II GSK 1123/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 354/16 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 354/16 oddalił skargę K. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W toku postępowania zainicjowanego skargą strony nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. K. S. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek, strona podniosła, że brak wstrzymania wykonania decyzji może wyrządzić jej i jej rodzinie znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca podniosła, że wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej w kwocie 24.000 zł wpłynie na pogorszenie się sytuacji majątkowej jej i jej bliskich, bowiem może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, stanowiącej jej jedyne źródło dochodów oraz źródło utrzymania rodziny. Skarżąca podkreśliła przy tym, że odwrócenie skutków ewentualnej egzekucji może w przyszłości okazać się niemożliwe, a co najmniej czasochłonne i kosztowne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej powoływanej jako ,,p.p.s.a.") ustawodawca przewidział, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z uwagi na to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sformułowany w skardze kasacyjnej mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie udokumentowała swojej sytuacji finansowej, co pozwoliłoby na dokonanie oceny, czy wyegzekwowanie (przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego) kwoty 24.000 zł doprowadzi do wyrządzenia jej znacznej szkody albo spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Powyższe okoliczności nie wynikają również z akt sprawy. To, że egzekucja określonej kwoty pieniężnej prowadzi do uszczuplenia sytuacji majątkowej dłużnika - jest oczywiste, jednak przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla tej oceny nie zbędne jest odniesienie wysokości kary określonej w decyzji do przedstawionej przez skarżącą jej sytuacji majątkowej. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że egzekucje nałożonej na skarżącą kary pieniężnej wywoła trudne do odwrócenia skutki. Bez przedstawienia przez skarżącą stosownych dokumentów w omawianym zakresie, nie jest możliwa ocena spełnienia przez skarżącą przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.