II GSK 1157/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Przedsiębiorstwa Wielobranżowego I. Sp. z o.o. w M. zawartego w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 16 grudnia 2016 r.; sygn. akt III SA/Wr 944/16 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego I. Sp. z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r.; nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Wyrokiem z 16 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Przedsiębiorstwa Wielobranżowego I.Sp. z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku I. Sp. z o.o. wniosła, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: ppsa) o wstrzymanie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 ppsa, tj. gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wstrzymania mogą być jednak wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (v. postanowienie NSA z 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 665/09; z 24 marca 2014 r., sygn. akt II FZ 1578/13). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (v. postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12). Co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 lutego 2008 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I FSK 431/07, (dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w żadnym przypadku nie mogą podlegać wykonaniu akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład umorzenie odsetek lub rozłożenie na raty zaległości podatkowych, te bowiem niczego nie zmieniają w zakresie praw lub obowiązków strony. Ponadto wypada zauważyć, że decyzja odmowna nie ma przymiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny podziela i w pełni zgadza się z powyższymi poglądami, podkreślając, że omawiana decyzja, o której wstrzymanie wniosła skarżąca, nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej, nie może być egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym. Ze względu na swój charakter, nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Podkreślenia przy tym wymaga, że strona składała już wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - zawarty w skardze na powyższą decyzję do Sądu I instancji - który nie został uwzględniony z uwagi na brak atrybutu wykonalności. W takim wypadku, w niniejszej sprawie, nie zachodzą okoliczności z art. 61 § 4 ppsa. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.