu strony. Jak już wykazano, sprawa mieściła się w granicach wyłączenia określonego w art. 3 § 3 pkt 2 k.p.a., a więc regulacje całego Kodeksu nie znajdowały do niej zastosowania. Skoro więc nie podlegały zastosowaniu, Sąd I instancji nie mógł ich również naruszyć w stopniu określonym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Z kolei art. 47 Traktatu obejmuje zakresem przedmiotowym wyłącznie wymóg popierania wymiany młodych pracowników. Już sam zatem zakres normowania wyłączył go z podstawy prawnej kwestionowanego postanowienia Sądu I instancji. Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.