II GSK 1163/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 303/13 w sprawie ze skargi A. G. na uchwałę Rady Powiatu w B. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały Rady Powiatu w B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie wieloletniej prognozy finansowej dla powiatu buskiego postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 303/13, odrzucił skargę A.G. na uchwałę Rady Powiatu w B. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały Rady Powiatu w B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie wieloletniej prognozy finansowej dla powiatu buskiego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z dnia 15 listopada 2013 r. A.G. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wpis nie został uiszczony w wyznaczonym terminie, dlatego istniała podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.). A.G. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zaskarżając je w całości i zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki odrzucenia skargi z uwagi na niedopuszczalność przyjęcia przedmiotowej skargi do rozpoznania; 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 3 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż niedopuszczalnym jest rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 3 p.p.s.a.; 3) nieważność postępowania poprzez pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw z uwagi na okoliczność, iż zaskarżone postanowienie wskazuje jednoznacznie, iż niemożliwym jest nadanie dalszego biegu skardze, której treść uzasadnia konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na rażące naruszenie prawa skarżącego; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności przypomnienia wymaga, że stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Postanowienie o odrzuceniu skargi, bez względu na powód jej odrzucenia, kończy postępowanie w sprawie i dlatego w oparciu o art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną od takiego postanowienia na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z powołanej regulacji wynika, że to strona ma obowiązek przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie podnosząc naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub też naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej winien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego, wskazując na czym polega ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, zaś przy powołaniu podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazać naruszone przepisy postępowania i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. W sytuacji, gdy przeciwko wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono skargę kasacyjną, w której oprócz innych zarzutów zgłoszony został zarzut nieważności, powinnością Sądu jest odniesienie się w pierwszej kolejności do tego najdalej idącego zarzutu. Jego uwzględnienie uczyniłoby bowiem bezprzedmiotowym rozpatrywanie pozostałych, sformułowanych w skardze zarzutów. Wnoszący skargę kasacyjną upatruje nieważności postępowania poprzez pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw z uwagi na okoliczność, iż zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wskazuje jednoznacznie, iż niemożliwym jest nadanie dalszego biegu skardze, której treść uzasadnia konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na rażące naruszenie prawa skarżącego. Zarzut sformułowany w ten sposób został błędnie postawiony, gdyż odnosi się de facto do postępowania administracyjnego, a nie do postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Tymczasem przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego zostały enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie odnoszą się do wadliwości postępowania administracyjnego. Ponadto należy zauważyć, że Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu nie wypowiadał się w ogóle w przedmiocie zasadności zaskarżonej uchwały, odrzucił skargę z uwagi na nieuiszczenie wpisu. Przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji było zatem nieuiszczenie wpisu przez skarżącego. W postanowieniu z dnia 11 grudnia 2013 r. WSA uznał, że zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Należy więc przyjąć, że postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu. W skardze kasacyjnej poza zarzutem nieważności postępowania zostały podniesione zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., art. 3 p.p.s.a. oraz art. 227 k.p.a. Wymienione przepisy w ogóle nie były stosowane przez Sąd pierwszej instancji i nie miały one w sprawie zastosowania procesowego, ponieważ zaskarżone postanowienie było wydane na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Z kolei odnośnie zarzutu naruszenia art. 227 k.p.a. należy wskazać, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 3 p.p.s.a. należy wskazać, że przepis ten składa się z kilku jednostek redakcyjnych, natomiast skarga kasacyjna powinna zawierać zarzut jasno z wykazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, w ramach zarzutów kasacyjnych. Dlatego brak sprecyzowania której normy z art. 3 p.p.s.a., uniemożliwia odniesienie się do tak postawionego zarzutu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej w ogóle nie nawiązują do przyjętej przez Sąd pierwszej instancji podstawy odrzucenia skargi, a w konsekwencji nie są one trafne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.