II GSK 1120/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Po 1119/12 w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz wykreślenia z rejestru przedsiębiorców oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Po 1119/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. (dalej: "WSA") oddalił skargę A. N. (Skarżącego) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: SKO), z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], wydanej w przedmiocie zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że: Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] października 2011 wydaną na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm. - dalej: "p.r.d.") w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) wydał zakaz prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców przez A. N., skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. U podstaw decyzji legło ustalenie, że Skarżący wykonujący działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców dopuścił się nieprawidłowości i uchybień w funkcjonowaniu ośrodka, w tym także mogących stanowić rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, o którym mowa w art. 104 ust. 1 pkt 3 p.r.d. W ocenie organu takie działanie musi być kwalifikowane jako rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i to zarówno poprzez szkolenie niezgodne z obowiązującym programem szkolenia, jak i poprzez wydanie zaświadczenia o ukończeniu szkolenia niezgodnie ze stanem faktycznym, uzasadniające wydanie decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. W szczególności ustalono, że: - zajęcia teoretyczne z zasad postępowania w razie uczestnictwa w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pomocy ofiarom wypadku prowadzone były przez osobę nieuprawnioną, nie spełniającą kryteriów określonych w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191 poz. 11410 dalej: ustawa o ratownictwie ), co stanowi naruszenie art. 105 ust. 3 p.r.d. Jak ustalono, zajęcia teoretyczne obejmujące tematykę związaną z udzielaniem pierwszej pomocy realizowane były przez osobę nie mogącą zostać zaliczoną do żadnej z grup, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o ratownictwie, a tym samym nieuprawnioną do prowadzenia zajęć z zakresu udzielania pierwszej pomocy na kursach dla kandydatów na kierowców, * w trzynastu przypadkach nie przeprowadzono zajęć praktycznych z podejmowania działań w zakresie udzielania przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych co stanowi naruszenie § 2 ust. 1 pkt 2 lit c załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217 poz. 1834 z 2005r ze zm dalej rozporządzenie Ml z dnia 27 października 2005r.),. * egzamin wewnętrzny z części teoretycznej przeprowadzono przed zakończeniem szkolenia, co stanowi naruszenie § 3 ust. 5 i § 6 ust. 2 załącznika nr 3 do rozporządzenie Ml z dnia 27 października 2005r. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając ustalenia i stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. A. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2011 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2013r oddalił skargę Skarżącego, uznając skargę za nieuzasadnioną. Uznał bowiem, że ustalony przez organy administracji publicznej stan faktyczny sprawy był bezsporny i znajdował potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Sąd podzielił stanowisko organów co do prowadzenia szkolenia niezgodnie z programem szkolenia. Zdaniem Sądu zasadnie ustalono, że osoba prowadząca szkolenia z zakresu pierwszej pomocy – J. N., nie posiadała kwalifikacji o których mowa w art. art. 105 ust. 3 p.r.d., co uprawniało stwierdzenie, że program szkolenia nie został w pełni zrealizowany. Nie podzielił jednak stanowiska organów, że naruszenie art. 105 ust. 3 p.r.d. było równoznaczne z wydaniem zaświadczenia o ukończonym szkoleniu niezgodnie ze stanem faktycznym. Zaświadczenie o ukończeniu szkolenia wydaje się osobom, które posiadają wiedzę i umiejętności określone w charakterystyce absolwenta kursu i uzyskały pozytywny wynik egzaminu wewnętrznego. Samo ustalenie, jak to uczynił organ, że kursantów pozbawiono możliwości pozyskania wiedzy i umiejętności z zakresu udzielania pierwszej pomocy w stopniu, w jakim zapewnia to osoba posiadająca odpowiednie kwalifikacje, nie daje podstaw do przyjęcia, że wystąpił którykolwiek z wymienionych przypadków w § 10 ust. 1 rozporządzenie Ml z dnia 27 października 2005 r. Z ustaleń organów, jak i ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie wynikało bowiem, czy osoby którym wydano zaświadczenie, w istocie nie posiadały wiedzy i umiejętności określonych w charakterystyce absolwenta, jak również nie wynikało , aby nie uzyskały pozytywnego wyniku egzaminu wewnętrznego. Odnosząc się do przyjętej w zaskarżonej decyzji konkluzji o niezrealizowaniu programu szkolenia poprzez nieprzeprowadzenie w trzynastu przypadkach zajęć praktycznych z podejmowania działań w zakresie udzielania przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych, wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 lit. i załącznika nr 3 do rozporządzenie Ml z dnia 27 października 2005 r., absolwent kursu powinien posiadać umiejętności i prezentować zachowania w zakresie podejmowania działań w zakresie udzielenia przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych, co znajdować winno odzwierciedlenie w karcie przeprowadzonych zajęć. W tabeli określającej tematykę zajęć teoretycznych, pod pozycją 9, przewidziano bowiem zajęcia z zakresu zasad postępowania w razie uczestniczenia w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pomocy ofiarom wypadków. Natomiast w części praktycznej karty, w tabeli określającej tematykę zajęć praktycznych, pod pozycją 14, przewidziano zajęcia z zakresu podejmowania działań w zakresie udzielania przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych. W tej kwestii, podzielił stanowisko organów administracyjnych. Wskazał, że skoro w programie szkolenia przewidziano osobne zajęcia praktyczne z podejmowania działań w zakresie udzielania przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych, to ich realizacja powinna zostać potwierdzona w części praktycznej karty. Nie uwzględnił przy tym argumentu Skarżącego, że zajęcia praktyczne z tego zakresu zaliczają się do szkolenia z udzielania pierwszej pomocy, ponieważ jest to sprzeczne z wymogami programu szkolenia. Sąd I instancji uznał za trafną również konkluzję, że przeprowadzenie w ustalonych przypadkach egzaminu wewnętrznego przed zakończeniem szkolenia teoretycznego stanowi naruszenie obowiązującego programu szkolenia (§ 6 ust. 2 Programu szkolenia, stanowiącego załącznik nr 3 rozporządzenia Ml z dnia 27 października 2005r). Ostatecznie uznał, że stwierdzone uchybienia stanowią rażące naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Podkreślił, że dla uznania, że doszło do takiego naruszenia wystarczające jest samo stwierdzenie faktu szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia, bez względu na liczbę naruszeń i ich ciężar gatunkowy. W każdym bowiem przypadku rażącego naruszenia warunków wykonywania tego rodzaju działalności, organ jest zobligowany do wydania zakazu jej prowadzenia zgodnie z art. 104 p.r.d. Skarżący nie zgodził się z wyrokiem WSA i w złożonej skardze kasacyjnej zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego - art. 104 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i ust. 2 pkt 1 i 2 art. 105 ust. 3 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 18 stycznia 2013 r, , § 5 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1,§ 7 ust. 1 i 2 rozporządzenie Ml z dnia 27 października 2005r.,w sprawie szkolenia, § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a - k, ust. 2 lit a-l, § 3 ust. 1 pkt 1 lit a, § 3 ust. 1 pkt 2 i 3, § 3 ust. 2 pkt 1 lit. 1 i 2 oraz pkt 3, § 3 ust. 3 i 4 pkt 1, § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 , ust. 2 i 3, § 7 ust. 1 i 2 , § 8 ust. 1 załącznika nr 3 do w/ rozporządzenia, art. 3 ust. 6, art. 8 ust. 2, art. 67 pkt 3 ustawy o ratownictwie poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: uznanie, że każde jednostkowe naruszenie przez przedsiębiorcę prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców obowiązującego programu szkolenia automatycznie stanowi podstawę wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej, bez względu na ciężar tych naruszeń, jego liczbę oraz wpływ na jakość szkolenia, uznanie, iż osoba posiadająca wyższe wykształcenie medyczne, uprawniona do prowadzenia szkoleń z zakresu udzielania pierwszej pomocy przed wejściem w życie ustawy o państwowym ratownictwie medycznym, utraciła te uprawnienia i prowadzenie przez tę osobę szkolenia stanowi postawę do wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej, c) uznanie, iż niedopuszczalne jest łączenie zajęć z zakresu przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych z zajęciami w zakresie pierwszej pomocy ofiarom wypadków drogowych, a okoliczność ta stanowi podstawę do wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej, d) uznanie, iż przeprowadzenie tego samego dnia zajęć praktycznych i egzaminu teoretycznego (bez względu na kolejność tych zajęć) stanowi naruszenie obowiązującego programu szkolenia kierowców i automatycznie stanowi podstawę wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej. II. naruszenie przepisów postępowania poprzez : 1) naruszenie art. 3 § 1, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. art. 104 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i ust. 2 pkt 1 i 2 art. 105 ust. 3 p.r.d., § 5 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ml z dnia 27 października 2005r, § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a - k, ust, 2 lit a-l, § 3 ust. 1 pkt 1 lit a, § 3 ust. 1 pkt 2 i 3, § 3 ust. 2 pkt 1 lit. 1 i 2 oraz pkt 3, § 3 ust. 3 i 4 pkt 1, § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 , ust. 2 i 3, § 7 ust. 1 i 2 , § 8 ust. 1 załącznika nr 3 do w/w rozporządzenia, art. 3 ust. 6, art. 8 ust. 2, art. 67 pkt 3 ustawy o ratownictwie, poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji pomimo, że narusza ona przepisy prawa materialnego w zakresie i w sposób wskazany w zarzutach naruszenia prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji oddalił skargę mimo podstaw do jej uwzględniania, które to naruszenie przepisów miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (w przypadku, gdyby Sąd I instancji nie naruszył ww. przepisów prawa procesowego, to sprawa zostałaby zakończona wyrokiem o uchyleniu zaskarżonej decyzji), 2) naruszenie art. 3 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c), art. 151 p.p.s.a. wzw. art. 3 § 1, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. wzw. art. 104 ust. 1 pkt 1,2, i ust. 2 pkt 1 i 2 art. 105 ust. 3 p.r.d., § 5 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenie Ml z dnia 27 października 2005r, § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a - k, ust. 2 lit a-l, § 3 ust. 1 pkt 1 lit a, § 3 ust. 1 pkt 2 i 3, § 3 ust. 2 pkt 1 lit. 1 i 2 oraz pkt 3, § 3 ust. 3 i pkt 1, § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 , ust. 2 i 3, § 7 ust. 1 i 2 , § 8 ust. 1 załącznika nr 3 do w/w rozporządzenia, art. 3 ust. 6, art. 8 ust. 2, art. 67 pkt 3 ustawy ratownictwie, art. 6, 7, 8, 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 2 i 3, § 2 Kpa, tj. oddalenie skargi i nie uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, pomimo, że decyzja ta i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została ona wydana z innym naruszeniem przepisów prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy (gdyby organy administracji nie naruszyły wyżej wymienionych przepisów prawa procesowego to zostałaby wydana pozytywna decyzja o umorzeniu postępowania): a. błędne ustalenie, iż ewentualne uchybienie w prowadzeniu przez A. N. dokumentacji stanowi rażące naruszenie warunków prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców; b. błędne ustalenie, iż J. N. nie posiada uprawnień do prowadzenia zajęć z zakresu pierwszej pomocy Podnosząc tej treści zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania SKO w P. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jako bezzasadna podlegała oddaleniu. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej. Wynika to z treści art. 183 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie), to NSA związany jest granicami skargi kasacyjnej. Wyklucza to możliwość samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, Sąd dokonuje oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach podstaw sformułowanych w skardze kasacyjnej. Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. Formując zarzuty w skardze kasacyjnej wskazano na szereg przepisów które zdaniem skarżącego zostały naruszone, natomiast uzasadnienie nie odnosi się do konkretnych wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów, które zostały naruszone. Mając jednakże na względzie treść uchwały Pełnego Składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) dokonano oceny tych zarzutów. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Skarżący sformułował w skardze kasacyjnej zarzuty kasacyjne zakwalifikowane do obydwu podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Wedle utartej systematyki sporządzania uzasadnień, w pierwszej zatem kolejności odnieść należy się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ponieważ to w ich ramach skarżący kwestionował podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Niemniej ich ocenę poprzedzić należy odniesieniem się do zarzutów błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, ponieważ to te przepisy determinowały zakres koniecznych ustaleń faktycznych. Zarzut błędnej wykładni dotyczył niewłaściwego odczytania przesłanki wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców i jednoczesnego wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności rejestrowanej, czyli przesłanki wynikającej z art. 104 ust. 1 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym do 18 stycznia 2013 r. co do rozumienia wyrażenia "rażące naruszenie warunków prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców". Zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 3 p.r.d. organ wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. W powoływanym artykule w ust. 2 ustawodawca określił co należy rozumieć pod pojęciem "rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców". Stosownie do tego przepisu jest to stwierdzony przypadek szkolenia w sposób niezgodny z obowiązującym programem szkolenia oraz przypadek wydania zaświadczenia o ukończeniu szkolenia niezgodnie ze stanem faktycznym. Program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi oraz warunki i tryb uzyskiwania uprawnień do kierowania takimi pojazdami określa rozporządzenie Ml z dnia 27 października 2005 r. W § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że szkolenie podstawowe i uzupełniające przeprowadza się zgodnie z programem szkolenia kandydatów na kierowców lub motorniczych określonym w załączniku nr 3 do w/w rozporządzenia. Bliżej przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie opisał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji. Kwestionując przyjętą przez Sąd ! instancji wykładnię przytoczonych powyżej przepisów skarżący w pierwszej kolejności zmierzał do podważenia rozumienia wyrażenia "rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców " (art. 104 ust. 1 pkt 3 p.r.d.). Twierdził mianowicie, iż przypisanie konkretnym stwierdzonym naruszeniom cechy "rażących" wymaga rozważenia wagi ustalonych naruszeń. Stanowisko takie jest jednak błędne, choć sugestię taką może nasuwać użycie w art. 104 ust. 1 pkt 3 przymiotnika "rażące" jako cechy stwierdzonego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, stanowiącej przesłankę wydania przez decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Rozumienie preferowane przez Skarżącego pomija jednak definicję legalną wyrażenia "rażące naruszenie" sformułowaną w art. 104 ust. 2 (pkt 1 i 2) p.r.d., a przytoczoną we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia. Zdefiniowanie określonego terminu w ustawie (definicja legalna) tamuje możliwość poszukiwania jego znaczenia w innych aktach prawnych czy też w języku potocznym, choćby nawet różnica między znaczeniem prawnym a potocznym była radykalna (zob. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, str. 104). Skarżący, zdaje się również żądać uznania, że kategoryczne rozumienie przesłanki "rażącego naruszenia" narzucane przez art. 104 ust. 2 p.r.d. winien przełamywać (łagodzić) cel sankcji za uchybienia w prowadzeniu ośrodka szkolenia kierowców, którym w jego ocenie jest "wyeliminowanie ośrodków szkolenia kierowców, które funkcjonują w sposób nieprawidłowy, a nieprawidłowości te skutkują znacznym obniżeniem jakości szkolenia". Tymczasem analiza konstrukcji art. 104 nakazuje przyjąć, że ustawodawca przewidując kategoryczną i nieodwracalną sankcję za jakiekolwiek uchybienie wymienione w art. 104 ust. 2 p.r.d. zmierzał do zagwarantowania bezwzględnego przestrzegania przez przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkolenia kierowców uregulowanych prawnie zasad i organizacji szkolenia. Użycie słowa "rażące" w odniesieniu do każdego naruszenia zasad prowadzenia ośrodka spośród wymienionych w art. 104 ust. 2 p.r.d. wskazuje na wolę zapewnienia bezwzględnego przestrzegania reguł szkolenia kierowców właśnie poprzez stworzenie automatycznego i restrykcyjnego mechanizmu eliminowania z prowadzenia ośrodków przedsiębiorców dopuszczających się jakichkolwiek naruszeń. Powyższa wykładnia art. 104 ust. 1 p.r.d. co do rozumienia przesłanki "rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców" jest miarodajna dla oceny przeprowadzonej przez sąd pierwszej instancji kontroli podstawy faktycznej decyzji SKO. Do pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się w dalszej części niniejszego uzasadnienia, ponieważ zarzuty te dotyczą zastosowania, a nie wykładni przepisów. Podważając ustalenia faktyczne Skarżący kwestionował zaaprobowanie przez sąd pierwszej instancji uznanie, że stwierdzone przez organy administracyjne uchybienia w zakresie warunków prowadzenia ośrodka szkolenia pojazdów były "rażące". Należy przy tym zaznaczyć, że Skarżący nie podważał samych ustaleń o odstępstwach od zasad prowadzenia ośrodka w zakresie odstępstwa od programu szkolenia narzucanego przez Program szkolenia sformułowany w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ml z dnia 27 października 2005 r, twierdził jedynie, że ustalenia w tej kwestii były niepełne, ponieważ organy z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zaniechały ustalenia, czy naruszenia, których się dopuścił miały wpływ na jakość szkolenia. Tymczasem jak wspomniano we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia na organach nie spoczywał obowiązek czynienia takich ustaleń. Przedmiot i zakres ustaleń wynikały z art. 104 ust. 2 p.r.d. oraz z przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organy miały wyłącznie ustalić czy obiektywnie doszło do naruszeń określonych w tych przepisach, które to naruszenia, w razie ich stwierdzenia, automatycznie musiały być uznane za rażące w rozumieniu art. 104 ust. 2 p.r.d. Tym samym zarzut przeoczenia przez WSA w kontroli legalności zaskarżonej decyzji zaniechania ustalenia w zakresie potencjalnych skutków stwierdzonych uchybień nie mógł być skuteczny. Podobnie niezasadny był zarzut zaaprobowania przez Sąd I instancji błędnych ustaleń dotyczących posiadania przez J. N. uprawnień do prowadzenia zajęć o tematyce związanej z udzielaniem pierwszej pomocy, a jak wyjaśniono ten zarzut w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wadliwości ustaleń upatrywał Skarżący w zaniechaniu poczynienia ustaleń czy J. N. takowe uprawnienia posiada przed wejściem w życie ustawy o ratownictwie medycznym Taki zarzut jest chybiony. Sąd zasadnie uznał, iż organy administracyjne obydwu instancji prawidłowo ustaliły, iż zakwestionowane szkolenia z zakresu pierwszej pomocy przedmedycznej nie były prowadzone przez osoby legitymujące się właściwym wykształceniem. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji wyczerpująco i prawidłowo wskazał jakie kwalifikacje są wymagane do prowadzenia takich szkoleń podając również podstawę prawną takich wymogów. Nie budzi przy tym wątpliwości, że Skarżący nie przedstawił dokumentacji potwierdzającej posiadanie przez J. N. kwalifikacji o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o ratownictwie. Skarżący natomiast wywodził, że ustalenie takie było błędne, ponieważ J. N. uprawnienia przysługiwały jako nabyte przed wejściem w życie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Rzecz w tym jednak, że domagając się uwzględnienia takiego stanowiska skarżący winien był wskazać na podstawę prawną uzasadniającą jego stanowisko oraz przedstawić jakikolwiek dokument potwierdzający, że przed wejściem w życie ustawy kwalifikacje te były honorowane prawnie i uprawniały do prowadzenia szkoleń z zakresu ratownictwa medycznego również po wejściu jej w życie. Samo wskazanie na zasadę ochrony praw nabytych nie jest wystarczające. Tym bardziej, że wśród przepisów przejściowych oraz dostosowujących zawartych w rozdziale 8 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym brak jest przepisu przyznającego tytuł "ratownika medycznego" automatycznie osobom legitymującym się wyższym wykształceniem pielęgniarskim, uzyskanym przed wejściem w życie przepisów ustawy, a w konsekwencji zaliczającego te osoby do kręgu uprawnionych do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy na podstawie art. 8 ust. 2 ww. ustawy. Stąd stanowisko sądu pierwszej instancji aprobujące ustalenia organów administracyjnych w omawianej kwestii było w pełni prawidłowe i nie naruszało art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Drugi z zarzutów naruszenia przepisów postępowania (pierwszy wedle systematyki skargi kasacyjnej) kwestionował generalnie oddalenie skargi, w ocenie skarżącego błędnego, a to wobec zarzucanych naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego, Stąd uwzględnienie tego zarzutu uzależnione było od trafności zarzutów rzeczowo podważających zaskarżony wyrok. Nie miał on zatem charakteru samoistnej podstawy kasacyjnej. Na uwzględnienie nie zasługiwały również pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji zasadnie zastosował art. 104 ust. 1 pkt 3 p.r.d. ponieważ istotnie zgromadzone dowody potwierdziły w przypadku skarżącego odstępstwa od programu szkolenia. W ustalonym w sprawie stanie faktycznym zasadne i w pełni uprawnione było uznanie przez sąd pierwszej instancji, że prowadzenie szkolenia z zakresu udzielania pierwszej pomocy w zakwestionowanych przypadkach nie było przeprowadzone przez osobę spełniającą warunki określone w art. 8 ust. 2 ustawy o ratownictwie (art. 105 ust. 3 p.r.d.), tym samym w przypadkach tych nie zagwarantowano spełnienia wymogu wynikającego z programu szkolenia (§ 2 ust. 1 pkt 1 lit. i Programu szkolenia), co pociąga za sobą konkluzję o prowadzeniu szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia stanowiącą rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców stanowiące obligatoryjną przesłankę do wydania decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców (art. 104 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 104 ust. 2 pkt 2 p.r.d.) Zasadnie również uznano, że nieprzeprowadzenie odrębnego szkolenia praktycznego z zakresu podejmowania działań w zakresie udzielania przedlekarskiej pomocy ofiarom wypadków drogowych w wymiarze wynikającym z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a załącznika nr 3 do rozporządzenia Ml z dnia 27 października 2005r również stanowi oczywiste odstępstwo od planu szkolenia świadczące o niewypełnieniu wymogów szkolenia stanowiące również rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców (art. 104 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 104 ust. 2 pkt 2 p.r.d.). Skarżący ustalenia o nieprzeprowadzeniu odrębnych zajęć praktycznych nie kwestionował, lecz dowodził, że tematyka tych zajęć została poruszona podczas innych zajęć - z zasad udzielania pierwszej pomocy. W tej kwestii podzielić należy jednak stanowisko sądu pierwszej instancji, że powyższe stanowi niewątpliwie o niedochowaniu prawnego wymogu przeprowadzenia odrębnego szkolenia praktycznego. Za oczywiste naruszenie programu szkolenia uznane natomiast musiało być przeprowadzenie egzaminu wewnętrznego przed odbyciem minimalnej ilości godzin wymaganej programem szkolenia. I w tym przypadku Skarżący nie kwestionował faktu naruszenia § 6 pkt 2 Programu szkolenia. Jak zasadnie uznał w tej sytuacji Sąd I instancji, ustalenie takie również jest równoznaczne z zaistnieniem przesłanki obligatoryjnego wydania decyzji o której mowa w art. 104 ust. 1 pkt 3 p.r.d. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.).