II GSK 1111/21

POSTANOWIENIE Dnia 16 marca 2023 r. Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1432/20 o odrzuceniu skarg: 1. T.P. Sp. z o.o. w W. 2. T.P.1 Sp. z o.o. w W., 3.T. S.A. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 20 maja 2020 r. nr DC.WAP.514.3.2020.52 w przedmiocie zmiany rezerwacji częstotliwości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1432/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skarg: T.1 Sp. z o.o. w W., T.2 Sp. z o.o. w W., T.3 S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 20 maja 2020 r. nr DC.WRT.514.3.2020.52 w przedmiocie zmiany częstotliwości rezerwacji częstotliwości odrzucił skargi i zwrócił skarżącym uiszczone wpisy. Sad orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z 20 maja 2020 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej zmienił z urzędu decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 7 lipca 2010 r. o przyznaniu na rzecz T.2 S. A. w W. (obecnie T.2 sp. z o. o. w W.), T.3 S. A. w W. i P. M.w S. A. w W. (obecnie T.2 sp. z o. o. w Warszawie) i T.1 sp. z o. o. w Warszawie rezerwacji częstotliwości na rozpowszechnianie programów telewizyjnych w multipleksie nr 2 (MUX2). Organ doręczył stronom wydruk zaskarżonej decyzji, z powołaniem się na art. 393 k.p.a. Na wydruku decyzji widnieje adnotacja o jej podpisaniu w sposób elektroniczny oraz ciąg numerów i kod kreskowy, a także oznaczenie, że wydruk z 10 lipca 2020 r. pochodzi z ESOD.2.4.26. Wszystkie strony postępowania wniosły na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości za wyjątkiem T.3S.A., która zaskarżyła decyzję w części odnoszącej się do punktu 1.1 i 1.6, V.1 i V.2 oraz 2.2, 2.3.3 oraz 2.3.4 załącznika do decyzji. T.2 sp. z o. o. i T.3S.A. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji, zaś T.1 sp. z o. o., wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 lub 5 k.p.a., ewentualnie o jej uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargi argumentując, że ich wniesienie było niedopuszczalne w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2023 r., poz. 259), gdyż w tej sprawie nie doszło do doręczenia zaskarżonej decyzji, a tym samym nie otworzył się termin do jej zaskarżenia. WSA wskazał, że tej sprawie organ podjął próbę skorzystania z możliwości doręczenia decyzji w trybie przewidzianym w art. 393 § 1 k.p.a. Został on dodany przez art. 14 ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 695). Rozszerza on pojęcie "pisma", określając tę jego postać, którą stanowi wydruk dokumentu elektronicznego z systemu teleinformatycznego. Wątpliwości co do mocy prawnej wydruku rozwiewa treść 15zzur ust. 1 wspomnianej ustawy z 2 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 374), który zrównał ją z mocą dokumentu w postaci papierowej. W drodze wskazanego unormowania wprowadzono do kodeksu nowy wariant doręczeń pism generowanych w systemach teleinformatycznych, polegającą na ekspediowaniu, przewidzianą w art. 39 k.p.a. drogą tradycyjną wydruku pisma z takiego systemu, uprzednio opatrzonego stosownym mechanizmem weryfikacji (kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną), bez potrzeby opatrywania takiego pisma podpisem własnoręcznym piastuna organu. W odróżnieniu od doręczenia elektronicznego, o którym mowa w art. 393 § 1 - 1d k.p.a., uruchomienie omawianego trybu doręczenia nie wymaga zgody ani wniosku strony. Doręczenie w tym przypadku ma charakter uproszczony, bo doręczeniu podlega ten wydruk. Warunkiem skuteczności doręczenia jest jednak to, by pismo zostało wygenerowane przez system teleinformatyczny po wcześniejszym podpisaniu podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, oraz zawierało wymienione w art. 393 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. elementy, tj. po pierwsze informację, że pismo zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, albo opatrzone zaawansowaną pieczęcią elektroniczną bądź kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, a po drugie – identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane. Niezachowanie tego drugiego warunku okazało się przesądzające dla uznania przez Sąd, że w tej sprawie nie doszło do doręczenia wydanej decyzji. Jak wynika z akt sprawy, decyzja została wydana i podpisana elektronicznie przez uprawniony do tego podmiot pełniący rolę piastuna organu (karta bez numeru, znajdująca się w aktach administracyjnych za zaskarżoną decyzją). Natomiast nie został spełniony warunek uzyskania wydruku pisma z systemu teleinformatycznego, który odzwierciedla treść decyzji. W konsekwencji nie można twierdzić, że sporządzony przez organ wydruk opatrzony został identyfikatorem takiego systemu, do czego obliguje art. 393 § 2 pkt 2 k.p.a. W ocenie WSA ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku decyzji, ani żadnego innego materiału postępowania administracyjnego nie wynika, że wydruk, który został doręczony stronom został wygenerowany z systemu teleinformatycznego. Oznaczenie wydruku decyzji wskazuje natomiast na to, że pochodzi on z innego, wewnętrznego systemu, służącego do tworzenia, edytowania oraz podpisywania dokumentów, o nazwie Elektroniczny System Obsługi Dokumentów. System ten od lat wykorzystywany jest przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do tworzenia i wewnętrznego obiegu dokumentów, nie spełnia natomiast wymagań stawianych systemom teleinformatycznym, a to już choćby z tego powodu, że nie posiada funkcjonalności elektronicznego wysyłania pism. W tym celu organ korzysta z systemu teleinformatycznego - elektronicznej platformy usług administracji publicznej (ePUAP). System wewnętrzny został skomunikowany z ePUAP, umożliwiając przenoszenie pism wytworzonych i podpisanych przez organ administracji i ekspediowanie ich drogą elektroniczną. WSA stwierdził, że z akt sprawy wynika, że wszystkie pisma organu w tej sprawie sporządzane były z wykorzystaniem wewnętrznego systemu. Poza zaskarżoną decyzją podpisywane były one jednak tradycyjnie i doręczane stronom przez operatora pocztowego, zgodnie z wymaganiami stawianymi przez art. 39 k.p.a. Przepisy o doręczeniach mają charakter nie tylko bezwzględnie obowiązujących, ale także takich, którym przypisuje się przymiot gwarancyjny. Skargę kasacyjną od postanowienia WSA wniósł Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 393 § 1 i 2, art. 45 i art. 46 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że skarga T3 S.A., T.1 sp. z o.o. oraz T.2 sp. z o.o. są niedopuszczalne i podlegają odrzuceniu ponieważ nie nastąpiło doręczenie wydruku zaskarżonej decyzji i w związku z tym nie otworzył się termin na złożenie przedmiotowych skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; b) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez ustalanie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych na podstawie źródeł znajdujących się poza aktami sprawy; c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia posiadanej przez Sąd I instancji z urzędu wiedzy o funkcjonującym w Urzędzie Komunikacji Elektronicznej elektronicznym systemie obiegu dokumentów. 2. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 3 pkt 3, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz. U. z oraz § 15 – 21 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie krajowych ram interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2247) poprzez ich błędną wykładnię, a mianowicie przyjęcie, że w świetle tych przepisów immanentną cechą systemu teleinformatycznego jest zapewnienie możliwości wysyłania drogą elektroniczną pism, a w dalszej kolejności przyjęcie, że funkcjonujący w Urzędzie Komunikacji Elektronicznej elektroniczny system obiegu dokumentów (ESOD) nie jest systemem teleinformatycznym, gdy prawidłowa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do odmiennych wniosków, tj. że ESOD jest systemem informatycznym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że w świetle art. 393 k.p.a. skorzystanie przez organ administracji publicznej z możliwości doręczenia wydruku decyzji jest dopuszczalne, jeżeli są spełnione łącznie następujące przesłanki: a) decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, który został opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, b) strona lub inny uczestnik postępowania nie złożyła podania w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, nie wystąpiła do organu administracji publicznej o takie doręczenie lub nie wyraziła zgody na doręczenie pism w taki sposób. Powyższe przesłanki zostały spełnione w niniejszej sprawie, a co za tym idzie organ był uprawniony do tego, aby doręczyć Skarżącej wydruk zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu skarżącego kasacyjnie, WSA nie zakwestionował tego, że w niniejszej sprawie doszło do wydania decyzji w formie dokumentu elektronicznego pomimo tego, że art. 393 § 1 k.p.a. wymaga, aby nastąpiło to przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego. Natomiast zakwestionował już wydruk zaskarżonej decyzji twierdząc, że nie pochodzi on z systemu teleinformatycznego. W ocenie skarżącego kasacyjnie, argumentacja Sądu pierwszej instancji, jakoby funkcjonujący w Urzędzie Komunikacji Elektronicznej elektroniczny system obiegu dokumentów nie był systemem teleinformatycznym, o którym mowa w art. 393 k.p.a., jest całkowicie chybiona. Opiera się ona w gruncie rzeczy na przytoczeniu definicji legalnej pojęcia "system teleinformatyczny" i niektórych przepisów określających wymagania, którym powinien spełniać taki system, bliżej nieznanej i rzekomo posiadanej z urzędu przez WSA wiedzy o ESOD oraz specyfikacji istotnych warunków zamówienia, którą Sąd I instancji odnalazł w Internecie. W odniesieniu do przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przepisów prawa, z których rzekomo ma wynikać, że ESOD nie jest systemem teleinformatycznym, organ stwierdził, że poza przywołaniem ich treści, Sąd I instancji nie dokonał wnikliwej ich analizy, co sprawiło, że doszedł do całkowicie chybionych - w świetle tych przepisów – wniosków. Organ skarżący kasacyjnie nie zgodził się z Sądem pierwszej instancji, że skoro immanentną cechą systemu teleinformatycznego jest zapewnienie możliwości wysyłania pism drogą elektroniczną, a ESOD nie posiada takiej funkcjonalności (co również było błędnym ustaleniem WSA), to już tylko z tego powodu ESOD nie jest systemem teleinformatycznym. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, gdyby WSA dostrzegł, że zapewnienie wysyłania i odbierania pism drogą elektroniczną nie jest wymogiem stawianym systemowi teleinformatycznemu, to nawet błędne ustalenie co do tego, że ESOD nie posiada funkcjonalności wysyłania pism w formie dokumentu elektronicznego, nie doprowadziłaby do błędnej konstatacji, że ESOD nie jest systemem teleinformatycznym, a co za tym idzie, że doręczony Skarżącej wydruk zaskarżonej decyzji nie został wygenerowany z systemu teleinformatycznego i w związku z tym nie mógł być doręczony w trybie określonym w art. 393 § 1 k.p.a. T3 S.A., reprezentowany przez pełnomocnika, w piśmie z 1 marca 2021 r. wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej lub jej oddalenie bez merytorycznego badania zasadności podstaw kasacyjnych z powodu ich wadliwej konstrukcji albo o oddalenie skargi kasacyjnej w całości z uwagi na bezzasadność zarzutów, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem. Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości odrzucenia skarg przez Sąd pierwszej instancji na skutek uznania ich za niedopuszczalne wobec przedwczesnego ich wniesienia. Przedwczesność według WSA wynikała z tego, że w jego ocenie nie nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji organu, a zatem nie weszła ona do obrotu prawnego. Powyższe, w ocenie Sądu I instancji, musiało skutkować uznaniem, że skargi w niniejszej sprawie zostały złożone na akt, który nie został doręczony stronie, co wykluczało możliwość jego skarżenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia posiadanej przez Sąd z urzędu wiedzy o funkcjonującym w Urzędzie Komunikacji Elektronicznej elektronicznym systemie obiegu dokumentów (pkt 1.c. petitum skargi kasacyjnej). W ocenie NSA uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zostało sporządzone w taki sposób, że niemożliwe jest przeprowadzenie jego kontroli kasacyjnej. Art. 141 § 4 p.p.s.a., znajdujący odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 166 p.p.s.a., wskazuje podstawowe elementy konstrukcyjne, które musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Art. 141 § 4 p.p.s.a. wprowadza zatem m.in. wymóg zawarcia w uzasadnieniu "zwięzłego przedstawienia stanu sprawy". Ta część uzasadnienia powinna obejmować kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego podania pozostałych zagadnień stanowiących, w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a., kolejne elementy uzasadnienia, tj. zwłaszcza podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej lub poczynionych przez Sąd, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Niezbędne jest precyzyjne wskazanie przez Sąd, jakie ustalenia faktyczne zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji i dokonanie ich oceny. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zatem skuteczny, gdy uzasadnienie nie zawiera elementów wymienionych w tym przepisie, w tym także, gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy sąd nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakiego powodu. W takiej bowiem sytuacji zaskarżone orzeczenie sądu nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; także wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04, ONSAWSA 2006, nr 1, poz. 9; te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest lakoniczne. Sąd sformułował w nim konkluzję, że używany przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej Elektroniczny System Obsługi Dokumentów "nie spełnia wymagań stawianych systemom teleinformatycznym" (str. 7 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia), ale nie wyjaśnił w sposób dostateczny podstaw do sformułowania tej tezy i nie poparł tego dowodami. Merytoryczne uzasadnienie tej konkluzji zawarte jest w istocie w jednym akapicie (str. 7-8 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia), w którym kilkukrotnie Sąd odwołał się do wiedzy "znanej Sądowi z urzędu". W uzasadnieniu nie sprecyzowano jednak jakie dokładnie wiadomości Sąd posiada z urzędu, jakie jest źródło tej wiedzy i nie wyjaśniono okoliczności na które się powołuje tj. zasad ("sposobu") komunikowania się spornego systemu z ePUAP i zasadności tezy, że "nawet jeśli oba systemy komunikują się w sposób umożliwiający przenoszenie między nimi danych, nie oznacza, że wewnętrzny system ESOD (...) zyskał status systemu teleinformatycznego". Te twierdzenia Sądu są stanowcze, ale nie zostały należycie uzasadnione. Nie są bowiem wsparte wyczerpująco ustalonymi okolicznościami faktycznymi dotyczącymi używanego przez organ systemu teleinformatycznego, ze szczegółowym opisem poszczególnych funkcjonalności całego systemu, ich rzetelną analizą, a następnie oceną z punktu widzenia spełniania cech systemu teleinformatycznego w rozumieniu przepisów mających w tej sprawie zastosowanie. Dalece niewystarczające dla wysunięcia kategorycznej tezy o niespełnianiu przez system informatyczny organu cech wymaganych przez art. 393 k.p.a., jest ograniczenie się Sądu do lakonicznego stwierdzenia na str. 7-8 uzasadnienia, że "Sądowi z urzędu wiadomym jest, że system ten od lat wykorzystywany jest przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do tworzenia i wewnętrznego obiegu dokumentów. System ten nie spełnia natomiast wymagań stawianych systemom teleinformatycznym, a to już choćby z tego powodu, że nie posiada funkcjonalności elektronicznego wysyłania pism. W tym celu organ korzysta z systemu teleinformatycznego – elektronicznej platformy usług administracji publicznej (EPUAP). Znaną Sądowi z urzędu informacją o charakterze publicznym jest to, że system wewnętrzny został skomunikowany z ePUAP, umożliwiając przenoszenie pism wytworzonych i podpisanych przez organ administracji i ekspediowanie ich drogą elektroniczną. Świadczą o tym dostępne powszechnie informacje o funkcjonalnościach systemu ESOD" oraz powołanie się przez Sąd na stronę internetową (str. 8 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Tak sporządzone uzasadnienie sformułowanej przez Sąd, bardzo daleko idącej tezy o niespełnianiu przez używany w organie system informatyczny wymogów stawianych przez art. 393 k.p.a., zawiera braki w zakresie przedstawienia stanu sprawy oraz jej wyjaśnienia, a także w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uzasadnienie nie pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu i ocenę zasadności sformułowanych argumentów, skoro Sąd ograniczył się jedynie do jednego argumentu, dotyczącego "sposobu komunikacji", bardzo ogólnie opisanego i nie wskazał precyzyjnie podstaw jego sformułowania. Nie zawarto w uzasadnieniu specyfikacji i opisu zasad działania systemu informatycznego stosowanego w organie, ewentualnych dowodów przeprowadzonych w tym zakresie albo uznania przez Sąd za ustalonych przez organ okoliczności dotyczących "sposobu" komunikowania się spornego systemu z ePUAP za wystarczające do wysunięcia tezy, że "nawet jeśli oba systemy komunikują się w sposób umożliwiający przenoszenie między nimi danych, nie oznacza, że wewnętrzny system ESOD (...) zyskał status systemu teleinformatycznego". Sąd I instancji nie wykazał zatem w uzasadnieniu, że rozpoznał sprawę w sposób wszechstronny. Sąd w ogóle nie ustosunkował się do podnoszonych przez strony argumentów dotyczących kwestii prawidłowości doręczenia decyzji. Z protokołu rozprawy przed WSA przeprowadzonej w dniu 6 października 2020 r. wynika, że Sąd skierował do pełnomocnika organu pytanie czy identyfikator decyzji, którego weryfikowalność kwestionuje T3, spełnia wymogi art. 393 k.p.a. Pełnomocnik organu zobowiązał się do zajęcia stanowiska odnośnie do tej kwestii w terminie 5 dni (k. 49-50 akt sądowych). W piśmie z 8 października 2020 r. pełnomocnik organu, powołując się na wcześniej wyrażone już przez organ w odpowiedzi na skargę T3 stanowisko wskazał, że "kod kreskowy umieszczony wraz z numerem identyfikacyjnym na zaskarżonej decyzji jest identyfikatorem pisma, o którym mowa w art. 393 § 2 pkt 2 k.p.a., tj. identyfikatorem pisma nadawanym przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo można zidentyfikować. Pełnomocnik organu wskazał również, że kod ten jest generowany w chwili tworzenia dokumentu przez stosowany w Urzędzie komunikacji Elektronicznej system informatyczny i że jest kodem technicznym, który pozwala odnaleźć dokument w systemie obiegu dokumentów. W odpowiedzi na to pismo organu pełnomocnik T3 S.A. w piśmie z 13 października 2020 r. podniósł, że prawidłowość sposobu wydania i doręczenia decyzji powinna jednoznacznie i ponad wszelką wątpliwość wynikać z akt sprawy, zaś "Skoro w niniejszej sprawie na podstawie akt, ale też pism UKE składanych w toku postępowania administracyjnego, nie można ustalić, w jaki sposób została wydana decyzja (tj. czy za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, który automatycznie nadał decyzji identyfikator, czy też nie), oznacza to, że decyzja nie podaje się kontroli i podlega uchyleniu" (k. 55 akt sądowych). Kwestia prawidłowości doręczenia decyzji była zatem sporna na etapie wnoszenia skarg do sądu, a więc strony i organ na ten temat się wypowiadały, ale w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd się do tego nie odniósł. Sąd przeprowadził rozprawę, na tej rozprawie zapytał organ o jego stanowisko dotyczące prawidłowości doręczenia decyzji, ale po uzyskaniu dodatkowych informacji od organu w piśmie z 8 października 2020 r. oraz stanowiska strony w piśmie z 13 października 2020 r., a następnie polemicznego z poglądami strony pisma organu z 19 października 2020 r. (k. 72 akt sądowych) i repliki strony (k. 70 akt sądowych) - nie ustosunkował się do tego, poprzestając na lakonicznej tezie o niespełnianiu wymogów systemu teleinformatycznego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie ma jednak szczegółowych informacji na temat cech systemu teleinformatycznego stosowanego przez organ, które umożliwiałyby dokonanie oceny trafności przyjętego przez Sąd stanowiska ani zestawionej z ustalonym stanem faktycznym wyczerpującej analizy prawnej. Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że uzasadnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji zawiera braki w zakresie przedstawienia stanu sprawy i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do poglądu Sądu o niespełnianiu przez system informatyczny organu wymogów "systemu teleinformatycznego" w rozumieniu art. 393 k.p.a., który stanowił powód rozstrzygnięcia o odrzuceniu skarg jako przedwczesnych. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienie nie wyjaśnia też dostatecznie jasno, czy sąd zakwestionował jednie sposób doręczenia wydruku decyzji prawidłowo wygenerowanej przez system informatyczny, z którego korzysta organ, czy też Sąd kwestionuje w ogóle wydanie decyzji. Sąd koncentruje się na kwestii "przenoszenia danych" pomiędzy ESOD a ePUAP nawiązując do ekspediowania pism nie za pomocą ESOD lecz ePUAP, ale nie wynika jednoznacznie z treści uzasadnienia czy Sąd uważa, że decyzja została wydana prawidłowo a wadliwe było jedynie jej doręczenie w świetle art. 393 k.p.a., czy też zdaniem Sądu w ogóle nie doszło do wydania decyzji (na ten niedostatek argumentacji WSA zwrócił uwagę w analogicznej sprawie NSA w postanowieniu z 16 września 2021 r., sygn. akt II GSK 1634/21). Taka konstrukcja uzasadnienia przez WSA zaskarżonego postanowienia nie pozwala na przeprowadzenie przez NSA kontroli prawidłowości ustalenia stanu faktycznego i jego oceny, a także kwalifikacji prawnej. Przeprowadzone przez Sąd ustalenie stanu faktycznego, odwołujące się jedynie do wiedzy posiadanej przez Sąd z urzędu i powszechnych informacji ze strony internetowej, a także jego jedynie pobieżna ocena prawna, uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia i zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Fundamentalne dla wydanego orzeczenia kwestie dotyczące cech systemu informatycznego używanego przez organ w kontekście art. 393 k.p.a., nie zostały bowiem przez Sąd w uzasadnieniu wyjaśnione. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogów, gdyż jest na tyle ogólne, że wymyka się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.