II GSK 1157/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Łukasz Gaweł po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. Sp. z o.o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 1299/22 w sprawie ze skargi N.Sp. z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 5 kwietnia 2022 r. nr BOL.610.10.2022 w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od N. Sp. z o.o. w M. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 października 2022r., sygn. akt V SA/Wa 1299/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U.2026.143 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę N. Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej też: "GIJHARS", "organ") z 5 kwietnia 2022r., nr BOL.610.10.2022 utrzymującą w mocy decyzję Kujawsko- Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: "JHARS", "organ I instancji") z 10 grudnia 2021r., nr 188/2021 zakazującą wprowadzenia do obrotu w Sklepie (...),(...) , artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego poprzez nieprawidłowe oznakowanie występującego pod nazwą: B (...) z kleikiem ryżowym powyżej 1. roku życia - Mleko modyfikowane wzbogacone w witaminy i składniki mineralne a’350 g, producent: N (...)Sp. z o.o. w Warszawie, z datą minimalnej trwałości "najlepiej spożyć przed: 01.05.2022, nr partii: L:1012211607, wielkość partii zastanej: 5 szt. a’350 g, wartość partii zastanej 82,45 zł, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji uchylenie decyzji GIJHARS, decyzji WIJHARS i umorzenie postępowania, a z ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia wniosku powyżej uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 4 ustawy z 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2021r., poz. 630, dalej: "u.j.h") w zw. z art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h., art. 2 ust. 2 n) - o), art. 7, art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004. Dz. Urz. UE L 304/18 z 22 listopada 2011r., dalej: "rozporządzenie (UE) 1169/2011") oraz art. 78 ust. 2 w zw. z Załącznikiem VII częścią III rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z 17 grudnia 2013r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79. (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007, Dz.Urz. UEL 347/647 z 20 grudnia 2013r., dalej: "rozporządzenie (UE)1308/2013") poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że Produkt nie mógł być wprowadzony do obrotu pod nazwą "mleko modyfikowane", podczas gdy nazwa ta jest nazwą zwyczajową tego rodzaju artykułów rolno-spożywczych co Produkt i istnieje prawny obowiązek używania jej; 2) art. 4 u.j.h. w zw. z art. 3 pkt 5 i 10, art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h., art. 7 rozporządzenia (UE) 1169/2011, art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 rozporządzenia (UE) nr 178/2002 oraz art. 78 ust. 2 w zw. z Załącznikiem VII częścią III rozporządzenia (UE) 1308/2013 poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że Produkt wprowadzony do obrotu pod nazwą zawierającą zwrot "mleko modyfikowane" stanowi artykuł rolno-pożywczy zafałszowany, podczas gdy w odniesieniu do Produktu nie występuje niezgodność składu z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych ani nie dokonano jego zmiany, w tym dotyczącej oznakowania, mającej na celu ukrycie rzeczywistego składu lub innych właściwości ani wprowadzanie Produktu na rynek pod nazwą "mleko modyfikowane" nie jest związane oraz nie prowadzi do naruszenia interesów konsumentów finalnych, w tym zwłaszcza - nie prowadzi do naruszenia interesów konsumentów finalnych w sposób istotny. W przypadku nieuwzględnienia zarzutu wskazanego w pkt 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 3) z art. 30b u.j.h. w zw. z art. 17 ust. 2 akapit 3 rozporządzenia (UE) 178/2002, art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h. w zw. z art. 3 pkt 5 u.j.h., art. 7 rozporządzenia (UE) 1169/2011, art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 rozporządzenia (UE) nr 178/2002 oraz art. 78 ust. 2 w zw. z Załącznikiem VII częścią III rozporządzenia (UE) 1308/2013, art. 138 ust. 1 w zw. z art. 139 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/625 z 15 marca 2017r., w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58AWE, 1999/74/WE, 2007/43WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004. dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych), Dz.Urz. UE L 95/1 z 7 kwietnia 2017r., dalej: "(UE) 2017/625"), poprzez jego niezastosowanie i wybór nieproporcjonalnie dolegliwego środka wobec skarżącej, podczas gdy możliwe było osiągnięcie przewidzianych prawem celów przy wykorzystaniu środka mniej dolegliwego; 4) art. 17 ust. 5 w związku z pkt 1 Części A. Załącznika VI rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie oraz przyjęcie, że nie miało miejsca zawarcie w nazwie środka spożywczego danych szczegółowych dotyczących warunków fizycznych środka spożywczego lub szczególnego przetwarzania, jakiemu został on poddany, podczas gdy informacja ta została zawarta w oznakowaniu produktu i z tej przyczyny jej pominięcie w nazwie nie może wprowadzić nabywcy w błąd; 5) art. 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 1169/2011 w zw. z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, dalej :"(WE) 1924/2006") poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie oraz przyjęcie, że podanie dodatkowych informacji względem informacji o wartości odżywczej poprzez użycie sformułowania "Inne" nie stanowi dostatecznego wyodrębnienia. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie Spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. NSA zaznacza na wstępie, że podtrzymuje stanowisko zajęte w sprawach ze skarg kasacyjnych dotyczących tożsamych zagadnień prawnych dotyczących oznakowania preparatów do żywienia małych dzieci - w tym wyroków z 7 maja 2026r.,sygn. akt II GSK 870/23, II GSK 986/23, II GSK 1005/23, II GSK 1006/23 oraz wyrokach z 14 maja 2026r., sygn. akt II GSK 1021/23, II GSK 1067/23, II GSK 1082/23, II GSK 1086/23 - i w zakresie, w jakim niniejsza sprawa pokrywa się z tamtymi, ogranicza się do potwierdzenia i uzupełnienia wcześniejszej argumentacji. Niezasadny okazał się główny zarzut naruszenia prawa materialnego, polegający na przyjęciu, że produkt nie mógł być wprowadzony do obrotu pod nazwą "mleko modyfikowane", podczas gdy - według Spółki - nazwa ta jest nazwą zwyczajową tego rodzaju artykułów i istnieje prawny obowiązek jej używania (zarzut naruszenia art. 4 u.j.h. w zw. z art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h., art. 2 ust. 2 lit. n-o, art. 7, art. 17 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011 oraz art. 78 ust. 2 w zw. z załącznikiem VII częścią III rozporządzenia 1308/2013). Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011 nazwy środków spożywczych ustala się w określonej kolejności: w pierwszej kolejności nadaje się "nazwę przewidzianą w przepisach", dopiero w razie jej braku – "nazwę zwyczajową", a gdy i ta nie istnieje lub nie jest stosowana – "nazwę opisową". Tymczasem Spółka zdaje się nie dostrzegać, że zasadnicza część kwestionowanej nazwy - słowo "mleko" - jest terminem określonym w przepisach unijnych, konkretnie w rozporządzeniu 1308/2013 (art. 2 ust. 2 lit. n rozporządzenia 1169/2011). Skoro producent nie wykazał spełnienia warunków, które uprawniałyby do posłużenia się tym terminem, użycie nazwy "mleko modyfikowane" stanowi naruszenie obowiązku rzetelnego informowania konsumenta co do charakteru i właściwości środka spożywczego (art. 7 ust. 1 lit. a i ust. 2 rozporządzenia 1169/2011). Wobec tego, że słowo "mleko" jest nazwą regulowaną na poziomie prawa unijnego, bezprzedmiotowe jest rozważanie, czy jego połączenie z przydawką "modyfikowane" mogłoby stanowić nazwę zwyczajową - tym bardziej, że Spółka nie wykazała, aby taka złożona nazwa była akceptowana przez konsumentów w Polsce jako nazwa środka spożywczego niewymagająca dalszego wyjaśnienia w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. o rozporządzenia 1169/2011. Co do dopuszczalności użycia nazwy "mleko" zastrzeżonej dla mleka i przetworów mlecznych (art. 78 ust. 1 lit. c w zw. z ust. 2 oraz załącznikiem VII częścią III rozporządzenia 1308/2013), NSA - podtrzymując wcześniejsze, przywoływane orzecznictwo stwierdza, że sporny produkt nie mógł zostać oznaczony nazwą "mleko" ani nazwami przetworów mlecznych na podstawie pkt 3 cz. III załącznika VII rozporządzenia 1308/2013. Połączenie słowa "mleko" ze słowem "modyfikowane" nie wskazuje bowiem na "przetwór złożony" w rozumieniu tego przepisu, w którym żadna część nie zastępuje ani nie ma zastępować żadnego składnika mleka, a mleko lub produkt mleczny stanowią część zasadniczą. Skoro z charakterystyki spornego produktu wynika, że w procesie jego wytwarzania zmieniono ilościowy i jakościowy skład mleka naturalnego - w tym skład związków cukrowych i tłuszczowych, a do składu włączono oleje roślinne (palmowy, rzepakowy, słonecznikowy i kokosowy) - warunek braku zastępowalności składników mleka nie został spełniony. NSA podtrzymuje ponadto stanowisko, że warunki z pkt 5 akapit 2 i pkt 6 akapit 2 cz. III załącznika VII do rozporządzenia 1308/2013 nie zostały w odniesieniu do spornego produktu spełnione. W szczególności - co WSA trafnie uwypuklił w niniejszej sprawie - akapit 2 pkt 6 cz. III załącznika VII dopuszcza użycie nazwy "mleko" jedynie do opisania podstawowych surowców danego produktu lub wymienienia jego składników. Użycie nazwy "mleko modyfikowane" w samej nazwie produktu, a także określenia "mleko" w opisie liczby porcji możliwych do przygotowania z opakowania oraz w opisie wartości odżywczej ("wartość odżywcza 100 ml gotowego do spożycia mleka") wykracza poza te dopuszczalne konteksty. Żaden z tych przypadków nie służy ani wymienieniu składników, ani opisaniu podstawowych surowców. W celu uzupełnienia powyższych wniosków należy wskazać na dwa dodatkowe aspekty - tożsame z tymi, na które zwrócono uwagę np. w wyroku z 14 maja 2026r., sygn. akt II GSK 1021/23. Po pierwsze: sporny produkt jako preparat do żywienia małych dzieci jest napojem na bazie mleka, który nie wchodzi w zakres rozporządzenia 609/2013. Komisja Europejska, wykonując obowiązek z art. 12 tego rozporządzenia, w sprawozdaniu z dnia 31 marca 2016 r. (COM/2016/0169 final) nie stwierdziła potrzeby przyjęcia szczególnych przepisów dotyczących tego rodzaju produktów. Oznacza to, że od dnia 20 lipca 2016 r. produkty takie podlegają przepisom horyzontalnym, w tym rozporządzeniu 1169/2011. Niezależnie od powyższego, sporny produkt nie może też wprowadzać konsumentów w błąd co do nomenklatury stosowanej w odniesieniu do preparatów do żywienia niemowląt i małych dzieci (zob. rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/127). Po drugie: przy ocenie dopuszczalności oznaczania produktów na bazie mleka jako "mleka modyfikowanego" należy uwzględnić, że prawo unijne wyodrębnia kategorię "mleka spożywczego" (cz. IV załącznika VII do rozporządzenia 1308/2013), w ramach której dopuszczalne są ściśle określone modyfikacje składu mleka wymienione w pkt 2 cz. IV. Co istotne, dopuszczalne "modyfikacje składu mleka" wymagają stosownego oznakowania na opakowaniu - co wskazuje, że samo pojęcie "modyfikacji mleka" zostało poddane regulacji prawa unijnego i nie może być używane dowolnie przy znakowaniu produktów mleczarskich. Oceniając zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 3 pkt 10 u.j.h. (zarzut naruszenia art. 4 u.j.h. w zw. z art. 3 pkt 5 i 10, art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h., art. 7 rozporządzenia 1169/2011, art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 rozporządzenia 178/2002 oraz art. 78 ust. 2 w zw. z załącznikiem VII częścią III rozporządzenia 1308/2013), Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wykładnia art. 3 pkt 10 u.j.h. zaakceptowana przez organy i WSA jest prawidłowa. Spółka podnosi, że w odniesieniu do kontrolowanego produktu nie doszło do niezgodności składu z przepisami, zmiany oznakowania w celu ukrycia rzeczywistego składu, ani do istotnego naruszenia interesów konsumentów finalnych. Stanowisko to jest błędne. Zgodnie z art. 3 pkt 10 lit. b u.j.h. artykułem zafałszowanym jest produkt, w którym w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej. Już samo wypełnienie się tej przesłanki - co miało miejsce w niniejszej sprawie - ustawodawca traktuje jako istotne naruszenie interesów konsumentów finalnych, bez potrzeby odrębnego dowodzenia tej kwestii przez organ. Trafnie wskazał na to WSA: z samej konstrukcji art. 3 pkt 10 u.j.h. wynika, że zaistnienie którejkolwiek z przesłanek z lit. a-c implikuje istotność naruszenia interesów konsumentów - organ nie musi tego wykazywać oddzielnie. Powszechność stosowania określonej nazwy na rynku nie zmienia tej oceny. Jak wskazał NSA wielokrotnie, o zafałszowaniu produktu żywnościowego decyduje obiektywny stan rzeczy, niezależnie od tego, czy producent działał umyślnie (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2017r., sygn. akt II GSK 1859/15). Fakt, że inne podmioty stosują podobne - również niezgodne z prawem - oznakowanie, nie stanowi usprawiedliwienia. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 30b u.j.h. w zw. z art. 17 ust. 2 akapit 3 rozporządzenia nr 178/2002, art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h. w zw. z art. 3 pkt 5 u.j.h., art. 7 rozporządzenia 1169/2011, art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 rozporządzenia nr 178/2002 oraz art. 78 ust. 2 w zw. z załącznikiem VII częścią III rozporządzenia 1308/2013, a także art. 138 ust. 1 w zw. z art. 139 ust. 1 rozporządzenia 2017/625 - przez "niezastosowanie i wybór nieproporcjonalnie dolegliwego środka, podczas gdy możliwe było osiągnięcie przewidzianych prawem celów przy wykorzystaniu środka mniej dolegliwego". Art. 139 ust. 1 rozporządzenia 2017/625 jest adresowany do prawodawcy krajowego, a nie do organów stosujących prawo, i nie mógł stanowić podstawy ich działania. Z kolei opis sposobu naruszenia art. 138 ust. 1 rozporządzenia 2017/625 jest nieadekwatny do treści tego przepisu, który nakłada na właściwe organy ogólny obowiązek podjęcia odpowiednich działań w razie stwierdzenia niezgodności - obejmujący ustalenie jej przyczyn i zakresu, a następnie zapewnienie podjęcia przez podmiot działań naprawczych i zapobieżenie dalszym naruszeniom. Spółka nie wykazała, w jaki sposób organy naruszyły te obowiązki. Co do art. 30b u.j.h. - przepis ten stanowi, że w razie stwierdzenia nieprawidłowości w kontroli, właściwy inspektor przekazuje pisemnie jednostce kontrolowanej zalecenia pokontrolne i wzywa ją do usunięcia nieprawidłowości w wyznaczonym terminie. Spółka nie wykazała, w jaki sposób przepis ten został naruszony przez organy w fazie jego stosowania, ograniczając się do twierdzenia, że zastosowanie tego trybu byłoby wystarczające do osiągnięcia celów kontroli. Tymczasem właściwe organy odpowiadają za skuteczne zapewnienie zgodności z przepisami wymienionymi w art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2017/625, a wybór środka należy do ich swobodnej oceny - tym bardziej, że prawo unijne nie określa zamkniętego katalogu dostępnych środków (art. 138 ust. 2 rozporządzenia 2017/625). NSA odnotowuje ponadto, że decyzja wydana na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h. podlega z mocy ustawy natychmiastowemu wykonaniu (art. 29 ust. 3 u.j.h.) - zatem nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności wynikało wprost z przepisu prawa, a nie z uznaniowej decyzji organu. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 17 ust. 5 w zw. z pkt 1 części A załącznika VI do rozporządzenia 1169/2011 przez przyjęcie, że nie miało miejsca zawarcie w nazwie środka spożywczego danych szczegółowych dotyczących warunków fizycznych środka spożywczego lub szczególnego przetwarzania, jakiemu został on poddany - podczas gdy Spółka twierdzi, że informacja ta została zawarta w oznakowaniu produktu i z tej przyczyny jej pominięcie w nazwie nie może wprowadzić nabywcy w błąd. Przepis jest jednoznaczny: dane szczegółowe dotyczące warunków fizycznych środka spożywczego (takie jak "w proszku") muszą być zawarte w samej nazwie lub jej towarzyszyć, we wszystkich przypadkach, gdy pominięcie takiej informacji mogłoby wprowadzić nabywcę w błąd. Nie jest wystarczające, że informacja ta pojawia się gdziekolwiek na opakowaniu - wymóg jej zawarcia w nazwie ma zapewnić konsumentowi dostęp do tej informacji bez potrzeby poszukiwania jej w innych miejscach etykiety. Produkt proszkowaty może być mylony z produktem ciekłym lub gotowym do spożycia - brak oznaczenia "w proszku" w nazwie stwarza realne ryzyko błędu. Zarzut jest więc niezasadny. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1169/2011 w zw. z art. 7 rozporządzenia 1924/2006 przez przyjęcie, że podanie dodatkowych informacji w tabeli wartości odżywczej z użyciem oznaczenia "inne" nie stanowi ich dostatecznego wyodrębnienia. Art. 30 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011 określa obligatoryjną zawartość informacji o wartości odżywczej: wartość energetyczna oraz ilość tłuszczu, kwasów tłuszczowych nasyconych, węglowodanów, cukrów, białka i soli. Art. 30 ust. 2 przewiduje możliwość uzupełnienia tej informacji o ściśle określone dodatkowe składniki. Katalog ten jest zamknięty - inne składniki, jak GOS/FOS (galaktooligosacharydy/fruktooligosacharydy) czy kwas alfa-linolenowy (ALA), nie mogą być zamieszczane w tabeli wartości odżywczej, nawet jeśli poprzedzone są słowem "inne". Dopuszczalne jest natomiast ich umieszczenie w tym samym polu widzenia co tabela, ale poza jej obrębem - wydzielone graficznie. Zamieszczenie danych o dodatkowych składnikach wewnątrz tabeli wartości odżywczej niezależnie od użytego oznaczenia "inne" - tworzy u konsumenta ryzyko błędnego przekonania, że składniki te wchodzą w skład obowiązkowej informacji o wartości odżywczej i stanowią o właściwościach odżywczych produktu. Takie etykietowanie może prowadzić do bezpośredniego wprowadzenia nabywcy w błąd co do właściwości środka spożywczego. Przy ocenie stosowności informacji zawartych na produkcie należy posługiwać się modelem przeciętnego konsumenta, który nie jest specjalistą w zakresie prawa żywnościowego i na ogół nie jest w stanie samodzielnie korygować błędnych danych ani dokonywać ich selekcji (zob. wyroki NSA z: 3 lutego 2023r., sygn. akt II GSK 1320/19; 6 czerwca 2023r., sygn. akt II GSK 415/20). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - oddalił skargę kasacyjną i zasądził od Spółki na rzecz organu kwotę 360 (trzystu sześćdziesięciu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.