II GSK 1120/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1560/20 w sprawie ze skargi D. S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektor Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 grudnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1560/20 oddalił skargę D. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za prowadzenie reklamy aptek ogólnodostępnych. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z [...] października 2018 r. umorzył w odniesieniu do D. S.A. w W. (dalej także: Spółka), postępowanie w części dotyczącej nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych zlokalizowanych na terenie województwa mazowieckiego, poprzez emisję czterech spotów telewizyjnych, emitowanych w ogólnopolskich stacjach telewizyjnych w okresie od 8 stycznia do 28 lutego 2017 r., dotyczących produktów marki "D. P." ([...]), oraz nałożył na D. S.A. w W. karę pieniężną w wysokości 50 000 zł za prowadzenie reklamy aptek ogólnodostępnych. Główny Inspektor Farmaceutyczny, po rozpatrzeniu sprawy w następstwie wniesionego przez Spółkę odwołania, decyzją z [...]czerwca 2020 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części obejmującej umorzenie postępowania i w tym zakresie umorzył postępowanie wszczęte z urzędu w przedmiocie naruszenia zakazu określonego w art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej: P.f.) w części dotyczącej nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych działających pod marką D. Apteka [...], zlokalizowanych na terenie województwa mazowieckiego, poprzez emisję w okresie 8 stycznia 2017 r. - 28 lutego 2017 r. czterech spotów telewizyjnych, poza tym utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W ocenie organu odwoławczego Spółka, poprzez promocję produktów marki "D. P.", w sposób pośredni reklamowała również działalność aptek ogólnodostępnych należących do sieci "D. Apteki [...]", którą zarządza. Podobieństwo zachodzące pomiędzy oznaczeniem stosowanym do "D. P." oraz "D. Apteki [...]" jest na tyle wyraźne, że umożliwia konsumentom powiązanie reklamy konkretnego asortymentu z miejscem jego sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę Spółki na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uznał, że organy Inspekcji Farmaceutycznej obu instancji zasadnie przyjęły, że skarżąca dopuściła się naruszenia zakazu reklamy apteki oraz jej działalności, o którym mowa w przepisie art. 94a ust. 1 P.f., co dało podstawę do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 129b ust. 1 i ust. 2 P.f. Sąd przyjął, za orzecznictwem sądów administracyjnych, że reklama jest szeroko pojmowanym informowaniem potencjalnych klientów o preferencjach obowiązujących w danej aptece, co z kolei ma zachęcać potencjalnych klientów do korzystania z tej właśnie apteki. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że poprzez promocję "D. P." Spółka w sposób pośredni reklamowała także działalność aptek ogólnodostępnych należących do sieci "D. Apteka [...]", w tym zlokalizowanych na terenie województwa mazowieckiego. Zdaniem WSA, podobieństwo zachodzące między oznaczeniem stosowanym do "D. P." oraz aptek – "D. Apteka [...]" jest na tyle wyraźne, że umożliwia konsumentom powiązanie reklamy danego produktu z miejscem jego sprzedaży. W konsekwencji Sąd uznał, że emisja spotów reklamowych stanowiła formę prowadzenia działalności reklamowej zachęcającej do zakupu w aptece należącej do wspólnej sieci aptek prowadzonych przez Spółkę, spełniając tym samym kryteria definicji reklamy apteki. Sąd wyraził pogląd, zgodnie z którym ustawodawca, formułując w art. 94a ust. 1 P.f. generalny zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych, nie miał obowiązku wyraźnego wskazania, że obejmuje on także formę reklamy skojarzeniowej. Sąd przychylił się również do wysokości kary pieniężnej nałożonej na Spółkę przez organ. D. S.A. w W. zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: a) art. 141 § 2 i 4 p.p.s.a. poprzez doręczenie Spółce na jej wniosek zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem, które na str. 2-14 dotyczy najprawdopodobniej innej sprawy prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, tj. sprawy zakończonej wyrokiem z 12 kwietnia 2019 r. prowadzonej pod sygn. akt VI SA/Wa 2199/18, co utrudnia Spółce pełną kontrolę zaskarżonego wyroku, gdyż nie wiadomo, czy wskazana w uzasadnieniu podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie dotyczą niniejszej sprawy, czy sprawy pod sygn. akt: VI SA/Wa 2199/18, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.; zwanej dalej: k.p.a.) poprzez oddalenie skargi, pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na występowanie podstaw do umorzenia postępowania prowadzonego przez organy Inspekcji Farmaceutycznej w sprawie, ze względu na jego bezprzedmiotowość w związku z brakiem naruszenia przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 7 ,77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, polegającym na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania jej w sposób dowolny, w tym wyciągnięcie wniosków, które nie znajdują jakiegokolwiek potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, poprzez przyjęcie, że: i. użyte przez Spółkę spoty telewizyjne miały na celu zachęcenie klientów (pacjentów) do korzystania z usług aptek ogólnodostępnych należących do sieci "D. Apteka [...]"; ii. użyte przez Spółkę w spotach telewizyjnych logo "D. P." w odbiorze przeciętnego konsumenta jest kojarzone z siecią aptek "D. Apteka [...]"; iii. Spółka w datach emisji spotów prowadziła apteki ogólnodostępne na terenie województwa mazowieckiego; gdy w rzeczywistości: iv. opisane materiały nie miały na celu wywołania u odbiorców zainteresowania siecią aptek "D. Apteka [...]"; v. Sąd pierwszej instancji, jak i organy Inspekcji Farmaceutycznej nie przeprowadziły jakichkolwiek dowodów w celu wykazania tezy o skojarzeniowym charakterze użytych materiałów; vi. Spółka w datach emisji spotów nie prowadziła aptek na terenie Polski, 2) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 94a ust. 1 P.f. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji, oraz b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 129b ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. 1 P.f. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo występowania podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji braku występowania podstaw do nałożenia kary pieniężnej, poprzez przyjęcie, że: i. użyty przez Spółkę w spotach telewizyjnych logotyp "D. P." stanowił element reklamy skojarzeniowej i służył zachęceniu klientów do skorzystania z usług aptek sieci "D. Apteka [...]"; ii. miarkowania wysokości kary pieniężnej nałożonej na Spółkę należało dokonywać z założeniem, że prowadzi ona apteki ogólnodostępne na terenie województwa mazowieckiego; iii. przy miarkowaniu wysokości kary pieniężnej nałożonej na Spółkę nie było konieczności badania ewentualnego uprzedniego naruszenia przepisów; gdy w rzeczywistości: iv. działania Spółki nie stanowiły reklamy w rozumieniu art. 94a ust. 1 P.f., gdyż nie została spełniona wymagana tym przepisem przesłanka celu; v. kara pieniężna nałożona na Spółkę powinna być miarkowana z uwzględnieniem, że nie prowadzi ona aptek ogólnodostępnych na terenie Polski, vi. kara pieniężna nałożona na Spółkę powinna być miarkowana z uwzględnieniem ewentualnych uprzednich naruszeń przepisów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, jak również o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego przepisu. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, co daje podstawę do merytorycznego rozpatrzenia skargi kasacyjnej. Na wstępie należało odnieść się do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 141 § 2 i 4 p.p.s.a. Według skarżącej uzasadnienie zaskarżonego wyroku na stronach 2-14 "(...) dotyczy najprawdopodobniej innej sprawy prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, tj. sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2019 r. prowadzonej pod sygn. akt VI SA/Wa 2199/18, co utrudnia Skarżącej pełną kontrolę Zaskarżonego Wyroku, gdyż nie wiadomo, czy wskazana w uzasadnieniu podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienia dotyczą niniejszej sprawy, czy sprawy pod sygn. akt: VI SA/Wa 2199/18 (...)". W związku z tak sformułowanym zarzutem należy przypomnieć, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy prawidłowo sporządzonego uzasadnienia wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w powołanym przepisie, w tym gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy nie zawiera stanowiska sądu odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39; a także wyroki NSA: z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5379/16; z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być na tyle poważne, aby można było uznać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co strona skarżąca wnosząca skargę kasacyjną powinna wykazać. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu WSA przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując, z jakich przyczyn skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń WSA w kwestionowanym zakresie. Istotnie na pierwszej stronie uzasadnienia zaskarżonego wyroku umieszczona została prawidłowa sygn. akt – VI SA/Wa 1560/20, natomiast na stronach 2-14 sygn. akt VI SA/Wa 2199/18, jednak ten niewątpliwy błąd nie dawał podstaw do uznania, że uzasadnienie wyroku nie dotyczy sprawy zakończonej wyrokiem z 2 grudnia 2020 r. Lektura uzasadnienia prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Sąd pierwszej instancji przedstawił w nim ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z 10 czerwca 2020 r. nr PORZII.61.158.2018.EM.3. W związku z tym skarżąca niezasadnie upatruje w tym uchybieniu Sądu pierwszej instancji naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia prawidłowość zarówno wyroku z uwagi na błędną, w ocenie Spółki, interpretację art. 94a ust. 1 P.f. i rozumienia niedozwolonej reklamy w aspekcie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, a w związku z tym zostaną rozpoznane łącznie. Powołany przepis stanowi, że zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie wymagała więc rozważenia, czy zlecenie przez stronę skarżącą emisji w ogólnopolskich stacjach telewizyjnych czterech spotów reklamujących produkty marki "D. P.": [...] stanowiło prowadzenie niedozwolonej reklamy apteki (to jest sieci aptek ogólnodostępnych o nazwie "D. Apteka [...]", położonych na terenie województwa mazowieckiego), uzasadniające przypisanie Spółce tego naruszenia, czy też, jak podnosi skarżąca kwestionując prawidłowość tego stanowiska, nie stanowiło niedozwolonej reklamy wymienionej sieci aptek. Ustawa - Prawo farmaceutyczne nie zawiera legalnej definicji reklamy apteki. Została ona wypracowana w orzecznictwie organów i sądów administracyjnych. Na ogół przyjmuje się, że reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. np. wyroki NSA: z 28 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1710/21; z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 1243/22; z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1139/19; z 8 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 1318/19). Należy także zauważyć, że wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez jego adresatów. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1020/19). Odnosząc powyższe do stanu rozpoznawanej sprawy należy podzielić stanowisko organów i Sądu pierwszej instancji, że działania skarżącej związane z reklamą jej produktów w formie kampanii telewizyjnej prowadzonej w okresie od 8 stycznia do 28 lutego 2017 r., stanowiły niedozwoloną reklamę aptek w rozumieniu art. 94a ust. 1 P.f. Za słuszne uznać należy, zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji, stanowisko organów, że skarżąca spółka w ramach wymienionej kampanii reklamowej (spotów reklamowych) produktów "D. P." w sposób pośredni reklamowała również działalność sieci aptek "D. Apteka [...]". Za trafnością tego stanowiska przemawiało, dostrzeżone przez organy, podobieństwo oznaczenia reklamowanych produktów "D. P." z oznaczeniem aptek ogólnodostępnych – "D. Apteka [...]". Jak słusznie stwierdziły organy i Sąd pierwszej instancji, logo "D. P." oraz "D. Apteka [...]" zostały zaprojektowane w podobny sposób. Zawierały one ten sam sygnet - na białym tle charakterystyczny pomarańczowo - granatowy krzyż zaś w logotypie do stałego elementu, jakim jest akronim części słownej logo D. "D." dodano określenia wskazujące na rodzaj oferowanej usługi, działalności lub produktu. W logo "D. P." zamieszczony jest dopisek "P." zaś w logo aptek ogólnodostępnych umieszczono hasło "APTEKA [...]". Taka konstrukcja oznaczenia produktu i sieci aptek słusznie powoduje, że ich umieszczenie w ramach reklamy umożliwia konsumentowi – nabywcy produktu jego powiązanie z konkretną apteką lub siecią aptek, jak w przypadku skarżącej. Reklama, jak zasadnie wskazał organ, przez cały czas jej trwania wyświetlała opisane logo produktu, które umieszczone było również na mikrofonie osoby występującej w spocie reklamowym. Podobieństwo logo produktu z logo sieci aptek wskazujące na unikalną i charakterystyczną markę przedsiębiorcy niewątpliwie budzić musi w odbiorcy reklamy skojarzenie pomiędzy reklamowanym produktem i podmiotem wytwarzającym i oferującym w sprzedaży rzeczone produkty. Wobec tego za zasadną uznać należy konstatację, że skojarzeniowy charakter reklamy powodował, że zawierała ona również informację adresowaną do nabywców nakierowaną na zakup wymienionych w reklamie produktów w konkretnych aptekach. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji słusznie zaakceptował stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, że emitowana w ramach kampanii reklama była niedozwoloną reklamą w rozumieniu art. 94a ust. 1 P.f. W sytuacji gdy Spółka naruszyła zakaz reklamy aptek i ich działalności niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącej postępowanie w sprawie nie stało się bezprzedmiotowe. Stwierdzone naruszenie zakazu ustanowionego w art. 94a ust. 1 P.f. obligowało organy Inspekcji Farmaceutycznej do wszczęcia i prowadzenia postępowania w tym przedmiocie. Jednocześnie należy zauważyć, że wobec zaprzestania emisji spotów reklamowych, bezprzedmiotowe było postępowanie jedynie w części dotyczącej nakazania skarżącej zaprzestania prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych działających pod marką "D. Apteka [...]", zlokalizowanych na terenie województwa mazowieckiego (art. 94a ust. 3 u.p.f.). Wobec tego rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Farmaceutycznego umarzające postępowanie w tym zakresie nie naruszało prawa. Kwestionując stanowisko Sądu pierwszej instancji, a co za tym idzie również organów administracji publicznej, odnośnie do oceny zachowania polegającego na zleceniu emisji w ogólnopolskich stacjach telewizyjnych spotów reklamujących "D. P.": [...], Spółka niezasadnie upatruje wadliwości tej oceny w naruszeniu wskazywanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie było prowadzone w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem zakazu prowadzenia reklamy apteki oraz jej działalności, zatem zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz koniecznych do przeprowadzenia w tym postępowaniu ustaleń wyznaczała norma prawa materialnego rekonstruowana z przepisu art. 94a w związku z art. 129b ust. 1 P.f. Uwzględniając, że punktem wyjścia dla dokonywanego przez organ administracji ustalenia koniecznego zakresu postępowania wyjaśniającego w sprawie są normy prawa materialnego, a w istocie przyjmowane przez ten organ ich rozumienie, to omawiany zarzut nie odnosi się do sfery faktów, lecz do podejścia organu administracji publicznej, a co za tym idzie Sądu pierwszej instancji, do rozumienia regulacji prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Jeżeli za fakt należałoby uznać zdarzenie, zjawisko lub sytuację, które miały miejsce, to gdy chodzi o rozpoznawaną sprawę oraz jej okoliczności, które przyjęte zostały przez Sąd pierwszej instancji za podstawę wyrokowania, za "fakt" należałoby uznać zlecenie przez Spółkę, w okresie od 8 stycznia do 28 lutego 2017 r., w ogólnopolskich stacjach telewizyjnych, emisji czterech spotów o określonej i konkretnej treści reklamujących "D. P.": [...]. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporna, ani treść emitowanych spotów reklamowych, ani też miejsce, forma oraz okres ich emisji, ani też to, kto emisję tych spotów zlecał. Inną natomiast i sporną w sprawie kwestią jest, czy w rozumieniu przepisów obowiązującego prawa stanowi to niedozwoloną reklamę apteki oraz jej działalności, czy też nie, co jest już ocenę formułowaną na tym etapie procesu stosowania prawa, który wiąże się z potrzebą przeprowadzenia procesu wymagającego ustalenia źródła rekonstrukcji normy prawnej, klaryfikacji znaczeń, ustalenia ich sensu normatywnego, a następnie kwalifikowania danego faktu z punktu widzenia konkretnej i adekwatnej normy prawnej oraz ustalenia konsekwencji tejże kwalifikacji. W tym miejscu należy zauważyć, że skarżąca, uzasadniając omawiany zarzut podniosła, że w sprawie nie zostały przeprowadzone jakiekolwiek badania w celu ustalenia rozpoznawalności marki D. na rynku i w tej mierze powołała się na stanowisko przedstawione w nieprawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 510/19. W nawiązaniu do argumentacji skarżącej należy zauważyć, że pogląd WSA o konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego został sformułowany na gruncie przepisów ustawy z dnia 21 grudnia 2000 o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2164) i dotyczył możliwości wprowadzenia konsumentów w błąd co do właściwości środków spożywczych w związku z oznakowaniem artykułów rolno-spożywczych. Stanowisko Sądu w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 510/19 dotyczyło więc innej problematyki materialnoprawnej i nie było adekwatne do stanu rozpoznawanej sprawy. Trzeba także dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 marca 2023 r. uchylił wyrok WSA w Warszawie z 4 września 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 510/19 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Konsekwencją prawidłowej oceny przez Sąd pierwszej instancji, że klasyfikacja spotów reklamowych, a co za tym idzie działań skarżącej nie narusza prawa, było również zaakceptowanie zastosowania przez organy art. 129b ust. 1 P.f. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że wysokość nałożonej kary pieniężnej ustalona została w sposób zgodny z obowiązującym prawem. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że przy miarkowaniu kary organ kierował się kryteriami określonymi w art. 129b ust. 2 P.f. Uwzględnił przy tym m.in., że: okres naruszenia był znaczny, zaś działalność reklamowa przybrała postać kampanii reklamowej za pomocą czterech spotów reklamowych w ogólnopolskich stacjach telewizyjnych, w 90 programach telewizyjnych, a zatem skierowana było do szerokiego grona odbiorców, ponadto będąca przedmiotem postępowania działalność reklamowa dotyczyła 152 aptek ogólnodostępnych działających pod marką "D. Apteka [...]" zlokalizowanych na obszarze województwa mazowieckiego, a Spółka jako profesjonalny uczestnik obrotu jest zobligowana do przestrzegania przepisów regulujących prowadzenie aptek. Organ miał także na względzie, że realizacja celu w postaci zapobiegania ponownemu naruszeniu przepisów przez podmiot prowadzący zakazaną reklamę apteki i jej działalności wymaga, by kara była dotkliwa. Stanowisko organów odpowiada regulacji art. 129b ust. 2 P.f. i znajduje potwierdzenie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.