II GSK 1119/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi M. J. – P. K. S. T. w T. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 43/08 w sprawie ze skargi kasacyjnej M. J. – P. K. S. T. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1265/06 w sprawie ze skargi M. J. – P. K. S. T. w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd oraz naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania; 2. zwrócić ze środków budżetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego, M. J. – P. K. S. T. w T., 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi o wznowienie postępowania

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 43/08 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną M. J. – P. K. S. T. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1265/06 w sprawie ze skargi M. J. – P. K. S. T. w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2014 r. pełnomocnik M. J. wniósł skargę o wznowienie postępowania wskazując jako podstawę swojego żądania art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. o sygnaturze SK 22/11. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 272 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Na mocy art. 280 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. nałożono na Sąd obowiązek badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowieniowej. W art. 279 p.p.s.a. określono natomiast obligatoryjne elementy jakie skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać. Są to: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona przez M. J. skarga o wznowienie postępowania nie spełnia wymogów, jakie określono w przywołanym art. 279 p.p.s.a. w zakresie oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, podstawy wznowienia i jego uzasadnienia oraz żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W piśmie zawierającym skargę o wznowienie postępowania nie oznaczono zaskarżonego orzeczenia, a jedynie jej autor ograniczył się do wskazania sygnatury, pod jaką toczyła się sprawa w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, bez określenia daty zapadłego orzeczenia oraz wskazania czego sprawa dotyczyła. W ramach podstawy wznowienia, powołano art. 272 § 1 p.p.s.a. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego wskazując jedynie datę wydania tego orzeczenia oraz jego sygnaturę bez uzasadnienia podstawy żądania wznowienia postępowania. Skarga nie zawiera, bowiem jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego na wpływ wydanego przez Trybunał Konstytucyjny wyroku na rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu sądowoadministracyjnym i jego konsekwencji, jakie strona upatruje żądając wznowienia postępowania w sprawie. Wreszcie, skarga nie zawiera żądania co do uchylenia bądź zmiany zaskarżonego orzeczenia. Wymienione istotne braki skargi o wznowienie postępowania powodują, że nie może ona zostać skierowana na rozprawę i zostać merytorycznie rozpoznana. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 280 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.